Dikke vriend. Brave, kalme windhond. Twaalf jaar lang was je het centrum van ons gezin, symbool van gezelligheid, voor wie de kinderen nog snel even terug binnensprongen omdat ze vergeten waren je te knuffelen. In juni zou je 14 jaar geworden zijn.
Je was een beetje op jezelf, je had de rust van je mandje op tijd nodig. Maar des te groter was het plezier wanneer je uit jezelf bij ons in de zetel kwam zitten. En je was zeker hard gesteld op jouw 'roedel'. Vooral op reis was het duidelijk dat je erover waakte dat iedereen in je buurt was.
En je was slim. Je kon vier kunstjes: pootje, zit, lig en draai-draai. Dat laatste was in twee sprongen rond je as draaien. Dat had mama je geleerd. Iemand die geen beloning bij zich had en die een pootje vroeg, die keek je enkel vragend aan alsof je wou zeggen "hoezo?", "waarom?" Maar wie een stukje salami had, daarvoor deed je ongevraagd al je kunstjes na elkaar, vastbesloten jouw favoriete vleesje binnen te halen.
Je kon ook praten. Tenminste, dat begonnen wij zelf te geloven na al die dialogen die we je in de muil legden met je 'windhonden stemmetje'. Op het einde kon je bijna niet meer stappen. Toen we onlangs je medicijnen voorbereidden met een lekkere boterham paté, stapte je moeizaam, moedig een kleine cirkel. We begrepen je meteen: het was een draai-draai. Je laatste. Het enige kunstje dat nog lukte.
Rust zacht, Lucca.
Dankjewel voor twaalf jaar vriendschap, gezelligheid, warmte en humor.
We missen je zo.
Fam. Van Hoyweghen - Van Royen.
Lucca (geboren Fina)
15 Juni 2012 - 3 April 2026, goede vrijdag.
