Spanje wij zijn op komst.

Vrijdagochtend 3 oktober 2025 na een korte nacht loopt om 3 uur de wekker af. Ik merk een beetje protest van Duke, Oona, Grace en Milan die bij zichzelf denken ‘mama meen je dat nu echt dat jij gaat opstaan het is nog donker’ Maar ja, ik moet opstaan want om 5 uur heb ik afgesproken met mijn collega-regio Kristien op Zaventem. Samen mogen wij dit weekend op bezoek naar Casa Belgica en de Refuge. Vol spanning en niet goed wetende wat ik allemaal te zien  ga krijgen ben ik mooi op tijd (lees ‘veel te vroeg’) op de luchthaven. Gelukkig zijn er al verschillende koffiezaakjes open waar ik kan genieten van het vloeibare goud terwijl ik op Kristien wacht. 

Het verbaast me hoe druk het al is op dat uur van de dag, mensen in korte shorts terwijl het buiten amper 8 graden is. Ik ben toch blij dat ik mijn warme trui en sjaal aan heb en natuurlijk mijn GINB jas. Opeens zie ik een bekend gezicht in de massa, ons Kristien, zo blij dat ik iemand ken in deze drukte.  Het voelt allemaal wat onwennig. De laatste keer dat ik gevlogen heb ik was toen de dieren nog spraken. Toen moest ik enkel mama volgen en nu moeten we het zelf zien te vinden.  Al bij al lukte het ons aardig en zonder veel problemen waren we door de douane. We kwamen in een nieuwe wereld terecht waar we niet goed wisten wat we zagen. Overal winkeltjes waar je gewoon alles kon kopen. Eigenlijk kan je zonder koffer aankomen en alles nog op de luchthaven aankopen. Aangezien we nog vroeg waren gingen we eerst gaan ontbijten met zicht op de vliegtuigen. Ons afvragend wat we gingen zien en meemaken dit weekend. Voor we het goed en wel wisten moesten we richting onze gate gaan want het was bijna tijd om in te checken. 

Bye bye grijs België, Spanje wij zijn op komst. 

Voor we het wisten zaten we hoog en droog boven de wolken. De huizen en auto’s werden steeds kleiner en algauw zagen we enkel nog de wolken onder ons.  We hadden met Dirk afgesproken in Salida 10 bij Paul. Niet wetende wat Salida 10 was. Wij dachten zaal 10, maar Salida is blijkbaar uitgang in het Spaans. Daar zijn we achter gekomen op het vliegtuig.  Opeens ging het wolkendek open en zagen we Spanje onder ons niet veel later waren we geland en keken we onze ogen uit. De zon begroette ons en algauw ging de trui uit. 

Wonder boven wonder vonden we Dirk heel snel terug. Het was een zalig weerzien. Nu kon het echt beginnen. In de auto richting Casa Belgica was Dirk de ideale gids. Al snel zagen we ook welke schade de brand aangericht had. Hier werden we toch echt wel stil van.  Toen Dirk de poorten van Casa Belgica open deed zagen we opeens 11 paar nieuwsgierige ogen op ons gericht 11 staartjes die kwispelden, van klein tot groot allemaal waren ze even nieuwsgierig naar het bezoek. Ook Mimi was heel blij dat we er waren en na de hartelijke verwelkoming kregen we een rondleiding. Mimi was de perfecte gids en vertelde honderduit en vol passie over Casa Belgica. 

We zagen als eerste de volledig afgewerkte recovery en de kliniek. Ook de muur was af en dat allemaal op zo een korte tijdspanne. Ondertussen was het tijd voor het aperitief en een lekkere lichte lunch gemaakt door sterrenchef Mimi. Tijdens de lunch vertelden zowel Mimi als Dirk over het ontstaan van GINB wat ze al allemaal meegemaakt hebben. Later die dag gingen we de refuge gaan bezoeken, maar eerst gingen Kristien en ikzelf nog even rusten na onze korte nacht. Een powernap in de zon deed wonderen en rond 15.30u  waren we klaar om te gaan zien waar ook onze hondjes jaren geleden gezeten hebben.  We reden over stoffige wegen richting refuge, links en rechts zag je welke schade de brand aangericht had. We wisten dat het erg was maar eens je het allemaal zelf ziet, denk je alleen maar ‘dit had zoveel erger kunnen aflopen’. 

Een kwartiertje later komen we aan en net op dat moment vertrekt er een auto. Blijkbaar een koppel dat net een galgo afgezet heeft. Alweer eentje die op zoek moet naar een nieuw gouden mandje. Maar niet zonder eerst langs Dokter Frutos te passeren want het beestje heeft een gebroken voorpoot. Eentje dat alweer een lange revalidatie te wachten staat. Eentje dat ze afgezet hebben zonder een traan te laten. Zonder enige emotie gewoon gedropt alsof je een vod op een hoop smijt. We waren al stil maar door dit te zien hoe mensen zomaar een hond kunnen afgeven die dan nog een gebroken poot heeft. We kunnen alleen maar zuchten en van neen schudden. Ik moet mijn tranen verbijten en probeer de arme stakker toch even te strelen en een beetje liefde te tonen. Het beestje moet weten dat niet alle mensen zo zijn als zijn vorige ‘baasjes’.

We gaan de refuge binnen en wat je daar ziet kan je niet neerschrijven. Zoveel indrukken zoveel hondjes die op zoek zijn naar lieve baasjes, naar warme zachte bedden, naar liefde en vriendschap. Ze verdringen elkaar om toch maar een streel of een knuffel te krijgen. We komen handen en ogen tekort. Overal waar je kijkt, zie je galgo’s de ene al wat minder bang dan de andere. Alle kleuren, maar zwart is toch de overheersende kleur. Konden we ze, maar allemaal een warme thuis geven. We stappen van het ene verblijf naar het andere en steeds opnieuw zie je de blikken, vragende smekende ogen die je nooit nog gaat vergeten, en ja, ook het kleintje is er nog. Elke vorige regio vertelde honderduit over het knuffeldametje en ze hebben niet gelogen. Ze kroop onder elke galgo door voor een knuffel we kregen zelf kusjes van haar.  In elke verblijf ging ik even zitten en overal kwamen ze nieuwsgierig snuffelen aan ons. Sommigen gaven ons likjes sommigen kwamen enkel eens ruiken, sommige waren sneller terug weg dan dat ze bij ons waren, maar allemaal met dezelfde blik in hun ogen. 

Hierop konden we ons niet voorbereiden.  We wisten al waar we het voor doen, maar nu we dit gezien hebben kennen we het volledige verhaal. Ik ben blij dat we al zoveel hondjes een goede thuis gegeven hebben, maar graag roep ik iedereen die nog een plaatsje heeft om toch nog eens naar de site te gaan kijken want er zijn nog zoveel lieve schatten die een thuis verdienen. Eenmaal terug onderweg naar Casa Belgica laten we alles binnenkomen en hopen we stilletjes dat er ooit een einde mag komen aan dit alles 

Tijdens en na het alweer veel te lekkere eten van onze sterrenchef Mimi vertellen we terug over wat de refuge met ons gedaan heeft en kijken we naar foto’s. We zouden kunnen blijven vertellen, maar ons bedje roept. Morgen is er een nieuwe dag voor verhalen en avonturen en zo kruipen we moe maar voldaan in ons bedje. Bij het ontbijt gaat het gesprek verder en erna komen de foto-albums boven. Herinneringen over hoe het gestart is. Hoe het nu is. Het is veel om op te slaan. 

Na de middag gaan we gaan wandelen met 9 van de 11 hondjes. De 2 met 3 pootjes mogen thuis blijven bij Mimi. Wandelen met 9 hondjes het is geen sinecure, maar na een poosje lukt het ons om ze mooi te laten meestappen. Eenmaal weer thuis wacht er hen en ons alweer lekker eten.  Deze avond genieten we nog dubbel en dik want morgenvroeg vertrekken we alweer richting het natte België. Nog eenmaal klinken we op GINB op Dirk en op Mireille en op hun levenswerk. Klinken we op nog minstens 30 jaar GINB.

Eenmaal thuis kregen onze hondjes een knuffel die ze nooit nog gaan vergeten en beloof ik hen om zoveel mogelijk vriendjes naar België te brengen.

Dankjewel lieve Mimi en Dirk om ons mee te nemen in jullie verhaal.

Natascha