In Memoriam

Vrijdag 11 september is onze lieve, zachte Martin overleden. In zijn kopke zat het nog goed ,maar zijn lichaam wou niet meer mee. Martin was de zachtste, de liefste ,rustigste hond. Een grote reus met een klein peperkoeken hart. Samen met zijn broer Seppe die 7 maanden geleden is overleden, rent hij nu vrolijk en vrij over de Regenboogbrug. Maar wat worden ze gemist......

Fam. Frank en Monique De vriendt - Depestel. 

Met veel verdriet laten we weten dat ons Lena bij ons gekomen op 18 mei 2019 en vandaag 17 augustus 2026 hebben we moeten afscheid nemen met veel verdriet , ze was eentje met een grote bagage ,dat mochten we toch vernemen van u medewerkers als we ze zijn komen ophalen , ze waren bezorgd , we hebben Lena op haar eigen tempo laten bekomen , en alles laten verkennen op haar eigen manier , we hebben zeer veel geduld moeten hebben om haar vertrouwen te krijgen , ook al was ze stille soms liet ze op haar manier zien dat ze blij was en gelukkig , toen ons kleine Tina erbij is gekomen ,heeft ze toch nog wat gespeeld maar toch wat onwennig , het was alsof ze dacht mag dat wel , ze heeft altijd haar grenzen stapje per stapje uitgebreid , en nu op het laatste kwam ze toch meer contact zoeken ,precies met de vraag van ....... , ze is op het laatste zeer veel vermagerd en wilde geen korrels meer eten ,ook geen natte voeding , het enige dat ze wel nog wilde was kip gekookt of gebakken dus kreeg ze dat ,  doordat ze niet veel at verflauwde ze en hebben we de veearts laten komen ,hij heeft haar onderzocht en zei dat ze met een gezwel zat ter hoogt van de lever en het was al groot , dus hebben we de harde beslissing genomen om haar te laten inslapen om niet te moeten afzien , nu is ze bij haar zusters die haar voor gingen , het gaat je goed hierboven , we blijven van je houden liefste Lena .

Met deze ben je op de hoogte van haar overlijden , blijf verder doen met wat je zo goed in bent honden opvangen en een beter leven geven , bedankt dat we haar in ons leven hebben mogen hebben ..


Fam . Blyau Pascal -Hoste Sabine

Lieve Fluppe

Vandaag was de dag dat ik je moest laten gaan. Ik kan het nog niet geloven. Zo plots. Niet verwacht. Je kwam samen met je zus als puppy bij ons. Schuw en bang. Ik heb maanden bij jullie beneden geslapen, afgelost af en toe door een van de kinderen. We hebben een lange weg afgelegd. Ik heb geweend als iets niet lukte. Ik heb gelachen wanneer ik je eindelijk na maanden kon aanraken. Fluppe, je was zo’n mooie jongen. Lief en zacht. Een echte gentleman. Mijn gentleman. Van schuwe jongen werd je een echte knuffelbeer. In de zetel kwam je naast me en vroeg je om aandacht door je poot op mij te leggen.

Ze zeggen dat honden niet kunnen praten. Jij kon dat wel. Bij een streepje zon keek je me aan en dan keek je naar je bedje. En dan wist ik dat jij in je bedje in de zon wilde liggen. Als je wilde wandelen en het wachten duurde te lang, dan kwam je voor ons staan en blafte je om aandacht te trekken. Dan wisten we: ja, we moeten nu weg. Fluppe, jij was een hond met een karakter. Je hebt me door een hele moeilijke periode gesleurd, wanneer ik Santana en Pablo moest laten gaan. Ik ga je heel erg missen, lieve Fluppe. Je roedelmaatjes, je zus en ons gezin zullen elkaar troosten als het gemis te groot wordt.

Ik hoop je ooit terug te zien, te knuffelen. Ga maar over de regenboog. Ren maar. Zonder pijn. We zullen je heel hard missen hier beneden. Maar ik weet nu dat je pijnvrij bent.

Run free, my gentleman.

Je zit voor altijd in mijn hart.

Bedankt voor de dertien mooie jaren dat ik je adoptiemama mocht zijn.

Fam : Roland – Mariman Inge

Fam. Vanderhofstadt

Met heel veel pijn en verdriet heb ik deze voormiddag afscheid moeten nemen van Sarafien.

Haar lijfje was op en ze leed teveel pijn. Dank jullie wel dat ik de kans gehad heb om haar nog 8 mooie jaren te geven. Sarafien was naar schatting 14 jaar.

Geadopteerd 8 september 2018 - Ingeslapen 3 augustus 2026.

Marijke.

Met immens veel verdriet en spijt in ons hart moet ik u het heengaan van ons Noisette melden op vrijdag 24 juli 2026. 'Zetje' haar hartje was op en liefdevol hebben we haar moeten laten inslapen op de leeftijd van 13 jaar. Het gemis is zo groot en tegelijkertijd zijn we zo dankbaar dat ze bijna 5 en een half jaar deel mocht uitmaken van ons leven. Wij zijn zo blij dat we haar na 8 jaar een gouden mandje en een prinsessenleven hebben kunnen geven.

Noisetje was onze eerste galgo en heeft ons voor het leven besmet met 'galgonitis'.

Fam. Christa Lison

1 juli 2021 - 20 juli 2026

Gastonneke

Mollenhoeve, maart 2022

Ik weet gewoon niet wat schrijven.

Wat met een zieltje dat in zijn jonge leven al zoveel leed ondervond.

Zijn thuis hier, zijn familie, was zijn hele wereld.

En van Mireille kreeg hij 2 grote cadeaus.

Zijn pootje werd hersteld door Dr Frutos en hij kreeg zijn for ever home.

Maar niet alles is herstelbaar.

Ik zie hem in iedere vlinder die rond de bloemetjes dartelt.

Altijd was hij dicht bij me, weer of geen weer.

Omringd door zijn familie is hij gegaan, hier thuis waar hij zich veilig voelde.

Sonja en Dirk

Fam. Mercier Inge

Jack plots overleden op 1/7/2026

Je was dag op dag 11,5 jaar. 
Je was daarvan 3757 dagen bij ons.
Je was daarvan 3400 dagen samen met je broertje Jeff.
Je was ons 1ste hondje.
Je was 1 uit de 1000: intelligent, guitig, vrolijk, lief, enthousiast, gevoelig, aanhankelijk, sociaal, speels, vriendelijk, nieuwsgierig.

We doorkruisten samen Europa en wandelden in aantal kilometers ongeveer de aarde rond. Ons verdriet, dat van jouw broertje Jeff inclusief, is onmeetbaar! De liefde voor jou is oneindig! Je blijft onze schat voor altijd!

1/1/2015 geboren - 19/3/2016 adoptiedag (onder de naam James) - 1//7/2026 overleden

Familie Koen De Maeght - Sylvie Decock

Met heel veel verdriet hebben we gisteravond afscheid moeten nemen van onze lieve Loeki. Ons allereerste windekind. Hij had lang op een adoptie moeten wachten (Mario), maar wij hebben samen het geluk gehad dat hij 11 jaren bij ons heeft mogen genieten, rennen, spelen, lekker snoepen en samen met ons Adelaïde (weet je nog, de witte mama langs de weg met de 8 pasgeboren puppies) lekker ondeugend heeft mogen zijn.  Wie had nu dat gat gegraven? Ikke niet… Helaas lukte dat de laatste maanden niet meer… je was bijna 15, moe, op, maar bleef vechten, tot het allerlaatste moment. Hoe ‘hartelijk’ werden wij begroet, met zijn kwispelstaartje, elke keer als we thuiskwamen, welk uur van de dag dit ook was? Een echte knuffelman, onze ‘Flinke Jongen’. En als je eens een slecht momentje had? Onze Loeki voelde dat, en kon je heerlijk troosten… met zijn prachtige oogjes.

Nu is het tijd om te rusten.

Daarom ook een bijzondere dankjewel aan

- onze lieve mama Emmie Munten, zijn oma en ‘hondenoppas’ die nooit ofte nooit thuis kwam zonder snoepjes. Zij leerde Loeki de ‘geheimen’ van een vrouwenhandtas.
- Greyhounds in Nood Belgium om Loeki te redden uit de gruwelen van Spanje. Dankzij GINB kreeg Loeki een tweede kans. (en wat voor een kans) 
- Zijn dierenarts Greetje Bruninx De laatste maanden kreeg hij maandelijks zijn controle, medicatie en natuurlijk… zijn snoepjes.

Hij gaat een leegte achterlaten die nooit helemaal gevuld zal worden, maar ook ontelbaar veel mooie herinneringen. Voor altijd in ons hart.  Ren vrij, Lieve Loeki, zonder pijn, achter de regenboog. Het ga je goed.

22/04/2012 -  26/06/2026

Fam. Jacobs - Follon

Mijn Zwarte Parel Dela 

19 mei 2012 – 27 mei 2026 

Lieve Dela, Mijn prachtige zwarte parel, mijn galgo, mijn windekind. De stilte in huis is nu overweldigend groot. Het is een stilte waarin ik je zachte voetjes niet meer hoor trippelen over de vloer. Die vertrouwde melodie van jouw aanwezigheid is weg. Wat mis ik onze mooie wandelingen samen, zoals die dagen op het strand waar je zo elegant, trots en vrij uitkeek over de oneindige zee . Toen de wereld stil werd, toen ik alleen was en in de steek gelaten, was je er. Jij keek niet weg. Met je diepe, trouwe blik gaf je me de hulp en troost die niemand anders me kon bieden. Je was mijn veilige haven in de donkerste dagen. Jouw vertrouwde geur herinnert me nog altijd aan die warme, stille steun die mij toen heel hield . Wat mis ik je typische 'Dela daden' die eigenwijze, unieke streken die mij toen, en nu nog steeds, een glimlach bezorgen dwars door de tranen heen. Je was zoveel meer dan een hond; je was een deel van mijn ziel . Nu heb je je eigen, onzichtbare engelenvleugels uitgeslagen. Je bent de regenboog overgegaan, naar een plek waar de stranden oneindig zijn en je voor altijd vrij kunt rennen. Maar tijdens elke wandeling die ik vanaf nu zonder jou maak, loop je in gedachten met mij mee.

Voor altijd in mijn hart, mijn mooie, trouwe zwarte parel.

Mevr. Taelman E

Voor altijd in ons hart niet meer aan onze zijde, maar altijd in onze gedachten. Bedankt voor je liefde je trouw en alle mooie momenten je pootafdruk op ons hart voor eeuwig. Sommige engelen hebben geen vleugels maar vier pootjes dank je wel lieve schat.

12-10-2012    -     03-05 -2026

Familie: Vinck - Stevens 

Dikke vriend. Brave, kalme windhond. Twaalf jaar lang was je het centrum van ons gezin, symbool van gezelligheid, voor wie de kinderen nog snel even terug binnensprongen omdat ze vergeten waren je te knuffelen. In juni zou je 14 jaar geworden zijn.

Je was een beetje op jezelf, je had de rust van je mandje op tijd nodig. Maar des te groter was het plezier wanneer je uit jezelf bij ons in de zetel kwam zitten. En je was zeker hard gesteld op jouw 'roedel'.  Vooral op reis was het duidelijk dat je erover waakte dat iedereen in je buurt was. 

En je was slim. Je kon vier kunstjes: pootje, zit, lig en draai-draai. Dat laatste was in twee sprongen rond je as draaien. Dat had mama je geleerd.  Iemand die geen beloning bij zich had en die een pootje vroeg, die keek je enkel vragend aan alsof je wou zeggen "hoezo?", "waarom?"  Maar wie een stukje salami had, daarvoor deed je ongevraagd al je kunstjes na elkaar, vastbesloten jouw favoriete vleesje binnen te halen. 

Je kon ook praten. Tenminste, dat begonnen wij zelf te geloven na al die dialogen die we je in de muil legden met je 'windhonden stemmetje'.  Op het einde kon je bijna niet meer stappen. Toen we onlangs je medicijnen voorbereidden met een lekkere boterham paté, stapte je moeizaam, moedig een kleine cirkel.  We begrepen je meteen: het was een draai-draai. Je laatste. Het enige kunstje dat nog lukte. 

Rust zacht, Lucca.
Dankjewel voor twaalf jaar vriendschap, gezelligheid, warmte en humor.
We missen je zo.

Fam. Van Hoyweghen - Van Royen. 

Lucca (geboren Fina) 
15 Juni 2012 - 3 April 2026, goede vrijdag.

Hermes, je kwam in 2019. Aanvankelijk verlegen, werd je al snel een deel van ons leven en bracht je ons zeven jaar lang vreugde, lach en tederheid. Aanhankelijk, speels en soms ondeugend, liet je ons lachen met je uitdrukkingen en kleine eigenaardigheden. Na verloop van tijd werd je sociaal en geliefd bij iedereen, je gaf je pootje aan iedereen die een knuffel wilde – soms een beetje té enthousiast, zoals te zien is aan de gescheurde jurk van een vriendin. Je was ook tante Annie's lieveling; je bleef bij haar als we reisden, waar je je gedroeg als een kleine pasja. Toen, plotseling, kreeg je pijn in je schouder. Ondanks de behandeling verbeterde je toestand niet. Een röntgenfoto onthulde osteosarcoom. Geconfronteerd met jouw lijden, dat door niets te verzachten was, moesten we je met een gebroken hart begeleiden naar je vredige heengaan. 

25-05-2012 – 27-01-2026 

Nicole en Vincent

Je was een maand verwijderd van je zestiende verjaardag. Een leven met vele ups en downs, gedragen met een zachtheid die nooit verdween. Je was de goedheid zelve, stil sterk, onvoorwaardelijk. Als eerste hond die de roedel verlaat, neem je iets mee dat niet te benoemen valt en laat je een leegte achter die voelbaar blijft.

Het hoofd wou nog, maar je lichaam was op. Graag zien is loslaten, zelfs wanneer het hart zich verzet. In dat loslaten schuilt liefde, dankbaarheid en de rust die je nu toekomt.

10/02/2010 - 09/01/2026 

Fam. Mussche

Fam. Vanden Bosch L

Rust zacht lieve trouwe kapoen

Fam. Libotte - Roskams

Je weet nooit zeker

wat het is dat

door de lucht beweegt

zover weg ook

zoveel hoger

je kan alleen maar hopen

dat het iets is onderweg

naar een mooier plekje

(Jo Govaerts) 

Leo en Marits Van der Veken - Radnó

Onze kleine Nala heeft ons vanmorgen verlaten. Zij was 14 jaar oud. Haar poten konden haar bijna niet meer dragen en ze kon niets meer onthouden.

Gans haar leven is zij een kind met verbaasde ogen gebleven. Een lief en aardig kind.

Michèle Portaels Jolly

Lieve Foxy,

Toen we je adopteerden stal je meteen ons hart. Een medewerker vertrouwde ons toe dat je een heel lieveke was, enof je dat was. Je bloeide open, kon nooit genoeg gestreeld en geknuffeld worden, indien we stopten duwde je meteen je neus tegen onze handen, en als dat niet hielp kregen we een poot om duidelijk te maken dat je aandacht wilde, nog nooit hebben we zo een aanhankelijke hond gezien.

Je hebt in je tijd bij ons kunnen genieten van bijna dagelijkse wandelingen, kunnen rennen op het strand, mee op vakantie naar de Ardennen en de kust. Toen je je tumor kreeg werd je dagelijks verwend met gemarineerde kipfilet op de barbecue want jij verdiende enkel het allerbeste.

De beslissing nemen jou te laten gaan viel ons heel zwaar. Jij was zoveel meer dan een hond voor ons, je was een deel van de familie. Je zal gemist worden en nooit vergeten. Rust zacht lieve meid.

Debbie en Jelger

Met pijn in het hart moeten we u melden dat onze allerliefste Chulo verleden week plots geen kracht meer had in de achterpoten. We hebben  tweemaal de dierenarts bezocht, maar de tweede dag konden zelfs  pijnstillers de pijn niet verzachten. Dan hebben we in zijn belang beslist om hem te laten inslapen en rust te vinden.

Chulo was een buitengewoon lieve en zachte Galgo en vriend. Wij missen hem héél hard.

Lea en Jos Denis

Ter ere van Max

Max, trouwe vriend, je kalmte en zachtheid werden alleen overtroffen door je schoonheid,

je tedere bruine ogen en je zilveren vacht,

Max de aanhankelijke, altijd aan onze zijde.

Max de grappige, jij die in morsecode sprak

door te klapperen met je staart en je tanden,

je verlaat ons te vroeg en laat een te grote stilte achter.

Maxou, je herinnering leeft nog steeds voort

in ieder hoekje en ieder kantje.

Onze harten horen je adem en je liefde,

Alsof je er nog steeds, voor altijd, bent.

Je papa’s.

Marie-Henriette Verhoeyen

Albus, ° 15/01/2015 - +29/07/2025

Menierke, Dumbledore, want zo noemde ik je vaak. Onze sous-chef en potjesverzamelaar.
Lieve zachte reus, eeuwige knuffelbeer.
Gek van iedereen en daardoor iedereen gek van jou.
Net geen 2 jaar geleden adopteerde jij ons, een veel te korte tijd waarin we jou alle liefde hebben gegeven die we in ons hebben.
We missen je keihard!

Run free lieverd en tot ooit 

Nensie -Sabine - Patti

Gisteren is Clemens van ons heengegaan. 

Hij kon niet mee op zijn achterste pootjes staan en zijn lichaam was helemaal op. Ik heb hem nog kunnen vertellen hoe jullie hem gered hebben en naar ons hebben geleid. We hebben hem niet gekozen, we hebben hem gekregen van Mireille.  ‘De reu die het langst wachtte’, vroeg ik aan telefoon. 

Mevrouw Mireille, u trok uw stoute schoenen aan en belde mij: ‘mijnheer, ik heb er nog een die al zolang wacht, wil u er geen twee nemen?’  Dat deden we. Wat een geschenk. Pius en Clemens. Een onvergetelijk duo.  Na Pius kregen we Modest als nieuwe handlanger in het ontvreemden van lekkernijen.

 Duizendmaal dank voor al uw werk.  En mevrouw Mireille… 

We wachten weer tot u uw stoute schoenen aantrekt. Er is een mandje leeg. 

 Genegen, 

 Ronald en Johan.

"Liefste Tirzah,

Je was lief, aanhankelijk, proper en slim, een droomhondje. Rond kerst kreeg je een tumor op je knie, je pootje werd geamputeerd. Daarna liep je weer vrolijk rond.  In mei moest je terug naar de dierenarts op controle. Die duivelse kanker was terug op jouw lever en beenderen. Dankzij medicatie was je nog 2 maanden goed. Dan ging het mis, je kon niet meer op jouw pootjes staan en had ademhalingsproblemen.

Om je niet te laten lijden, hebben we je zachtjes laten inslapen,

in onze armen, met veel verdriet.

Lief schatje, slaap nu maar zacht bij jouw 6 zusjes.

Fam. Decouttere-Deceuninck"

Bedroefd maar dankbaar dat we voor Cleo hebben mogen zorgen, melden we u dat we Cleo dinsdag 01/07/2025 hebben moeten laten inslapen: ze was 16 jaar en 2 maanden.

Vorige week maandag werd ze plots ziek en zakte ze door haar sierlijke poten.  In overleg met onze dierenarts en met pijn in ons hart hebben we dan de beslissing genomen om haar  te laten inslapen.

Slaap zacht, lieve Cleo. We zullen je nooit vergeten, je was zo lief en ook, je was de hond van mijn lieve broer Henri!

Fam.Erik Olaerts en Laurette Van Hees

Op jouw donut  in mijn armen, jouw maatje liggend naast mij met zen pootjes op jouw zijde, nog eenmaal keek je ons aan en je legde jouw prachtige hoofd in mijn hand en ging jij over de regenboogbrug.

Bedankt, bedankt mooie prachtige dame die je was, dank u wel voor jouw liefde, samen hebben we mooie herinneringen die we in ons hart bewaren, vergeten zullen we je nooit.

Later als de scherpe pijn van jouw heengaan wat vervaagd zijn, blijven alleen onze mooie momenten samen over. Waar je bent ik weet het niet, maar misschien ooit zien we elkaar weer.

Rust nu maar mooie dame, voor altijd in ons hart.

Bedankt Mireille & Dirk dat wij deze mooie dame bij ons mochten houden en voor jullie levenswerk voor deze prachtige dieren.

Frank & Patricia.

Life’ke is van 21 juni 2014 bij ons

Ze laat een grote leegte achter, maar het belangrijkste. We hebben zoveel liefde en vriendschap van haar gekregen. Ook zoveel mogen leren van haar.

Daar kunnen we enkel dankbaar om zijn.

Ze is elke traan van ons meer dan waard.

Yves en linda 

Ons Louis’tje zal voor altijd in onze herinnering blijven als een heel vrolijke, lieve deugniet.  Zoals hij op de foto staat wil ik hem het liefst herinneren. De laatste foto’s van hem, dan zie je hoe hij vermagerd was.  Hij was hier in de buurt de lieveling van vele mensen, hij wist iedereen met zijn charmes te bekoren.  We hebben zoveel leuke herinneringen en het verwerken van zijn afwezigheid maakt ons verdrietig.  

Myriam

Liefste Eniya, 

mijn schattemie, mijn tuttebelleke.

2 januari 2025 rond 11,30u heb jij je vleugeltjes aangetrokken en ben je over de regenboogbrug gewandeld, je zusjes, broer en baasje tegemoet. Zij zullen jou daar de weg wel wijzen. Ik wist dat het er zat aan te komen want je was heel ziek maar dat het zo plots zou zijn had ik nooit verwacht.

De leverkanker was uitgezaaid en die morgen ging je op nog geen 3 uur tijd zo achteruit, dat, toen we bij de dierenarts aankwamen je al in shock aan het gaan was. Je zag niets meer en was in blinde paniek. Je ben in mijn armen rustig ingeslapen. Je strijd is voorbij meisje. Je hebt geen pijn meer.

God wat mis ik jou, mijn tuttebelleke. Je bent 13,5 geworden waarvan je 3,5 jaar van je mandje hier hebt kunnen genieten,  waarvoor ik heel dankbaar ben dat ik die kans heb gekregen. 

Run free schatteke. Ooit zien we elkaar weer, maar dit is verdomd weer zo zwaar om dragen.

Rust zacht mijn lieve lieve Eniya. Dikke kus van je mammy Angèle.

Groetjes van Angèle,
Arizona en Virginia