Spanje update november 2025
Donderdag 20 november 2025
Nog geen halfuur geleden zijn de Dirken met hun kostbare vracht bestaande uit 15 Spaanse schatten van Galgo’s vertrokken naar het beloofde land van hopelijk forever liefhebbende baasjes en families. Onder hen ook Juliette die net zoals ikzelf hartverscheurend huilde. Ze was nochtans speels en nieuwsgierig in de camionette gesprongen en daarna in Amaya’s box die al een paar dagen bij ons was en ze dus kende. Eenmaal de deur van de “coupé” echter dicht ging en ze zag dat het voor echt was begon ze geschrokken te protesteren en te huilen. Zij in de camionette en ik in huis. Tot het laatste moment twijfelde ik omdat we zo close zijn en ze zoals ik al gezegd heb “one of a kind” is. Ze is pienter, levenslustig, nieuwsgierig, ze wil zien, leren en beleven en daarom vond ik het egoïstisch om haar bij mij te houden en te veroordelen tot een leven dat beperkt is tot Casa Belgica en een paar weken vakantie in het hondenhotel. De vele ziekenhuisbezoeken van de afgelopen 2 weken plus nog meerdere ziekenhuisbezoeken in het vooruitzicht spelen ook een rol want nadat Dirk en Luc na de lange reis zondagavond arriveren in Casa Belgica, vertrekt Luc wegens de nakende stakingen in België de dag nadien al terug en moet Dirk hem na het ontbijt naar de luchthaven brengen!! Daarna heb ik om 17:00 uur afspraak met de chirurg die zijn veto zal geven over mijn galblaas (denken we) en om 19:00 uur word ik nuchter verwacht voor een scan met contraststof. Een paar dagen later heb ik opnieuw afspraak met internist Adolf die eigenlijk Alvarez heet.. Waar gaat dat eindigen… Enfin ondertussen heb ik al 2 telefoontjes gekregen van Dirk met de boodschap dat het koud was in de bergen en al de ganse tijd geregend heeft. Momenteel zijn ze op weg naar Bordeaux en regent het minder maar nog altijd, hij sluit af met het feit dat de honden braaf zijn en beloofd voor Parijs terug te bellen…Courage, ik ben jaren meegereden maar zou het niet meer kunnen. Niemand kan zich trouwens voorstellen wat het is om zo ver met zoveel honden aan boord te reizen,
‘s nachts aan te komen, de honden met het “ontvangstteam” van dienst uit te laden en zoveel meer… Ze verdienen respect de chauffeurs en geen commentaar van kwatongen die het allemaal beter kunnen. Allez, tot het zover is en ze zelf iets moeten bewijzen en onze rekeningen moeten betalen…
Om 23:00 uur bel ik naar Dirk om te zeggen dat ik ga slapen, hij weet te vertellen dat ze nog een dertigtal km verwijderd zijn van Parijs en het niet meer regent, al een geluk denk ik opgelucht…Om 8 uur belt hij vanuit De Pinte dat hij om 4 uur in zijn bed lag en vertelt dat het deze nacht in Rijsel plots hard begon te sneeuwen!!! Hoe dan ook ze zijn voorzichtig doorgereden en veilig aangekomen. Ondertussen is hij alweer klaar om naar Hof Rosa Canina te vertrekken waar de dierenarts alle honden komt onderzoeken en hun geloofspapieren (pas, vaccins etc) nog eens extra gecontroleerd worden. Als hij terug thuis is gaat hij bellen met meer uitleg tot zover…Voor de zoveelste keer ben ik opgelucht dat ze veilig aangekomen zijn want bij iedere reis is het van vertrek tot aankomst bang afwachten, ik ben maar gerust als ze met de honden de oprit van Hof Rosa Canina oprijden en ik ben niet de enige denk ik…
Vrijdag 21, zaterdag 22, zondag 23 november 2025
Vrijdag ben ik de ganse dag zoet met de tuinaannemer en zijn 3 helpers die de aangetaste palmen, die na de brand opgevreten zijn door de larven van de rode kever, gaan uitdelven en de rest behandelen. Zoals altijd is het net die dagen bar koud en waait er een ijzige wind. Hoe dan ook ik zal veel te vertellen hebben want Dirk wil altijd alles weten en er valt veel te weten want één van de palmen die aan de poort staat valt niet uit te graven zodus moeten de mannen onverrichterzake om 17:30 uur stoppen en ze komen dinsdag terug. Goed, dan is Dirk terug.
Het is net 8:00 uur voorbij als ik hem ‘s morgens bel omdat zijn beloofd telefoontje uitblijft… Hoe dan ook hij staat al buiten om te vertrekken maar het is bitterkoud en de camionette is aangevroren … Als ik tussen zijn relaas door vraag waarom hij zoals beloofd niet gebeld heeft als hij wakker werd hoort hij niet. Tijdens de adoptiedag krijg ik ter compensatie een foto van coordinator Dirk B die zijn “troepen” toespreekt en volgen foto’s van Julliette met Ronny en Amaya met nieuwe jas en haar nieuwe mevrouw. Mijn hart bloedt dat ik er opnieuw niet kan bij zijn en hoop dat de adoptanten het mij vergeven, dus bij deze nogmaals mijn excuus maar het is een geval van overmacht. Om 17 uur krijg ik telefoon dat hij samen met Luc d’Artagnan van Yolanda gearriveerd is in De Pinte. Straks gaan ze iets eten, daarna vroeg slapen, morgen staan ze om 4:00u op en voor 5:00u vertrekken ze terug richting Spanje. Voor Dirk is het de tweede keer in 4 dagen dat hij de lange reis gaat maken. Na hun souper en een korte nacht staan ze volgens plan om 4 uur op en rijden een uur later in de aangevroren camionette de wit gesneeuwde autoweg op!! Nadat ik gisteren op TV Vlaanderen het weerbericht gezien heb bel ik om 6:00 uur bezorgd op. Ze hebben nog niet gestrooid, de autostrades zijn spekglad en ze hebben er een uur over gedaan tot in Rijsel.
Eens in Parijs ligt er nog sneeuw maar glad is het niet meer want het is beginnen regenen en grauw en grijs en koud. Het zal zo blijven tot in Bordeaux waar de thermometer plots 12 graden aanwijst maar het nog altijd regent als ze door Baskenland rijden waar het 9 op 10 keer regent en daar is het droog en 18 graden!!! Hoe dwars kan weer het zijn…rond 19 uur belt Dirk dat ze in Burgos zijn, als alles meezit en het in Madrid niet te veel verkeer is kunnen ze rond 22:00u thuis zijn. Voor hij afsluit vraag ik om te bellen als ze de straat inrijden dan kan ik de sleutel van de poort gaan openen. Om 21:45u krijg ik een oproep van d’Artagnan dat ze er binnen de 5 minuten zijn. EINDELIJK!!!! Als ik terug naar beneden ga staat Titabah aan het hekken al te piepen en te springen van blijdschap!! Een paar minuten later arriveren ze met een vracht aan hondeneten en hondensnoep, de buit van Anne, Nancy en Ines, en Mario. Voor mij is er ook lekkers, Heksenkaas.Na samen een glas op de goede thuiskomt geheven te hebben gaat iedereen slapen. Nu heb ik in plaats van een vrouw beide seksen in bed, Dirk en Titabah.…Rechtover ons weerklinkt in de dierenartsenkamer het indringend en tevreden sonoor gesnurk van Luc d’Artagnan.
Maandag 24 november, dinsdag 25 november 2025
Van zodra Dirk met Luc vertrokken is naar de luchthaven begin ik de kamer klaar te maken voor Anne en Fred die donderdagmorgen aankomen. Later op de dag moet ik naar de kliniek, om 17:00 uur voor een bezoek aan de chirurg en om 19:00 uur voor een scan met contraststof. Ondertussen moeten nog boodschappen gedaan worden, moeten we nog naar de viveros levende planten afhalen en… en…Als we om 16:30 uur vertrekken naar de kliniek begint het te regenen. Een halfuur later zit ik bij de chirurg die zegt dat hij met de littekens op mijn maag meer onderzoeken wil zien en weten wat er destijds gedaan is. Om 19:00 uur is het precies op tijd mijn beurt om onder de scan te gaan. In het kleedhokje komt de dokter vragen of ik allergisch ben en of ik iets speciaal te melden heb, ja dus ik ben heel moeilijk aan te prikken want ik heb zeer fijne aders die zeer diep liggen. Zoals altijd zegt de man dat zijn verpleegter een “angel” is die prikt als de beste (alweer eentje). Hoe dan ook ik zal het wel zien en ondervinden aan den lijve. Dat ze de beste zijn dat zeggen ze allemaal, ik weet wel beter…Dus antwoord ik dat ik me geen zorgen maak dat laat ik aan hen over… Van zodra de “angel” haar opwachting maakt en mijn armen, polsen en handen inspecteert zegt ze tegen haar collega “complicado, muy complicado“…Waarom verwondert me dat niet….Na een halfuur op de harde ijzeren tafel en zes pijnlijke lange prikken met dikke naalden in mijn beide armen, handen en benen is de zevende in mijn voet, na lang stekken en zoeken raak, eindelijk!! Als ze me na 30 minuten van de harde ijzeren tafel helpen krijg ik bezoek van de man met de hamer, heb een “malaise” en ben tot onrust van Angel & co eventjes van de wereld. Na meer dan een halfuur in de scanruimte ben ik terug bij Dirk in de wachtzaal die ongerust vraagt waarom ik zo lang wegbleef. Daarom dus.
Als we gaan betalen en blijkt dat ik morgen om 8:40 uur een afspraak heb voor een bacteriologisch onderzoek vergaat het lachen mij want morgen komt de tuinaannemer terug. Dat wil zeggen dat ik er tijd moet aan spenderen. Als dat maar allemaal in de plooi valt.
Donderdag komen Anne en Fred aan om te opereren. Het is meer dan 2 jaar geleden want Fred is heel ziek geweest, ons aller dokter, een fervent roker, is moeten geopereerd worden van een longtumor en heeft daarna heel lang moeten herstellen. Zodus kon Anne zonder haar assistent niet komen. Een verschrikkelijke periode voor Fred en al wie hem liefhad, op de hoogte waren en alleen bang konden afwachten of we onze dierbare vriend nog zouden terugzien in Casa Belgica. Gelukkig is alles achter de rug, ons aller dokter Fred is genezen verklaard en het kan niet vlug genoeg donderdag zijn om hen in mijn armen te sluiten want zoals gezegd hebben we hem en Anne in meer dan 2 jaar niet gezien en zeer gemist.
Donderdag 27 november 2025
Anderhalfuur nadat Dirk naar de luchthaven vertrokken is krijg ik telefoon dat Anne en Fred aangekomen zijn en hij samen met hen op weg is naar de parking. Tussen dit en een goed uur zijn ze thuis!! Ik kan niet nalaten om te vragen hoe Fred eruitziet, als Dirk antwoord dat hij een beetje verdikt is kan ik me niets voorstellen bij een altijd superslanke Fred die een beetje verdikt is…Hoe dan ook ik kan mijn geluk niet op dat ze in aantocht zijn en ga nog eens hun kamer checken. Een halfuur later is het weerzien voor iedereen even emotioneel en weten we geen van allen blijf met onze emoties (lees vooral ik). Zowel Anne als Fred die inderdaad een beetje aangekomen is zijn ongedurig om erin te vliegen maar eerst een korte lunch met verse volle tomatensoep en veel peppino’s en salades à la Anne. Een groene lunch die onderbroken wordt door Marie-Carmen die de eerste 10 honden brengt. Als ik hen een uur later achterna schuifel zijn ze al begonnen. De tweede dame die bij Anne op tafel ligt is een oude dame met een reusachtige afzichtelijke tepeltumor en een rotte baarmoeder van de vele pups die ze onder dwang moest baren. Ondertussen ligt het oudje dat Anne na een grote operatie zo goed mogelijk “hersteld“heeft op tafel bij Fred voor haar tandjes en verzorging. Als ik tegen Anne zeg dat ze Fred een beetje moet sparen antwoordt ze lachend “pas de pitié, claquez le fouet “(ofte geen medelijden de zweep erop). Ze zijn nog aan het opereren als ik Dirk kan overtuigen om aan Marie-Carmen te vragen het doodsbange jonge mannetje te brengen die nu al weken in de quarantaine zit. Misschien kan hij tussen al die vrouwen iets leren…
Als hij aankomt is het eerste wat hij doet een uitweg zoeken en zijn aanloop nemen om over de muur te geraken, gelukkig ijdele hoop. Hoe dan ook hij is er emotioneel erg aan toe en moet verschrikkelijk behandeld zijn in zijn jonge leven..
Nadat de eerste 10 dames liggen te dromen van een nieuwe toekomst savoureren Anne en Fred mijn “succulente” vegetarische spaghetti met vegetarisch gehakt. Ondertussen halen we heerlijke herinneringen en geestige anekdotes op. Omdat Anne en Fred sinds 4:00 uur deze morgen op zijn gaan ze om 22:00u de 10 patienten aan een laatste controle onderwerpen en dan slapen want morgen staan ze om 7:00 uur op om de honden te verzorgen en om 9:00 uur komt Marie-Carmen met 10 “nieuwe” dames. Dirk gaat nog eens checken bij het bange zwarte mannetje die ik Julius gedoopt heb. Ondanks de aanwezigheid van de dames wil hij niet binnen, hij wil absoluut buiten slapen dus laten we hem buiten slapen in een warme mand met een warme mantel aan. Hem dwingen zou onbegonnen werk zijn en zijn “vertrouwen” als hij er al heeft volledig tenietdoen. De laatste gedachten voor ik inslaap zijn voor Fred, ik ben zoooo blij dat hij terug is en het zo goed doet.
Vrijdag 28 november 2025
Het is lang nog geen 7:00 uur als Anne en Fred bij de honden gaan checken of alles oké is. Vijf minuten later volgt Dirk om alles op te kuisen en de tuin af te spuiten, met Julius alles oké. Om 8:00u is Marie-Carmen er met de volgende 10 dames en moeten we noodgedwongen het ontbijt onderbreken. Lady’s first nietwaar. Na de middag volgen er nog 6. Als het ontbijt opgeruimd is begin ik aan mijn update die ik een kwartier later onderbreek om te gaan kijken naar de nieuwelingen. Het is weer al kommer en kwel. Afgedankte heel bange getiranniseerde teefjes die pas uit de jacht komen etc. Onder hen een oude kweekteef met een stuk van haar staart en een lelijke hoofdwonde die blijkbaar de oorzaak is van het verlies van een van haar ogen! Hoogstwaarschijnlijk haar straf omdat ze niet voldoende pups meer produceerde want de wonde en het verlies van haar oog is zeker niet te wijten aan het feit dat ze per ongeluk ergens tegenaan liep. Als ik haar kop in mijn handen neem en zachtjes toespreek kijkt ze me met haar ene oog onderzoekend aan en verlies ik ter plaatse mijn hart en dat ondanks het feit dat ik Dirk en mezelf beloofd had dat niet te doen. Maar hou maar eens je belofte als je in dat ene oog kijkt waarin te lezen staat hoeveel ze afgezien heeft tijdens haar gruwelijk leven en hoeveel ze geleden heeft onder de beestigheden waartoe haar eigenaar in staat was. Nadat de 10 van gisteren hun eerste stapjes buiten zetten waar het koud is maar de zon genereus schijnt en wij aan de groene de “groene” lunch zitten, arriveren de volgende 6 babyproof kandidaten. Onder hen een oud teefje met een gapende wonde aan de overgang van haar poot naar haar bil dus gaan Anne en Fred direct terug aan de slag en nemen het oude teefje als eerste. Net zoals gisteren ga ik hen na een paar uur verwennen met fruit en ondertussen kijken bij de patiënten waarvan er in de boxen al een twaalftal warm toegedekt liggen te bekomen van de ingrijpende operatie die hun leven zal veranderen. Als ze een paar uur later naar boven komen voor het souper heb ik tussen de update door rijst “tropical” gemaakt met verse pepers in allerlei kleuren courgetten en aubergines, ajuin etc. Die na het obligate aperitief heel erg gesmaakt wordt. Net als gisteren blijven we tafelen tot Anne en Fred rond 22:00 uur naar de patienten gaan kijken en daarna slapen. Daarna blijft Dirk naar de (excuseer) soms langdradige Masked Singer kijken. Uit sympathie kijk ik maar mee…in de kliniek en de nieuwe “recovery” liggen 26 galgo’s te heerlijk van hun rust te genieten, enfin 27 met Julius bijgerekend want ondertussen heeft hij zijn plaats tussen de dames gevonden …
Zaterdag 29 november 2025
De laatste dag voor hun vertrek staan ze om 6:45u op om hun patiënten op te zoeken. Dirk volgt hen naar buiten, gaat rond met zijn kakmobiel “what else”, spuit af met water, véél water en haalt de nachtdoeken op om in de wasmachines te steken. Ondertussen maak ik het bed op en spoed me naar de keuken waar ik net op tijd ben om aan te schuiven aan het ontbijt dat zoals altijd onderbroken wordt door de komst van Marie-Carmen die de laatste 8 galgo’s brengt om te steriliseren. Als die dames geopereerd zijn, parelwitte tandjes hebben en een getatoueerde S in hun oortje hebben zijn alle galgo residenten in de refuge (ongeveer een 200 tal) dankzij Marianne en assistent Dirk Buffalo en Anne en dokter Fred baby proof. Voor hoe lang dat is de hamvraag want helaas wordt er morgen alweer volop gejaagd en zullen er opnieuw gekwetste en uitgehongerde galgos achtergelaten worden en de weg naar de refuge vinden... Hoe dan ook vandaag zijn er na de sterilisaties een paar extra verzorgingen en een bastaard teefje om te steriliseren. Werk genoeg dus voor hun laatste dag. Zodra ik alleen ben begin ik met het updaten van mijn update en ga dan beneden kijken waar het ondertussen goed vol is want zowel in de warme kliniek als in de goed verwarmde recovery zijn alle manden en ligplaatsen bezet. Enkele dames kuieren ontspannen buiten in de zon. Zoals altijd ligt de immer bange Julius in een mand tussen de dames en laat me toe aan zijn oren te frutselen en over zijn kop te aaien maar er is hoe dan ook nog veel werk aan, zucht. We zien wel. Onder de jonge teefjes die gisteren binnengekomen zijn is er meer rust. Desondanks zijn er nog een paar bange sukkeltjes die hun trauma’s nog niet verwerkt hebben en wegvluchten als we te dichtbij komen. Zo lastig dat we hen niet aan het verstand kunnen brengen kunnen dat ze van ons geen angst moeten hebben, dat het allemaal achter de rug is. Na de late lunch gaan ze terug naar beneden om de kliniek op te kuisen en spic en span achter te laten, Dirk steekt de laatste pipidoeken in de twee industriële wasmachines. Ondertussen begin ik in de keuken aan bloemkool in witte saus met aardappelen en veggie burgers voor straks en schrijf met mondjesmaat verder aan mijn update.’s Avonds wordt er na het aperitiefje met smaak genoten van mijn bloemkolensouper en aanverwanten die bewijzen dat ik meer in mijn mars heb dan spaghetti(grapje). Daarna is het onvermijdelijk tijd voor herinneringen, stoere verhalen die we samen beleefd en overleefd hebben. Er is vooral onbegrip voor het feit dat buiten een paar enkelingen niemand schijnt te beseffen wat er met de wereld, de natuur en de dieren aan het gebeuren is. Dat we misschien de laatste generatie zijn die nog tropische en andere dieren en walvissen in het “echt”kan zien voor ze allemaal uitgeroeid zijn. Op de mens moeten ze niet rekenen want de meesten zijn alleen met zichzelf bezig.
Anne en Fred gaan na een laatste bezoek aan de honden slapen, wij blijven uiteraard kijken naar een of andere film en dat ondanks het feit dat ik doodop en uitgeput en nog een paar andere superlatieven ben…
Zondag 30 november 2025
Na het laatste bezoek aan hun patiënten en het laatste ontbijt samen nemen we afscheid, hopelijk niet voor lang. Na de obligate foto drukt Fred me nog eens op het hart dat ik mezelf goed moet verzorgen en aan de honden denken, ik doe niks anders… Terwijl Dirk hen naar de luchthaven brengt ga ik beneden tussen de 35 galgos filosoferen. s’ Namiddags kijkt mijn echtgenoot die vorige week zondag nog op weg was naar Spanje naar de cross, ik val in slaap en droom van een betere wereld. Niet dus.
