Spanje update Januari - Februari 2026
Maandag 5 januari 2026
Voor mijn eerste update van 2026 wil ik vooraf ieder van jullie en al jullie dierbaren een vredevol 2026 vol liefde en vriendschap toewensen…
Genegen,
Mireille, Dirk en alle medewerkers
De knallende entree van 2026
Als ik gedacht had dat er de laatste maand van het jaar niks meer zou gebeuren om over te schrijven, was ik dus mis. Het jachtseizoen ging zijn normale gangetje dat wil zeggen van het ochtendgloren tot het ondergaan van de zon en lang daarna werd er geknald en geschoten … Het gevolg daarvan was dat vele slachtoffers van die slachtpartijen hun weg vonden naar de refuge. Sommigen werden er gedumpt anderen werden gekwetst en uitgehongerd gevonden. De lezer zal misschien zeggen ‘t is altijd hetzelfde dat we lezen, en inderdaad, jullie hebben gelijk en dat wil zeggen dat de situatie er spijtig genoeg niet op verbetert, integendeel. Ook de mijne niet want mijn conditie kwakkelde maar aan en de dokters stonden voor dilemma. Om dat op te lossen moet ik nu zeer tegen mijn zin een maand pillen nemen voor mijn pancreas en afwachten … Hoe dan ook op 22 december liet Marie-Carmen weten dat er een jong teefje gedumpt was met 2 gebroken voorpoten, het was dat, of ligamenten die gescheurd waren. Ze kon hoe dan ook niet meer lopen alleen nog moeilijk stappen, dus was ze voor haar “baasje” waardeloze ballast en werd ze gedumpt. Na dit triestig nieuws stuurde ik een mailtje naar dokter Frutos die per direct antwoordde dat we op 30 december om 9.00u verwacht werden. Tot het zover was verloren we tot ons groot verdriet op 23 december onze lieve gekke bull terrier Loulou- Babalou op de leeftijd van amper 4 ½ jaar aan dezelfde ziekte waar Hercules aan gestorven was, een nierziekte die zich pas manifesteert als het te laat is. De dierenarts stond machteloos en wij ook. Dus vierden we door het vroegtijdig afscheid van LouLou Babalou, met de rest van ons hondenfamilie in mineur Kerst. Zoals gewoonlijk onder hevige “bombardementen” van oorverdovend knallend vuurwerk in alle kleuren van de regenboog... Ondertussen weerklonk in Calypo het wanhopig gehuil van alle bange honden die buiten zaten. Of op een klein terras, of op een klein afgemaakt stuk tuin achteraan, al dan niet aan de ketting… Honden die nooit de binnenkant van een huis zagen of ooit zouden zien, niet dat daar iemand van wakker lag…
Dinsdag 30 december vertrekken we om 7.30 uur naar Dokter Frutos met Justine. Omdat ze het laatste slachtoffer van 2025 is geef ik ze net zoals de ongelukkigen die haar het afgelopen jaar voorgegaan zijn en door Dokter Frutos geopereerd zijn en bij ons gerevalideerd een naam met de letter J, makkelijk voor mij om te onthouden dat ze van 2025 is. Na een uitgebreid onderzoek van haar bloed dat gelukkig op alle tropische en andere negatief is blijkt op de RX-foto’s dat beide poten net boven en onder het gewricht gebroken zijn en ze twee operaties nodig heeft want ze heeft onnoemlijk veel pijn. Desondanks is ze zoals alle galgo’s heel flink en klaagt niet. De eerste operatie wordt gepland voor vrijdag 9 Januari dus gaat ze tot dan met ons mee naar Casa Belgica.
De dag nadien is het de laatste dag van 2025 en “vieren “we de overgang van oud naar nieuw op dezelfde wijze als Kerst, luidruchtig. Justine verpinkt niet en blijft tijdens het hevige vuurwerk rustig in haar donut liggen. Net of ze weet dat niemand haar nog iets kan aandoen.
Donderdag 8 en vrijdag 9 januari2026
Vanaf 8 uur breekt er algemene opwinding uit onder de honden als Dirk zijn wagen buiten rijdt. Als hij daarna de ligbedjes in de camionette begint te laden is er algemene consternatie omdat ze weten wat het betekent, nl. dat zij daarna aan de beurt zijn en vertrekken naar het hondenhotel!!! Omdat ze morgen de laatste resten van de brand (kleverige plastiek en rubber) die nog aan de wegen naar de kliniek kleven onder een laag beton komen gieten zit er niks anders op. Niet dat ze tegen hun zin gaan, integendeel, tijdens de voorbereidingen lopen ze mekaar voorbij van de opwinding en kunnen niet vlug genoeg de camionette in springen waar ieder kent zijn plaats. Alleen Justine blijft bij mij want morgen, vrijdag, rijden we met haar naar Talavera waar ze om 9 uur een afspraak heeft voor haar eerste operatie. Gelukkig weet ze niet wat haar te wachten staat en ligt me vanuit haar mandje vragend aan te kijken want blijkbaar begrijpt ze niet waar al de andere huisgenoten plots heen zijn… Arm hondje, zo vriendelijk en aanhankelijk, zo discreet en zo flink en netjes want voor haar is het na de donkere hokken en tralies waar ze tot voor kort gedurende haar ganse leven gehuisvest was de eerste keer dat ze in een huis verblijft.
De dag nadien vertrekken we met Justine om 8 uur naar Talavera, de ganse weg ligt ze stilletjes te staren net of ze weet dat haar leven vanaf vandaag totaal gaat veranderen. Een uur later zijn we op de afspraak. Dokter Frutos legt alles nog eens ten gronde uit en besluit dat we haar best morgen op halen want naast de zware operatie aan haar pootje wordt ze ook gesteriliseerd, veel ineens voor zo’n fijn klein hondje. Nadat ze gewogen is gaat ze gelaten met Dokter Frutos mee naar het O.K. Hij zal ons op de hoogte houden en asap laten weten of alles goed verlopen is. Voor we in het drukke verkeer naar huis rijden gaan we eerst onze inkopen doen in het superdrukke Xanadu en keren daarna terug naar het stille Casa Belgica dat vreemd aanvoelt zonder onze honden. In de vroege namiddag laat Dokter Frutos weten dat alles goed verlopen is met Justine!! Ik verwachtte niet anders…
‘s Avonds krijgen we nog meer goed nieuws want Juliette, u weet wel, die in België bij medewerker Kevin revalideerde na haar operatie wordt geadopteerd door adoptanten van het eerste uur. Ons geluk kan niet op des te meer omdat de adoptant via een foto, met Juliette op schoot, laat weten dat ik Dokter Frutos de boodschap moet overmaken dat hij een ware kunstenaar is. Als we ‘s anderendaags Justine gaan afhalen maak ik mijn belofte waar en zeg tegen de dokter dat hij in België een ware heldenstatus heeft, tot zover…
Dinsdag 13 januari 2026
Vandaag heeft Justine opnieuw een afspraak met Dokter Frutos voor inspectie van haar wonde dus vertrekken we opnieuw om 8.00 uur naar Talavera. Van zodra we in de kliniek zijn komt een assistent haar een spuitje geven want het onderzoek van haar poot gebeurt onder verdoving. Hoe dan ook een paar minuten later komt Dokter Frutos ons halen en tronen we een wankelende Justine, wiens verdoving ondertussen begint te werken, mee naar zijn kabinet waar de dokter met de hulp van zijn assistent haar verband verwijdert en goedkeurend en tevreden de wonde bekijkt. Nadat hij opnieuw haar poot “verpakt” heeft vraag ik of de tweede ingreep zo erg gaat zijn als deze die ze nu ondergaan heeft. Ja dus, waarop hij ons opnieuw de breuken in haar andere poot toont, om letterlijk en figuurlijk onpasselijk van te worden als je het ziet. Ongelooflijk dat ze zonder klagen zoveel pijn kan verdragen. Het zal op zijn minst één tot anderhalve maand duren voor de tweede poot kan geopereerd worden want de operatie kan niet gedaan worden voor haar gedane poot sterk genoeg is om op te steunen en haar gewicht te dragen… Terug thuis kan de eerste revalidatie van anderhalve maand beginnen, eenmaal die achter de rug is het Maart. Dan volgt de tweede operatie. Aangenomen dat alles goed verloopt eindigt de tweede revalidatie dan in de maand Mei. Dat wil zeggen dat ze ongeveer 5 à 6 maanden bij ons gaat blijven!! Dat komt niet goed, allez, als u weet wat ik bedoel…
Woensdag 14 januari 2026
Een dag vol kommer en kwel en pijnlijke beslissingen. Wegens aanhoudende gezondheidsproblemen die er de afgelopen maanden, weken en dagen tot mijn frustratie niet beter op geworden zijn zegt Dirk, niettegenstaande fel protest, mijn boekingen voor de reis naar België en de strandwandeling af en verandert de reservaties voor vliegtuig en hotel naar 1 persoon in plaats van twee. Omdat ik diezelfde dag tot 2 maal toe mijn evenwicht verlies durft hij me niet meer alleen laten en besluit, in overleg met de medewerkers die hem allemaal steunen en vinden dat mijn gezondheid voorgaat, in extremis ook zijn reservaties af. Of ik daar kwaad of blij van wordt helpt niet, hij blijft bij zijn standpunt. Raymond Beukenhout zal op de wandeling in een kleine speech de mensen op de hoogte brengen waarom Dirk en ikzelf afwezig zijn. Ik kan mijn teleurstelling niet op want ik had me er zoveel van voorgesteld, 30 jaar GINB, 25 jaar Koksijde (- 2 jaar Corona) en 80 jaar Mireille en dat allemaal gevierd met een welkomstdrink. Helaas, ik ben er het hart van in dat het niet kan doorgaan en mijn wens niet doorgaat!!
Hoe dan ook niemand, afgezien van mezelf, zal daarvan wakker liggen want niemand zal iets merken van onze afwezigheid, de service en bediening zullen zoals gewoonlijk top zijn. Coördinator Dirk B en alle medewerkers zitten in het complot en zullen er alles aan doen om de deelnemers en hun honden een heerlijke namiddag te bezorgen en een succes te maken van de 23/25ste Strandwandeling. Het enige wat me rest is om nogmaals mijn excuses voor mijn afwezigheid aan te bieden en te hopen op jullie begrip. Ondertussen weet ik dat alles perfect verlopen is en kan ik stoppen met piekeren.
Woensdag 21 januari 2026
De afgelopen week had Justine meer en meer last van haar wonde die begon te jeuken en begon te irriteren enz. en zo verder, zucht. Ondanks dat ze aandoenlijk lief, aanhankelijk en alles is dat je maar kan wensen van een galgo, kon ze maar niet van haar wonde afblijven en moest Dirk dagelijks, tot 4 maal toe haar verband vervangen. Een probleem dat resulteerde in het feit dat we haar fel tegen haar zin van miserie een ruim zittend korfje opzetten die haar moest beletten om het verband los te peuteren en aan haar wonde te prutsen en te likken. Terwijl Justine en wij het lastig hadden met haar poot waren er in België ook twee galgos die het lastig zouden hebben want gisteren waren de twee teefjes, eentje van 8 en het ander van 5 die afgestaan waren wegens scheiding binnengebracht. Alweer een probleem en een reden tot piekeren want wie zou die arme honden die altijd bij elkaar geweest waren samen adopteren?
Hoe dan ook dinsdag moest ik om 9:40u naar de kliniek in Navalcarnero voor een bloedafname en omdat we niet wisten hoe lang we zouden moeten wachten hadden we voor ieders gerust gemoed voor een “dog sit” gezorgd want ik mocht er niet aan denken dat er iets zou gebeuren, je wist maar nooit. We waren ruim op tijd in de kliniek waar er tot mijn schrik een tiental patiënten zaten te wachten voor één verpleegster, hopelijk niet allemaal voor een bloedafname zanikte ik tegen Dirk. Na een dik halfuur in de wachtzaal was het mijn beurt. Toen ik tegen de verpleegster zei dat ik moeilijk te prikken was mompelde ze (zoals alle voorgangers) dat het geen probleem was. Wel dus, na vier keer prikken, veranderen van naalden en zoeken naar een ader in mijn rechterarm schudde ze haar hoofd en zei “no possible ”!! Omdat ik het niet zag zitten om terug te keren kon ik haar overtuigen om het nog eens te proberen en bood mijn linkerarm aan waar ze na 5 keer prikken en zoeken eindelijk een adertje vond dat bereid was een summier beetje bloed af te staan, gelukkig net genoeg. Toen ik buiten kwam zuchtte Dirk verveeld, en alhoewel hij het wist, vroeg hij plagend waarom ik een halfuur weggeweest was! Slechtgezind antwoordde ik, wat denk je... Een paar uur later kregen we telefoon van de regioverantwoordelijken dat een goede vriend van ons zijn laatste Galgo gestorven was. We belden hem direct op en vertelden het verhaal van de twee teruggekeerde teefjes… Morgen gaat hij ze allebei afhalen bij Rosa Canina! Mijn geluk kan niet meer stuk. Bovendien gaat Dirk morgen ook onze 9 honden halen in het hondenhotel, Justine zal blij zijn, wij ook.
Donderdag 22 januari 2026
En ik die dacht dat mijn geluk niet op kon, wel dus. Rond 17 uur belt Marie-Carmen in paniek dat er een galgo binnengebracht is. Wat volgt begrijp ik niet want ze raakt niet uit haar woorden. Ze jammert José Ramon (de lokale dierenarts) en a crushed galgo en heel veel bloed en of ze haar kan brengen want ze moet “heat” hebben. Ik stop haar woordenvloed en zeg dat ze de hond asap moet brengen, Dirk zal ondertussen de recovery klaar maken. Om half acht staat ze in de gietende regen met een wit galgo teefje aan de poort en loopt Dirk gevolgd door Marie-Carmen met het arme dier in zijn armen naar de kliniek waar ik hen opwacht. We hebben al veel gezien maar blijkbaar nog niet alles, ze is van haar hals tot haar onderbuik genaaid en overal kleeft er geronnen bloed en vuil aan het verhakkelde dier.
Haar verhaal, een galguero heeft haar weggehaald bij een oude collega waar ze zoals de meeste galgo’s in erbarmelijke omstandigheden leeft en heeft haar de dag nadien met zijn galgo uitgetest in het open veld om te zien hoe vlug ze liep. Opgejaagd is ze in volle snelheid op pas gesnoeide oude wijnranken opgelopen, waarvan de takken als dolken zijn, en gespietst!!! De huid van haar borst en buik van boven tot onder opengereten, het moet verschrikkelijk geweest zijn. Hoe dan ook de galguero die af en toe een galgo in de refuge dumpt belt Marie-Carmen dat hij haar brengt, steekt het teefje in een levensbedreigende toestand bloedend in een vuile bench om 300 km verder naar Calypo te rijden omdat hij ervan af wil want haar laten helpen en een dierenarts betalen staat niet in zijn woordenboek!! Onderweg belt hij dat ze ligt te huilen maar dat hij ze nu niet meer hoort en ze mogelijks dood is. Hemeltergend. Hoe dan ook hier is de dierenarts verwittigd en op alles voorbereid.
Als we de gruwelijke foto’s zien van de impact kunnen we onze ogen niet geloven, een groot open gat waarin haar longen en de rest van haar ingewanden blootliggen. Hoe ze dat overleefd heeft is ons een raadsel. Ze moet een beschermengel gehad hebben die eindelijk besloten had dat er iets moest gedaan worden aan haar verschrikkelijk leven en vond dat ze beter verdiende. Nu ze bij ons beland is zullen we er alles aan doen om haar al dat beters te geven en alles doen wat nodig is om haar gelukkig te maken.
Als het verhakkelde bange dier dat nog onder narcose is stilletjes kreunt en bibberend en verward om zich heen kijkt als ze wakker wordt kan ik mijn tranen niet weerhouden. Voor Marie- Carmen vertrekt zeg ik dat GINB de rekening van de dierenarts zal regelen, dat ze zich geen zorgen moet maken. Daarna keren we terug om het sukkeltje gerust te stellen en toe te dekken voor de nacht. Ondanks de gruwelijke pijn die ze moet hebben ondergaat ze alles in stilte. Als ik haar voor we vertrekken nog eens zacht over haar kopje streel kijkt ze me verwonderd aan. Straks komt “papa” Dirk nog eens kijken fluister ik haar toe…
Vrijdag 23 en zaterdag 24 januari 2026
Als we ‘s morgens naar het witte teefje gaan kijken ligt ze in de warme recovery waar het constant 25 graden is nog onder haar deken en kwispelt zowaar met haar staartje. Alhoewel ik een halve nacht over een naam gepiekerd heb ben ik er nog niet uit en heeft ze dus nog geen naam. Eerst zocht ik een naam met J tot ik me realiseerde dat het 2026 was en de honden die dit jaar bij ons verzorgd worden nu een naam met de K moeten hebben. Alleen is de letter K geen “naamvriendelijke” letter want er zijn niet veel namen met K. Om een lang verhaal kort te maken ga ik haar Juliana noemen met Koningin ervoor zo begint haar naam dus met K. Niet echt bevredigend nietwaar. Zodus wordt het uiteindelijk KiKi… Het zal het teefje wel worst wezen, het is haar hoogstwaarschijnlijk eender hoe ze zal heten, als ze maar warm en op een veilige plaats is waar niemand haar tiranniseert en ze niet meer bang hoeft te zijn zal ze meer dan gelukkig zijn.
Ondanks haar zware verwondingen komt ze aarzelend uit haar bed om ons dankbaar te verwelkomen en onderwerpt de snoep die ik meegebracht heb nieuwsgierig aan een onderzoek voor ze hem in drie keer opeet. Nadat Dirk haar verzorgd heeft trek ik haar een T-shirt aan om de wonde te beschermen. Als we terugkeren naar boven steekt ze haar kopje door het hondenluik en kijkt ons smachtend en lichtjes wenend achterna. Straks komen we terug stel ik haar gerust. Voor ze rond middernacht onder de dekens gaat krijgt ze nog 4 keer bezoek…
‘s Anderendaags gaat Dirk al om 8 uur op ziekenbezoek, om 10 uur ga ik mee op bezoek onder begeleiding van onze nieuwsgierige hondenkinderen die drommels goed weten dat er alweer een nieuwe gast in de recovery resideert waar ze ongeduldig naar uitkijken. Blijkbaar heeft ze ons horen aankomen want als we binnen gaan staat ze ons kwispelend op te wachten. Terwijl Dirk verse pipidoeken gaat halen duwt ze vol verwachting haar snoet in de palm van mijn hand waar gisteren de snoep zat. Ik had erop gerekend dus krijgt ze de verwachte snoep die ze net als gisteren in drie keer opeet, net of ze wil van elk stuk extra genieten. Na de snoep doen we haar een nieuwe T-shirt aan en daarna verwijdert Dirk niet zonder moeite de intraveneuze naald die hard vastgekleefd nog in haar ader steekt. Ze jankt van de pijn want de poot is niet geschoren en het onding zit muurvast, dus…met mijn pijnlijke gebogen rug kan ik maar met moeite haar kop, die ze constant naar beneden wil doen om het onding weg te hebben, in bedwang houden. Gelukkig is de klus na een lange 10 minuten achter de rug. Hoog tijd want ik werd er onpasselijk van.
Zaterdag 31 januari Zondag 1 Februari 2026 Dinsdag
We hebben een verschrikkelijke week opzitten, vooral de arme Kiki die op één week tijd 3 keer geopereerd is!!! Jawel 3 keer!!! Want afgelopen woensdag bleek haar wonde tot ons afgrijzen gedurende de nacht onder haar verband open gescheurd te zijn en keken we met de schrik op ons hart in het grote bloederige gat in haar abdomen. Marie-Carmen werd verwittigd en nam haar terug mee naar de lokale dierenarts. Na een paar uur werd ze in de late namiddag nog onder narcose terug afgeleverd. De dag nadien, donderdag dus, was het litteken tot ons afgrijzen terug opengescheurd en staarde het grote bloederige gat en haar ingewanden ons terug in het gelaat. Ik was gloeiend kwaad en stuurde per direct een emergency mail naar Dokter Frutos met de nodige uitleg, foto’s en de vraag om hulp. Twintig minuten later kwam zijn verlossend antwoord dat we de dag nadien, vrijdag, om 9 uur verwacht werden. Nadat hij het voorlopig verband dat Dirk aangelegd had verwijderd had nam hij haar hoofdschuddend mee en zei “I will take care of her and keep you informed”.
Tegen de avond krijgen we foto’s van een perfect gereconstrueerde wonde. Al de gescheurde huid is weggesneden en er is een canule om het wondvocht te laten wegvloeien.
Vandaag is ze zonet aangekomen en is dolblij ons terug te zien. De honden zijn vol interesse en behandelen haar als een breekbaar popje. Zodus besluit ik om haar in huis te houden want ze is een popje. Dirk is niet weg te slaan dus beslis ik dat ze blijft zo niet gaat ze in de recovery verdriet hebben is mijn argument. En daarbij regent het nu al weken bijna onophoudelijk dag en nacht, om ziek en gek van te worden en ze voorspellen nog voor een paar weken regen en niet zomaar een beetje. Het regent pijpenstelen en oude wijven, niet evident om naar de recovery te “lopen “vooral niet voor mij vind ik. Ik loop niet tussen pijpenstelen en oude wijven…
’s Avonds eet ze zonder problemen samen met ons honden daarna ligt ze op een zacht dekentje naast Dirk. Later op de avond heeft ze het gemak van een donut ontdekt. Als we gaan slapen blijft Dirk in de living, ik ga zoals gewoonlijk slapen met Lola en Maximus die elk op hun donut in onze kamer slapen. ‘s Nachts slaapt ze de slaap der onschuldigen en ‘s morgens begroet ze ons samen met de honden en collega patiënte Justine uitbundig.
‘s Namiddags moeten we haar verband vernieuwen, een delicate taak die we gelukkig gewoon zijn. Dinsdag gaan we op controle bij Dokter Frutos. Zowel Justine als Kiki worden goedgekeurd en wij ook, al onze punten voor de verzorging. Als de adoptie dag van 28 februari achter de rug is wordt ze aan haar tweede pootje geopereerd. Lieve Kiki mag bij Yolanda in verzorging. Maar dat is nog veraf, vandaag is het zondag 1 februari en in het verre België organiseren Regioverantwoordelijke Ann, Nancy en Kristien in Leuven De Dia del Galgo!! We kunnen alleen maar hopen dat het weer goed blijft en er een grote opkomst is. Nadat we de ganse dag gretig naar filmpjes van de betoging kijken kunnen we s’avonds met een gerust gemoed de dag overzien. Het was een goede editie, er waren veel deelnemers en de weergoden bleven ons goedgezind. Bedankt en fantastisch gedaan dames.
Vrijdag 6 februari 2026
Vandaag laat ik het cijfer 7 achter mij en begin aan 8… Met andere woorden vandaag ben ik 80 jaar geleden in Gent geboren. Feit dat tot mijn verbazing op FB met toeters en bellen in een mooi filmpje met aangrijpende muziek en tekst aangekondigd wordt wat mij enorm ontroerd heeft. Tegelijk ben ik verrast dat er op dit vroege uur al zoveel adoptanten gereageerd hebben met hartverwarmende gelukwensen en lofbetuigingen die ik door mijn tranen heen probeer te lezen. Ik ben er oprecht van aangedaan want zoveel lof en erkenning had ik niet verwacht toen ik dertig jaar geleden GINB oprichtte!!
De dagen die erop volgen ontvang ik in Casa Belgica nog een pakket met talloze verjaardagskaartjes die adoptanten naar De Pinte gestuurd hebben en door Claire en Raymond doorgestuurd zijn naar Spanje. Een verrassing van formaat, zoveel enveloppen! Het is bijna een dagtaak om ze allemaal open te maken en te lezen. Bedankt aan alle schrijvers ik ben héél gelukkig dat jullie aan mij gedacht hebben!!!
Als ik op FB de mensen mijn dank betuig voor al die attenties volgen er opnieuw een pak wensen. Bij deze dus nogmaals vanuit het diepst van mijn hart bedankt voor al jullie wensen, ze hebben niet alleen mijn hart verwarmd maar er mij ook van overtuigd dat ik moet verder doen, want tenslotte is 80 maar een getal schreef iemand op FB… Na al dat eerbetoon besluit ik als verjaardagsgeschenk drie galgos, die in hondenjaren ongeveer mijn leeftijd zijn, te kiezen die als “extra’s” mee mogen reizen naar België. Twee oudere heren en een oudere dame. Ze zitten alle drie al een paar jaar in de refuge en zijn spijtig genoeg nooit gekozen dus hoop ik van harte dat mijn besluit hun kansen zal doen keren en ze deze keer met toeters en bellen zullen verwacht worden en verwend met een enthousiaste welkom van de baasjes waar ze al zo lang op wachten…
Woensdag 18 februari 2026
Gisteren was een dag om nooit te vergeten een dag die voor altijd in ons geheugen zal gegrift staan en in de analen van de GINB-geschiedenis want ons aller goedlachse lieve trouwe Ellen Borro is gisterenmorgen om 4.30 uur tijdens het ochtendgloren overleden. Een verschrikkelijke gebeurtenis waarvan Yolanda die het dichtst bij haar stond ons op de hoogte bracht want behalve een paar dichte vrienden had Ellen omzeggens geen familie meer, voor haar was GINB-familie. Ondanks het feit dat we erop voorbereid waren was het nog een donderslag bij heldere hemel die ons allemaal verweesd en in tranen achterliet.
Het was allemaal begonnen in Februari 2025 toen ze zich niet goed voelde en naar de dokter ging die haar doorgestuurde naar een specialist die haar na talloze onderzoeken vertelde dat ze pancreaskanker had en een zware operatie voorstelde om de kanker weg te halen.
Maart 2025 werd de zware operatie uitgevoerd in de hoop dat ze de kanker konden weghalen waarna ze zich beter zou voelen. Niet dus. Juni 2025 vierde ze haar 65 ste verjaardag in het revalidatiecentrum, daarna mocht ze na een lange periode in het ziekenhuis terug naar huis. Yolanda bracht Merle terug naar haar bazinnetje waarop een gelukkig weerzien volgde!
Helaas niet voor lang.
December 2025 /2026 werd Ellen terug opgenomen in het ziekenhuis omdat er uitzaaiingen gevonden waren en kreeg ze het nieuws dat ze niks meer voor haar konden doen. Ze verhuisde naar een de palliatieve zorg vanwaar ze me naar Spanje belde om mij te overtuigen mijn medicatie te nemen die dezelfde was van de hare want ondertussen bleek mijn pancreas ook niet goed te werken ..Zodus deed ik haar de plechtige belofte dat ik mijn medicatie met haar in gedachten meticuleus zou nemen. Het enige teken van leven dat ik daarna nog van Ellen kreeg waren verjaardagswensen want in al haar ellende was ze mijn verjaardag niet vergeten. De ganse periode in palliatieve bleef Yolanda haar bezoeken en nieuws brengen over haar zo beminde Merle.
Nu Ellen overleden is blijft Merle voor altijd bij Yolanda en kan ze daar haar leven daar verderzetten tot ze besluit dat de tijd gekomen is om haar geliefde “mensenmama” te vervoegen in de hemel ...
Bij deze wil ik iedereen bedanken die op FB en andere zijn medeleven betoond heeft voor onze geliefde Ellen.
Genegen
Mireille
