Spanje Update juni 2026

Maandag 1 juni 2026.

Van drukte en vermoeidheid heb ik er een paar dagen over gedaan om ons reisverslag neer te schrijven dus bij deze… Op zaterdag  9 mei vertrokken de honden met vakantie, na weken heen en weer naar Dr. De Frutos hadden ook Kala en Justine het fiat gekregen om mee te gaan naar het hotel. Kiki die na haar onmenselijke, onwaarschijnlijke kruisweg dankzij onze nooit aflatende verzorging, die ze soms tot 2 x per dag  moest ondergaan, was net als wij (vooral Dirk) beloond voor haar geduld en genezen verklaard!! De wonde was op één centimeter na volledig dicht dus zij mocht mee naar België en ging  bij Yolanda in opvang (lees: zou Yolanda en Luc verleiden en blijven...) De dag nadien, zondag dus, kreeg Dirk de eerste tekenen van vertrekkoorts en begon alles te verzamelen en klaar te zetten voor de afreis. De vraag was waarom want de dag nadien kwam zijn co-driver Dirk Buffalo een dag vroeger aan dan gewoonlijk en kon hem daarbij helpen. Hoe dan ook Dirk was (en is) en bleef (en blijft) Dirk dus bleef ik uit zijn buurt en liet hem betijen want ik herinnerde me dat Buffalo maar na 23 uur zou aankomen.

De dag nadien was de vertrekkoorts nog toegenomen en zakte pas als hij om 22:30 uur vertrok om Buffalo af te halen op de luchthaven. Toen ik anderhalf uur later een telefoontje kreeg dat hij zijn co-Dirk aan boord had was de koorts over (tot de dag nadien ??) Ondanks het late uur van de heren hun aankomst werd de obligate “welkomstdronk” en het klinken op de goede afloop van de komende reis gerespecteerd. Dat was traditie en tradities waren er om nageleefd te worden. Gezien het late uur waren de laatste “nieuwtjes” van het thuisfront voor ’s anderendaags.   De dag nadien en woensdag hielp Dirk B bij allerhande werkjes bij dewelke Dirk een man nodig had. Als orgelpunt werd de camionette zoals altijd ondersteboven en binnenstebuiten gekuist en gepamperd want na de reis moest ze binnen om een tachograaf te plaatsen. Alweer een grote kost maar het was recent bij wet verplicht dus noodzakelijk en vanzelfsprekend om er asap één te laten plaatsen want we zijn beiden pietjes precies. Niks wordt aan het toeval overgelaten en we willen sinds het begin van GINB wettelijk met alles in orde zijn. Dirk wil trouwens alleen rijden als zijn camionette perfect op tijd gesoigneerd wordt want er hangen veel levens van af orakelt hij altijd. Een waarheid als een koe.

Donderdag 14 mei was het voor 15 honden D Day! Het was nog geen 9 uur als Marie-Carmen er was met de uitverkorenen en drie extra gelukkigen, waaronder eentje van amper een jaar oud waarvan ik vond dat ze té jong was om in de refuge te blijven. Zodus had ik besloten haar en twee andere lotgenoten een kans te geven. Wie weet zouden ze met een schietgebedje geholpen zijn. Het laden verliep vlot, als we het na 30 jaar nog niet konden zouden we het wel nooit kunnen. Het was nog voor 10:00 uur toen ze voor hun lange reis vertrokken. Zoals gewoonlijk  zwaaide ik hen uit en bleef achter met Titaba die me moest bewaken. Lang moest ik niet alleen blijven want uitzonderlijk was de adoptie dag op vrijdag, daarna nam Dirk het vliegtuig naar Spanje en vlogen we maandag met de eerste vlucht samen terug naar België omdat ik op 20 en 21 mei in de kliniek verwacht werd voor een scan met contrast en de dag nadien in dagkliniek voor interne onderzoeken onder verdoving.

Zoals gezegd was Dirk vrijdagavond 15 mei om 23:00 terug van zijn “uitstap” naar België en de adoptie dag en bracht ‘s anderendaags de uitgelaten Titaba naar het hondenhotel om haar familie te vervoegen. Maandag 18 mei vertrokken we om 5:00 uur naar Barajas en vertrokken met de eerste vlucht naar België waar het ons meer tijd kostte om de nieuwe locatie van de huurautos te vinden dan de vlucht van Madrid naar Brussel.  Na op de overvolle autoweg overvallen te zijn door een gigantische plensbui kwamen we 2 uur nadat we geland waren aan in De Pinte waar het zonnig en warm was en volop kermis. Ondanks het feit dat we beiden moe waren moesten we boodschappen doen als we iets te eten en drinken wilden dus zat er niks anders op dan naar de lokale supermarkt te gaan. ‘s Avonds zaten we midden in de kermis die op het dorpsplein naast ons en in de voortuin van het kasteel voor ons opgesteld stond en obligate oude hitsongs luid door de speakers joeg. We hadden geprobeerd om op ons terras te eten maar waren van miserie terug naar binnen gegaan. ‘s Avonds moest de tv alle zeilen bij zetten om boven het lawaai hoorbaar te zijn. Slapen zou geen sinecuur worden en het was voor 4 dagen lang. Ondanks het muzikale geweld, de sonore stemmen die hun attracties aanprezen en het lawaai van het geroep en gelach van de locale jeugd had het iets nostalgisch en geruststellends. Iedereen voelde zich duidelijk gelukkig en uitgelaten, niemand had zorgen en niemand moest bang zijn. Hier bij ons was er geen dreiging, geen bommen of drones. Voor hoelang nog?? Voor veel mensen die nadachten over adoptie was dat de hamvraag, de twijfel die de doorslag gaf. Maar daar zullen de ruziemakende en egotrippende “wereldleiders “hun slaap niet voor laten. Dat laten ze aan hun onderdanen over. Het was vlugger 20 en 21 mei dan ik liefhad maar daar was niks aan te doen dus beet ik door de zure appel. Dinsdag ging ik onder de scan, woensdag werd ik verdoofd voor de onderzoeken en luisterde achteraf nog half onder narcose naar de dokter zijn uitleg en onthield alleen dat de uitslag van de scan op zich liet wachten.

Omdat Dirk wachtte op de camionette die in “opname” was bij de “tachograafspecialist”, ikzelf een paar dagen nodig had om te bekomen en we nog naar de huisarts en de apotheker moesten om een lading pillen (die me hopelijk twintig jaar jonger zouden maken) vetrokken we pas op woensdag 27 mei terug naar Spanje. “Midden in de week” had ik geprotesteerd, maar er zat niks anders op zei mijn chauffeur gedecideerd. Als ik dat maar overleefde. Toen we  die woensdag om 5 uur in De Pinte vertrokken klopte mijn hart in mijn keel. Niet zonder reden zou blijken want een paar km verder reden we een autoweg op vol vrachtwagens die kop aan staart reden, er kon geen speld tussen. Zowel op het eerste als op het tweede baanvak was er niks anders te zien dan vrachtwagens die ondanks het gevaar mekaar constant inhaalden, vreselijk. Het bleef de ganse weg verschrikkelijk druk en richting Parijs nog drukker, ongezien. Mijn hart bleef de ganse weg bonzen van schrik en ik kon me onmogelijk ontspannen. Desondanks probeerde ik niets te laten blijken aan Dirk. Die had het al lastig genoeg. In een verzengende hitte deden we 2 uur over de stampvolle ring van Parijs en zijn obligate verwenste motards die zich tot ergernis van mijn echtgenoot overal tussen wrongen, en reden we met duizenden anderen in “stoet” stapvoets richting Bordeaux waar we overnachtten. Het was 16:00 uur als we na een lange lastige rit eindelijk aankwamen in het hotel waar we na een frisse douche op  bed lagen tot het tijd was voor het souper. Het was een zegen dat we om 21:00 uur naar bed konden en ‘s anderendaags na het ontbijt uitgerust konden vertrekken voor nog eens, wat zou blijken, een stomende kleine 800 km. Na een lange rit waarop Dirk net zoals de dag ervoor tweemaal stopte om te tanken en mij de gelegenheid te geven naar het toilet te gaan gaven we mekaar rond 17:00 uur een highfive toen we in Calypo “onze” Avenida de Madrid opreden. Ondanks de opluchting kon ik alleen denken aan het uitladen van de camionette wat volgens de wet van Dirk direct moest gebeuren. En dat ondanks het feit dat ik geen reserves meer had. Geen medelijden…

Vrijdag 28 mei & vrijdag 5 juni 2026.

De dag na onze aankomst stuurde ik een mailtje naar Dr. De Frutos om een afspraak te maken voor Kala en Justine die beiden zo vlug mogelijk op consultatie moesten en morgen samen met hun familie naar huis kwamen na vakantie. Een weinig later stuurde Dr. De Frutos een mailtje terug dat we volgende vrijdag om 9:00 uur verwacht werden met beide dames. Van Kala zou hij het frame verwijderen als de foto’s van haar Achillespees goed waren, bij Justine zou hij na de RX beslissen of de plaat uit haar geopereerde poot verwijderd werd.

Eén week later was het amper 8:00 uur toen we vertrokken naar Talavera, het was vrijdag en dat betekende uittocht voor de Madrilenen dus veel verkeer op de baan. Hoe dan ook het viel mee en we waren voor 9:00 uur op onze bestemming en hadden tijd om een parkeerplaats te zoeken. Geen sinecuur en zéér enerverend want mijn echtgenoot maakt zich altijd weer druk in al die “ambetante” onverschillige Spanjaarden die het tegendeel zijn van “heer in het verkeer “en met niemand rekening houden. Ook niet met een camionette met Galgo’s erop. Integendeel... Dirk ergert zich dan ook altijd blauw als  een Spaanse chauffeur of chauffeuse zonder gène de plaats afsnoept waar hij zich wil inwringen, fantastische chauffeur als hij is. Hoe dan ook van zodra we het drukke stadje binnenrijden hebben we stress en niet onnodig want vandaag is het zoals altijd zoeken en vloeken om een parkeerplaats te vinden en te bemachtigen. Alhoewel we op tijd zijn voor onze vroege afspraak zit de wachtzaal al goed vol en wordt er luid geconverseerd door de aanwezige klandizie, Spaanse nonchalance ten top. Maar eerder charmant als je het met een Vlaamse wachtzaal vergelijkt. Enfin, zoals meestal is het er druk, druk, druk. Het ergste is dat Dr. De Frutos te laat is en Dirk het met de voorbeeldige Kala en Justine aan de lijn het op zijn heupen krijgt en met de dames buiten gaat luchten net als Dr. De Frutos aankomt. Als hij zich komt excuseren dat het de fout van zijn kinesist is dat hij laat is antwoord ik dat als hij nog eens te laat is ik hem een sessie zal geven.

Hij neemt ons direct mee naar zijn kabinet en na onderzoek en foto’s mag Kala mee naar de operatiezaal waar hij het frame gaat verwijderen. Justines plaat wordt op 15 juni verwijderd daarna moet ze twee maand wachten tot haar poot sterk genoeg is om de tweede te opereren. Dat betekent dat ze nog maanden bij ons zal moeten blijven…Terwijl Kala verdoofd wordt om haar frame te verwijderen mogen wij gaan ontbijten. Als we haar gaan ophalen loopt ze wankelend mee naar de camionette. Uit gewoonte trekt ze haar achterpootje op. Drie dagen later begint ze er af en toe op te steunen en het te gebruiken. Tot zover… Ik neem aan dat iedereen of toch velen onder jullie met vakantie zijn of gaan dus ga ik een paar weken stoppen met updaten want jullie hebben wel beters te doen dan mijn hersenspinsels te lezen. 

Voor de mensen die het interesseert zal ik het laten weten als er iets speciaals gebeurt.

Ondertussen wens ik jullie allemaal een deugddoende, veilige en succesvolle vakantie toe.

Bedankt om dit te lezen.

Genegen, 

Mireille