Spanje update sept 2025

Vrijdag 3 oktober 2025

Het is amper 7:00 uur als we van regio’s Tasch en Kristien foto’s doorgestuurd krijgen aan boord van het vliegtuig. Tussen dit en een drietal uur moeten de dames, die allebei ongeduldig uitkijken naar hun bezoek aan de “hotspot” van GINB in Spanje, afgehaald worden. Dus maakt Dirk zich na het ontbijt rustig klaar en vertrekt want het is zoals altijd spitsuur richting luchthaven. Ondertussen maak ik aanstalten om te beginnen met de lunch en de voorbereidingen van de copieuze “plat consistent” van vanavond, die ze, zeker weten, zullen kunnen gebruiken want deze namiddag gaan ze al op bezoek naar de refuge.  

Anderhalf uur later worden ze door onze hondenkinderen nieuwsgierig overstelpt met kussen en omhelzingen om letterlijk en figuurlijk van omver te vallen, voorrechten die niet alle bezoekers appreciëren. Deze dames wel dus want het maakt deel uit van de onontkoombare welkomstprocedure. Na hen hun kamer gewezen te  hebben die ook de onvermijdelijke ego strelende oooohhh’s en aaahhh’s  ontlokten kregen ze de obligate rondleiding van de kliniek en konden ze de nieuwe versie van de half klare recovery bewonderen en de bergen werk ontdekken die er sinds de brand verzet waren. Het summum van al het werk was de” Belgica muur” van 100 meter lang die ons langs de linkerkant opnieuw scheidde van de buren en onze privacy en vooral deze van de honden verzekerde. Voor de rechterkant hadden we nog geen permanente oplossing gevonden omdat we onze hoop stelden op de bescheiden bladjes klimop die zich voorzichtig een weg naar boven probeerden te banen. Een werk van lange adem want de nieuwe buur bekommerde zich nergens om, gaf geen water en wiedde de verbrande takken niet... Om zelf nog een extra afsluiting van 100 meter te zetten waren de centen bijna op en er moest nog zoveel gebeuren. Hoe dan ook als we eraan dachten dat de hoger gelegen buren constant op ons en onze nieuwsgierig blaffende honden neerkeken  zou er misschien vlugger iets gedaan worden dan voorzien, centen of geen centen. Tasch en Kristien zetten zich na de kennismaking met “ons leven zoals het is in Spanje” met goesting aan tafel voor de lunch en hielden hun horloge in ‘t oog want om 16:00 uur werden ze verwacht in de refuge. ”Highlight “van hun bezoek!! Toen ze na de aangename geanimeerde lunch vertrokken keek ik hen na en wenste dat ik de komende 2 uren in hun hoofd kon kruipen helaas was “AI “nog niet zover gevorderd. Hoe dan ook moest het zo zijn ik zou er niet aan denken om het te gebruiken!! Ik haat het, ik ben veel maar geen robot, ik denk nog altijd voor mezelf.

Ongeveer 2 uur na hun vertrek kwamen ze “thuis” met een hoop emotionele indrukken. Het feit dat een galguero tijdens hun bezoek een broodmager piepjong teefje met misvormde poot dumpte was een confrontatie met de realiteit geweest. Ze wisten dat het voor ons een dagelijkse realiteit was maar tussen het weten en het zelf meemaken was er een groot verschil. Tijdens het geapprecieerd aperitief  gaven ze bedachtzaam hun indrukken een plaats en viel het me op dat ze net als vele vorige bezoekers minder spraakzaam waren dan voordien. Niet ongewoon als  het beeld dat je van een situatie had, omgezet werd in rauwe realiteit en je oog in oog stond met een 200 tal galgo’s die allemaal wachtten op een thuis. Ik had er alle begrip voor want na al die jaren panikeer ik soms ook nog als ik met toegeknepen keel en tranen die over mijn wangen stromen in een verblijf  tussen een grote hoop beproefde zieltjes zit. Dan word ik altijd geconfronteerd met de immense verantwoordelijkheid die ik heb om voor iedereen een goede forever thuis te vinden. Nu weten Tasch en Kristien misschien wat ik voel. Volgende week komt de grote toestroom terug op gang, dan komen er tientallen en tientallen afgedankte en gekwetste galgo’s bij want het jachtseizoen begint, dus… Als we dit allemaal maar kunnen blijven financieren vraag ik me soms bang af want met de afnemende adopties, lidmaatschappen en deelnames aan onze festiviteiten enz. weet je maar nooit waar het eindigt. Enfin laat ons hopen, ik lig er hoe dan ook dikwijls van wakker. In de gesprekken die volgen komen ze langzaam terug op hun positieven en horen we dat ze niet wisten dat het zo’n groot project was en vertellen ze van deze en diegenen die zo lief en zo schattig waren en Roxy het ruwharig mannetje dat direct verliefd was op Kristien en vice versa en die lieve zwarte die een oogje had op Tasch. Na het aperitief is het tijd voor de gesmaakte champignons met pasta en raken de dames, ondanks het feit dat ze al van 3:00 uur ‘s nachts op zijn, tot laat in de avond niet uitgepraat. Na een laatste koffie gaan ze uiteindelijk moe slapen. Na de voorbereidingen voor het ontbijt van morgen wij ook. Morgen staan er nog activiteiten op het programma. Activiteiten die zich vertalen in het zoeken van foto’s voor komende projecten. Analoge foto’s nog wel die te vinden en te zoeken zijn in de vele  dozen waarin ze zitten. Massa’s en massa’s, zucht, gelukkig heb ik hulp!!

Zaterdag 4 en Zondag 5 oktober 2025

Na een productieve en geanimeerde zaterdag vol verhalen en foto’s en nog meer foto’s en verhalen en tussendoor een gezellige lunch en souper vertrekken ze zondag na de allerlaatste lunch en een lange reeks bedankingen met een vat vol GINB-kennis en veel plannen voor de toekomst terug naar  België. Het waren productieve en leerrijke dagen voor alle betrokken partijen hoop ik.

Donderdag 9, vrijdag 10 en zaterdag 11 oktober 2025

Nadat we de honden gisteren naar het pension gebracht hebben vertrekken we met het nodige oponthoud ook naar België. Aan de grenscontrole waar het iedere reis erger wordt voor personen in een rolstoel moeten mijn open schoenen uit en word ik van top tot teen onderzocht op het bezit van drugs!! In Zaventem moeten we op de luchthaven tot grote ergernis van een slechtgeluimde mopperende Dirk achter een rij discuterende toeristen, al dan niet met geldig rijbewijs, een halfuur aanschuiven  om de gereserveerde huurwagen in handen te krijgen. Resultaat is dat we in een ellenlange file staan en, terwijl Dirk alle heiligen die hij kent vervloekt, zucht, en van Zaventem naar De Pinte langer over doen dan van Madrid naar Brussel, en nogmaals zucht. Als we eindelijk in De Pinte aankomen is het ver na 18:00 uur en moeten we nog boodschappen doen om deze avond iets te eten te hebben. Ik ben doodop en dat over en weer vliegen en vooral die luchthaven politiek zoooo beu maar ik kan het aan de straatstenen niet kwijtraken. Ten andere als ik naar België moet reizen  zit er niet anders op dan het vliegtuig te nemen en alles zo sereen mogelijk te ondergaan wat de éne keer al beter lukt dan de andere keer….

‘s Anderendaags is Dirk praktisch de ganse dag bezig met zijn boekhouding en mag niet gestoord worden in zijn bubbel. Ik leg me erbij neer want ik ben mijn leven nog niet beu en maak zo lang hij met zijn hoofd in de cijfers zit kaders klaar voor de GINB-vergadering van morgen want alle deelnemers krijgen een nummertje in hun map dat overeenstemt met één van de prijzen. Ondertussen vraag ik me af hoe het met de honden zou zijn, vooral met Hyppolythe die voor het eerst op pension is. Als we informeren sturen de uitbaters een filmpje terug met het nieuws dat hij het goed doet. Hij is alleen een beetje timide en overweldigd maar voelt zich gesterkt door zijn familie. Een hele geruststelling. We zijn beiden tot laat in de namiddag bezig en hebben achteraf nog weinig zin om wat dan ook te doen. Alleen eten en dan met een “halfoog” TV kijken terwijl ik alles klaarmaak voor morgen en mijn outfit nog eens inspecteer en naar bed ga wetende dat ik veel te vroeg zal opstaan want ik heb veel werk. Vooral met mijn oorlogskleuren aanbrengen want sinds de brand kan ik de moeite en de zorgen fysiek nog moeilijk van mij afschudden dus heb ik veel camouflage nodig.

Anderhalf uur later verwelkomen Raymond en zijn echtgenote ons in het restaurant in Vilvoorde waar de eerste medewerkers al gearriveerd zijn. Zoals alle voorgaande jaren hebben ze zich ontfermd over de voorbereidingen voor de vergadering en het souper achteraf. Om 10:00 uur stipt begint de vergadering, heet ik iedereen welkom en begin met de onderwerpen die mij voorgelegd zijn door de regio’s en medewerkers. Eens dat rond kunnen Tasch en Yannick hun ideeën voor sociale media voorleggen. Als alles afgewerkt is wordt “keukenprinses” Inge Mariman die sinds jaar en dag present is in de keuken in de bloemetjes gezet, ook Raymond Vandeput en echtgenote Claire worden net als R. Buekenhout voor hun jarenlange inzet niet vergeten. Na de plichtplegingen is het tijd voor het aperitief, daarna gaan we aan tafel waar lekker gegeten en druk geconverseerd wordt.  Na de “prijsuitreiking“neemt iedereen afscheid van iedereen en vertrekken Dirk en ik terug naar Zaventem waar we overnachten en de dag nadien terug vertrekken naar Spanje om de honden af te halen want de uitbaters van het hondenhotel vertrekken op verlof. Tot zover onze reis naar België…

Morgen “back to reality”, terug naar lawaai, werkers, stof en meer van dat want de werken zijn nog steeds niet volledig voltooid. Er moet nog een nieuw dak op de “wasserette” nog een dak boven de patio voor de honden en Dirk moet, nadat hij buiten alles geverfd heeft, ook nog de kliniek schilderen… Werk genoeg… Nog heel veel te doen tegen dat Anne en Fred van 27 tot 30 november komen steriliseren.

Dinsdag 14 oktober 2025

Deze morgen maak ik om 8:00uur voor het eerst kennis met het piepjonge teefje dat, door de eigenaar afgezet was als oud vuil met een vervormde poot en waarvan Dirk op vrijdag 3 oktober met regio’s Tasch en Kristien tijdens hun kennismakingsbezoek aan de refuge tot hun ontsteltenis getuige waren. Of de poot al dan niet gebroken was wist niemand. Omdat we na het vertrek van de regio’s kort na hen vertrokken naar België voor de jaarlijkse vergadering stuurde ik een mail naar Dokter De Frutos met de nodige uitleg. Hij stuurde een antwoord terug dat we dinsdag 14 oktober om 9:00 uur verwacht werden, vandaag dus. Na ettelijke uren wachten op de uitslag van de bloedproeven en de gemaakte scan wordt bevestigd dat de poot niet gebroken is maar vervormd door extreem voedseltekort.

Hij zal dus een 3D bot laten maken die haar vervormd exemplaar moet vervangen en ons laten weten wanneer het bot er is en wanneer de operatie kan plaatsvinden. Tijdens de terugkeer naar huis doet ze het net zoals tijdens de heenreis in haar broek en huilt hartverscheurend dus houden we ons hart vast voor de kennismaking met onze honden… Niet nodig want zo wanhopig ze was tijdens de tocht, zo opgetogen is ze als ze ons “peloton” ziet. Ogenblikkelijk voelt ze dat ze van hen en van ons niks te vrezen heeft. Als we ons bukken om haar te strelen kruipt ze bang over de grond en spreekt haar voorgeschiedenis voor zichzelf. Ondertussen loopt ze gezwind binnen en buiten en houdt naast mijn stoel de wacht terwijl ik haar korte verhaal schrijf dat, vrees ik, een lang verhaal zou kunnen worden. Trouwens ik heb haar de naam JULIETTE gegeven nu nog een Romeo of niet, want Hyppolythe onze tripod is precies geïnteresseerd. Twee dagen later krijgen we een bericht van Dr. De Frutos dat ze na analyse van de scan gezien hebben dat er een bot gebroken is en het tweede is door haar jeugd nog buigzaam dus is het niet noodzakelijk het ook te breken en kan de operatie vlugger gedaan worden en mogen we haar aanstaande woensdag 22 oktober om 9:00 uur ‘s morgens naar de kliniek brengen. 

Woensdag 22 oktober 2025

Zoals afgesproken vertrekken we om 8:00 uur ‘s morgens met Juliette naar Talavera, vragen aan Dokter De Frutos of het mogelijk is haar ook ineens te steriliseren en keren terug naar Casa Belgica want ze zullen bellen als we haar mogen afhalen. ‘s Namiddags krijgen we bericht dat alles goed verlopen is met beide operaties en we haar om 19:00 uur mogen afhalen. Voor Dirk vertrekt krijgen we nog foto’s doorgestuurd van de ingrijpende operatie aan haar linkerpoot die, voor zover op de RX-foto’s te zien is, mooi recht staat. Spectaculair als we bedenken hoe het was. Het is 21:00 uur als Dirk terug thuis is met de zieke en we haar in een donut in de living neervlijen. De ganse verdere avond ligt ze al slapend stil te klagen en te wenen. Je zou voor minder. Mijn hart loopt over van medelijden maar het ergste moet nog komen. De revalidatie begint vanaf morgen, als de pijnstillers uitgewerkt zijn. Terwijl Juliette de dagen die volgen moedig, soms té moedig en té enthousiast, aan haar herstel begint krijgen we bericht dat een man asap en per direct zijn twee honden van 8 jaar wil afstaan wegens scheiding. Het loopt niet over rozen want hij wil zijn contractuele verplichtingen niet nakomen en de vrouw trekt er haar naar eigen zeggen niks meer van aan. Ondanks alles dropt hij ze in Hof Rosa Canina waar er vastgesteld wordt dat noch de reu noch het teefje sinds hun adoptie een dierenarts gezien hebben. Ik ben kwaad, teleurgesteld en alles daartussen maar wat baat het. Als mensen op dergelijke gewetenloze manier hun honden buiten smijten zonder zich aan het gelezen  ondertekende contract te houden kan je niet veel verwachten van de personen in kwestie, alleen moeilijkheden. Hoe dan ook nu zijn onze eerste zorg  de arme honden. Daarna zijn de baasjes aan de beurt. We laten niet met de honden noch met ons sollen.

Vrijdag 24 oktober, vrijdag 31 oktober 

Vandaag vertrekken we om 8:00 uur terug met Juliette naar Talavera waar ze  een afsraak heeft met Dr. De Frutos. Iets meer dan een uur later zijn we in de kliniek en neemt dokter De Frutos ons als eersten mee naar zijn kabinet waar hij met de hulp van een assistent Juliettes verband verwijdert, feit waar ze niet echt gelukkig mee is en zich als een echte diva gedraagt. Hoe dan ook de dokter is zeer tevreden met het resultaat dus stuurt hij haar naar huis met een lichte pleister en drukt erop dat ze een “Elizabethkraag” moet dragen om niet aan de wonde te kunnen likken. Als alles goed gaat moet ze binnen een paar weken terug op consultatie komen. Vandaag zijn we een week verder en hebben we er met Juliette een helse tijd opzitten. Van een “Elizabethkraag” wou ze niet weten, het enige wat ze wou was hysterisch aan de wonde bijten, krabben, likken en noem maar op, een ellende. Na alles geprobeerd te hebben deden we haar uiteindelijk een korf aan. Hoe dan ook omdat het litteken genas en continu jeukte kon ze er zelfs met een muilkorfje niet afblijven. Tot ons ontzetting kwam er door haar gewrijf een draadje los en begon de wonde te lekken want ondanks haar korf ontdeed ze zich vlugger van het verband dan Dirk het kon aanbrengen!! Zodus kreeg de korf ook een verband en werd aan  haar  halsband bevestigd om haar te beletten hem uit te doen. 

Ondanks dat het feit dat ze hem niet meer kon afkrijgen bleef ze er overal hevig mee tegen aan schuren, vooral tegen mij.  Net een stormram die mij probeerde onderuit te halen, uitermate frustrerend en vermoeiend voor alle betrokken partijen. Als ze buiten liep bij de andere honden om een plasje te doen had Clothilde er een erezaak van gemaakt om haar vriendin te bevrijden van het vervelende ding en trok en sleurde eraan om het af te krijgen. Ik had mijn handen vol want Dirk was achteraan de nieuwe recovery aan het verven dus stond ik er alleen voor. Zéér vermoeiend want ik kan me niet bukken zonder omver te vallen, heb niks kracht en sta niet vast op mijn benen want mijn evenwicht is niet wat het zou moeten zijn, voor de rest is alles oké...Hoe dan ook we weten niet hoe het de komende week gaat verlopen, hopelijk heeft ze er zich tegen dan bij neergelegd. Alhoewel, ze heeft een sterk willetje, eentje om u tegen te zeggen. Terwijl ik dit schrijf ligt ze in de zetel naast mij als een engeltje te slapen, weliswaar met één oog open om mij in ‘t oog te houden…Van zodra ik me recht zet loopt ze achter mij aan en bonkt als een volwaardig bokskampioen zonder ophouden met haar muilkorf in de vouw van mijn knieën, tegen mijn benen, de zetels, de deuren enfin tegen alles. Een teken om mij eraan te herinneren dat ze het niet waardeert wat we haar aandoen, zucht… Wat gaat dat volgende week worden. Ondertussen brengt Dirk 3 maal per dag een vers verband aan en ziet de wonde er afgezien van het steeds kleiner wordende gaatje goed uit…

Zaterdag 1 november 2025 

Omdat ik na de brand aanhoudende klachten had en uitgeput bleef kwam ik na lang tegenpruttelen en aandringen van Dirk tot het besluit om een afspraak te maken in een nieuwe kliniek in Navalcarnero waar ze alle voorzieningen zoals scan, RX, echo etc. hadden en ook bloed analyses deden en diverse dokters in diverse specialiteiten consult gaven. De communicatie vlotte niet zo goed want beide secretaressen aan de balie spraken alleen Spaans. Tot mijn verwondering vroeg één van de secretaressen of ik Frans sprak. Toen ik bevestigde zei ze dat ze een collega had die Frans sprak en mij zou terugbellen!! Inderdaad, na amper een paar minuten  belde de juffrouw in kwestie terug, vroeg wat het probleem was en zei dat ze zooo blij was eens Frans te kunnen spreken. Na een geanimeerd gesprek zei ze dat ze alles zo vlug mogelijk ging regelen en belde even later terug dat ik op maandag 3 november al om 10:20u verwacht werd bij een generalist die zou besluiten wat er moest gebeuren.

Woensdag 5 november 2025 

Het was precies 10:25u toen de generalist mij binnenriep in zijn kabinet. Mijn eerste vraag was of hij Engels sprak, een klein beetje was zijn antwoord dus haalde ik mijn beste Spaans boven en probeerde hem uit te leggen wat mijn probleem was. Niet eenvoudig maar het lukte want het was een jonge vriendelijke dokter met de naam Angel dus wat wil je meer.

Toen ik door Dirk, die zich niet onbetuigd liet, bijgestaan was en naar best vermogen verwoord had wat mijn te verwaarlozen problemen waren kreeg ik drie voorschriften voor drie verschillende dagen. Eén voor bloed en urine analyse, één voor foto’s van abdomen en ruggengraat en één voor een echo. Ik kreunde tegen Dirk 3 dagen een hondensit voor Juliette. Toen we 3 uur later terug thuis waren kreeg ik telefoon van de “Française” die alles geregeld had op een dag!! Overmorgen, woensdag dus, werd ik verwacht om 8:55u voor de bloed en urine proef, een halfuur later voor de echo en nog een halfuur later voor de foto’s!!!

Toen alles achter de rug was, én op uur (!) kreeg ik een afspraak voor dokter Angel die mij komende woensdag om … zou ontvangen. Fantastisch, alles zou vlug afgehandeld worden dacht ik.

Toen we thuis waren zei de Venezolaanse doggysit dat Tito eventjes niet goed geweest was. Hij had een beetje gebraakt maar alleen water. Terwijl ze het vertelde werd het donkerder en donkerder en raasden weinig goeds voorspellende paars-grijze wolken over Casa Belgica. Nog tijdens haar verslag begon Tito terug te kokhalzen en kon moeilijk ademen. We waren zo geschrokken dat we niks wilden afwachten dus nam Dirk hem direct mee naar de lokale dierenarts. Kort nadien begon het stormachtig te waaien en te bliksemen en weerklonken de eerste donderslagen. Een halfuur later was Dirk terug zonder Tito, er waren foto’s van zijn longen gemaakt en het zag er niet goed uit. We waren beiden van het lam Gods geslagen, Tito was in de 9 jaar dat hij bij ons was nooit ziek geweest, zelfs gisteren niet!!! Ik dacht onmiddellijk aan Leopold 2 en aan Amadeus die beiden na nooit ziek geweest te zijn na dezelfde symptomen gestorven waren en deelde mijn gedachten met Dirk.

Een uur later kregen we een telefoontje van de dierenarts dat hij niet meer bij bewustzijn was al helemaal blauw en het niet meer zou halen, of ze hem mochten laten gaan.

Dirk is er nog alleen heengegaan ik kon niet. Ik kon het niet omvatten dat ik hem nooit meer zou zien en hem nooit meer een koekje zou kunnen toestoppen. Tito was als een donderslag bij heldere hemel plots van ons heengegaan en vertrokken naar de hemel. Mijn bittere tranen zouden niet helpen. ‘s Avonds lag Leopold 3 bedachtzaam in Tito zijn donut net of hij wou hem nog ruiken en voelen, hij miste hem duidelijk. Wij ook... De laatste der oude Mohikanen is vertrokken naar de eeuwige jachtvelden. Nu is de oudste Loulou en ze is pas 5 al de rest is twee, drie en vier jaar, Ze zullen mij allemaal overleven denk ik soms…