Spanje update april 2026
Maandag 06 april 2026
Het was nog geen 5 uur toen we na massa’s voorbereidingen, waaronder het belangrijkste, onze honden naar het hondenpension brengen, vergezeld van Justine en Kiki, voor wie het de allereerste keer was dat ze op hotel gingen en waarover ik me een beetje zorgen maakte. Voor dag en dauw vertrokken we op woensdag 18 maart vanuit Casa Belgica richting Bordeaux waar we rond 16 uur onze opwachting maakten in een “nieuw” hotel om er de nacht door te brengen omdat het voor mij te lastig was om in één rit naar het thuisfront te rijden. ‘s Anderendaags reden we na het geïmproviseerd vegetarisch souper van de welwillende kok en een rustige nacht in een goed bed en aangename kamer, na het ontbijt door naar België om de vele afspraken na te komen die we hadden. De belangrijkste was voor mij de Keiheuvel wandeling in Balen want ik had de medewerkers een ganse tijd niet meer gezien en ik keek erg uit naar de hereniging. De rest van de af te werken to-do lijst was voor Dirk, onze auto naar de garage brengen die naar de keuring moest, het GINB-magazine klaarstomen voor de drukkerij en de lidkaarten klaarmaken voor verzending. Mijn to-do lijst bestond uit ons appartement, dat soms weken/maanden alleen achterbleef, met alles wat erin stond en lag op te frissen, mijn mails te beantwoorden, te bellen, tussendoor te rusten en doktersafspraken na te komen. Na een lange rit kwamen we rond 18 uur aan in De Pinte en moesten voor we naar huis konden eerst boodschappen doen, verschrikkelijk want net als Dirk verlangde ik na 10 uur autoweg en de ring van Parijs naar rust. De dag nadien begonnen we eraan maar niet zonder eerst voor de derde keer sinds ons vertrek gevraagd te hebben hoe onze honden en co het deden in hun hotel. ASAP stuurden de eigenaars een filmpje door van ons zootje ongeregeld die zorgeloos door elkaar op het speelveld liepen en lagen te zonnen in het gras. Lola letterlijk en figuurlijk de grote baas, in het midden om haar onderdanen goed te kunnen aanschouwen en hen desnoods terecht te wijzen.
Zaterdag 21 april vertrokken we rond 8 uur richting Balen om ons “Balenteam” dat de zaal aan het mooi maken was en de keuken voorbereidde voor ’s anderendaags, te “ondersteunen”. Toen we een paar uur later onze “intrede” deden was Claire druk de GINB-shop aan het aankleden terwijl Yolanda ondertussen vol overgave haar “Warm &Cosy” stand zo aantrekkelijk mogelijk maakte. Hopelijk om ze voor te bereiden op de stormloop van morgen. Ellen keek vanop haar foto op hun tafel en deze in de zaal goedkeurend toe op de bedrijvigheid. Sonja ontfermde zich met smaak over de opmaak van de tafels en Kevin en zijn “personeel” over al de rest, veel dus... Nadat alles klaar was voor morgen gebruikten we samen met de medewerkers een aangename en lekkere lunch, namen daarna afscheid en vertrokken naar ons “Business” hotel in Beringen waar we ieder jaar tijdens het “Balen evenement” verbleven. Na een rusteloze nacht bracht ik ondanks mijn 80 lentes om 7:30 uur al mijn obligate oorlogskleuren aan. Het was nog geen 9 uur toen we beneden aan het ontbijt zaten in het gezelschap van een hoop luidruchtige hongerige studenten. Mijn koffie was nog niet opgedronken toen Dirk al begon te zaniken dat we niet té laat mochten vertrekken dus een tweede koffie zat er niet in want hij moest nog van alles doen aan de bar en dat was moeilijk toen er al deelnemers waren etc. dus… Bij aankomst aan de zaal kon ik niet vlug genoeg uit de auto zijn want het was killig vond Dirk die nooit kou had.
Hoe dan ook toen we de deur van de zaal openden stond er aan beide kanten een erehaag medewerkers die uit volle borst happy birthday zongen!! Omdat ik niet goed wist wie jarig was zong ik maar mee en klapte ook in de handen. Achteraf bleek dat ik voor mezelf geklapt had want eerst had ik niet door dat er voor mij gezongen werd omdat mijn verjaardag al meer dan een maand voorbij was!!! Terwijl ik de felicitaties in ontvangst nam waren Raymond Buekenhout en zijn echtgenote aangekomen en vervoegden de medewerkers voor het plechtig moment dat er aankwam. Ik kreeg een mooi verpakt roze doosje om open te maken. Toen ik voorzichtig het zijdepapier openvouwde bleek de inhoud een prachtige zijden BLABLABLA foulard van kunstenares Prinses Delphine te zijn!!! Ik was totaal verrast en aangedaan van het mooie cadeau waarvoor alle medewerkers bijgedragen hadden. Dat deze die het cadeau gekozen had mijn smaak kende was een feit!! Na de geweldige verrassing waarvan Dirk uiteraard op de hoogte geweest was liep ik de verdere dag op wolkjes. Het was heerlijk de mensen terug te zien en ik genoot optimaal van de gezellige drukte en de vele gesprekjes met de deelnemers. Zoals gewoonlijk verliep alles op wieltjes en gaf iedereen het beste van zichzelf, het eten van Kevin Steyls was top en iedereen was tevreden en vol lof. De bediening verliep zoals altijd feilloos. Toen de deelnemers vertrokken op wandeling was mijn bobijntje ver op en vertrokken we kort na afscheid van de medewerkers terug naar De Pinte.
Dankzij de tussenkomst van een bevriend specialist die nog op ons huwelijksfeest geweest was, mocht ik de volgende maandag 30 maart op consultatie bij de gastro-enteroloog, een consult waar je na aanvraag normaal 4 maand moest op wachten en je al dood en begraven kon zijn voor het zover was. Hoe dan ook er zat nog een week tussen dus tijd genoeg om ons to-do lijsten af te maken. Zoals altijd hadden we tijd te kort, meer werk dan voorzien en was het vlugger maandag dan gedacht. Hoe dan ook de auto was geslaagd voor zijn “examen” en goedgekeurd over heel de lijn dus was Dirk meer dan een tevreden man die mij op maandag 30 maart om 8:30 uur naar de kliniek bracht. Gelukkig werd ik na een kort bezoek aan onze vriend tamelijk vlug verlost uit de wachtzaal van de specialist en mocht al na een tiental minuten op consult. Na een bloemlezing van mijn problemen bekeek de dokter aandachtig de vertaalde resultaten van de onderzoeken in Spanje en besloot dat ik op 20 mei moest terugkeren voor een scan en de dag nadien in dagkliniek moest opgenomen worden voor onderzoeken onder narcose. Het stemde me niet gelukkig maar achteraf gezien was het een voordeel omdat Dirk mijn afspraak al vlug combineerde met een adoptie dag!!! Dan moesten de adoptanten zo lang niet wachten overtuigde hij me. Hij zou op 14 mei met zijn vertrouwde copiloot Dirk B vertrekken met de geadopteerde honden en op vrijdag 15 mei een kleine adoptie dag organiseren. Daarna zou hij terug naar Spanje vliegen en zouden we samen terugvliegen naar België waar ik mijn doktersbezoeken moest honoreren en daarna samen terugkeren met de camionette. Af te wachten in welke staat ik zou verkeren na de onderzoeken dacht ik maar stemde toe met zijn planning. We zouden wel zien als het zover was…
Omdat Dirk gezien had dat onze terugreis op zaterdag 4 april aangeduid stond als zéér druk besloten we op donderdag 2 april te vertrekken met tussenstop in Bordeaux. Toen we twee dagen later om 5 uur vertrokken was het op de autoweg drukker dan voorzien. Ondanks het vroege uur reden er in beide richtingen en op beide baanvakken duizenden camions mekaar voor de wielen en zagen we pas in Rijsel de eerste personenwagen!! Niet gezond voor gevoelige zielen zoals ik die bang zijn op de snelweg. Om het compleet te maken deden we, tot Dirks meestal verbale ergernis, anderhalf uur over de periferie van Parijs en was ik pas gerustgesteld toen we de direct naar Bordeaux opreden waar we 10 uur later terug afreden en ons naar het hotel spoedden waar we in de gietende regen aankwamen. Na een al even regenachtige nacht vertrokken we na het ontbijt om 9 uur richting Spanje om de laatste 750 km te overbruggen en reden 10 minuten later de razend drukke ring van Bordeaux op waar ons dezelfde miserie wachtte als in Parijs. Na een tussenstop in onze vaste aire Bidart staken we alweer anderhalf uur later de grens over en reden Spanje binnen. Tijdens de lange trip stopte Dirk in “zijn” vaste heilige aires en kochten we in één ervan de bijhorende in plastiek verpakte sponzen sandwiches met geitenkaas of wat er moest voor doorgaan. Toen we uren later de bergen van de Somo Sierra achter ons lieten en in de verte de torens van Madrid zagen zuchtte ik opgelucht. Als alles meezat hadden we nog een tweetal uren voor de boeg, t.t.z. als het op de ring van Madrid niet te druk was want het was Semana Santa en die is heiliger dan heilig voor Spanjaarden. Groot was onze verwondering toen we de praktisch ledige ring van de hoofdstad opreden, het was ongezien, Dirk kon zijn ogen niet geloven en ik de mijne niet, hier en daar een auto waar we ons aan vergaapten we begrepen er niets van. Hoe dan ook misschien was er een grote processie die uitging opperde ik, wat dan ook ze zagen er hoe dan ook toch allemaal uit als de Ku Klux Clan. Toen we voorbij de startbanen van de luchthaven richting Calypo reden stegen 2 vliegtuigen boven ons hoofd op. Een klein uur later stonden we om 17 uur voor de poort van Casa Belgica en kon het uitladen beginnen…
Ik was nog niet bekomen van de reis toen Marie-Carmen een dag na onze aankomst met een gruwelijk verhaal kwam aanzetten. Een galguero had een jong galgo teefje wiens achillespees door misbruik middendoor was?? Hij wou de operatie door een organisatie laten betalen en wou daarna zijn hond terug om er verder mee te jagen. Hoe dan ook hij had her en der gesolliciteerd maar was overal wandelen gestuurd wist M.C te vertellen. Zodus gaf ik haar een boodschap mee voor de man. GINB zou zich over de hond ontfermen haar laten opereren op één voorwaarde en dat was dat hij de hond aan ons afstond en er geen aanspraak meer op maakte. De dag nadien was ze daar met het teefje wiens gehavende onbruikbaar pootje niet aan te zien was en haar paspoort!! Het eerste wat gedaan werd was het vies verband er afhalen, terwijl Dirk een nieuw aanbracht stuurde ik een mail naar Dr. De Frutos en vroeg een afspraak voor drie honden. Kiki moest gesteriliseerd worden, er moesten foto’s gemaakt worden van Justines voorpoten en eventueel afgesproken worden wanneer de tweede poot (afhankelijk van de toestand van de geopereerde poot) zou kunnen geopereerd worden, en dan was er natuurlijk nog het jonge teefje met de achillespees die doormidden was. Ik kreeg een afspraak op vrijdag 10 april voor eventueel 2 operaties en een rx foto van de achillespees etc…
Zaterdag 11 april 2026
Gisteren zijn we dus om 8 uur met Kiki, Justine en Kala die eigenlijk Bala noemde maar aangezien het dit jaar voor honden onder onze hoede met de K is in CB (anders heb ik er geen zicht meer op wie wanneer geopereerd is) had ik haar Kala genoemd. Toen we ons nog voor 9 uur aanmeldden bij Dr. De Frutos zat de wachtkamer al bomvol klanten en daalde mijn humeur onder zero. Iedereen praatte door mekaar en zo te zien wist Dr. De Frutos niet waar eerst beginnen. Toen de grootste drukte geluwd was nam hij ons mee naar zijn bureau waar eerst Justines voorpoten werden bestudeerd waarna ze naar de rx vertrok. Daarna was Kiki aan de beurt wiens open borstkas gereduceerd was in een klein spleetje van amper anderhalve cm. Nadat Dr. De Frutos zijn bewondering uitgesproken had voor ons werk verdween Kiki naar één van de operatiekamers voor sterilisatie. Uiteindelijk ging Dirk Kala halen die braaf in de camionette gewacht had. Toen Dokter De Frutos haar poot zag keek hij bezorgd. Het was dus niet erg maar héél erg en na de foto’s bleek nog erger dan verwacht!! Het zou een gecompliceerde operatie worden die op 2 manieren kon. De één zou resulteren in een stijve poot, de zwaardere operatie een reconstructie van de pees, betekende daarna een external frame voor een tweetal maand om alles op zijn plaats te houden. Alhoewel ik external frames haatte kozen we, omdat ze nog zo jong was, voor de reconstructie van de pees. Als het niet zou lukken moest de operatie overgedaan worden en zou het een stijve poot worden maar dan hadden we haar alle kansen gegeven... Woensdag 15 april wordt ze geopereerd.
Justines rx wees uit dat de grote breuk volledig dicht was maar een smaller nog niet geopereerd. Ze had een kleine ontsteking en er moest dus nog gewacht worden voor de tweede poot kon geopereerd worden. Ondertussen moest ze medicatie nemen. ZUCHT…
Dr. De Frutos stelde voor om te gaan ontbijten en een uurtje later terug te keren om Kala af te halen die nog onder verdoving was. Makkelijker gezegd dan gedaan want toen we een uur later terug waren vond Dirk geen parkeerplaats en moest ik alleen naar de kliniek stappen, een gevaarlijke onderneming. Tien minuten later had hij de camionette toch tussen twee auto’s kunnen wurmen en konden we Kala terug meenemen naar Calypo. Tijdens de rit bleek ze heel muzikaal te zijn want gedurende de ganse weg terug teisterde ze ons trommelvliezen met volumineus gehuil in alle toonaarden. Dirk riep tussen het gehuil door dat ze Maria Callas moest heten maar dan met de K. Deze morgen is hij terug naar Talavera om Kiki af te halen. Tijdens de 80 km terug bleek ze ook een concert in petto te hebben. What’s next…
Vrijdag 17 april 2026
Zoals voorzien hebben we Kala woensdag naar Dr. De Frutos gebracht voor de operatie van haar Achillespees. Omdat we een dogsit hadden zijn we daarna doorgereden naar Xanadu om onze wekelijkse boodschappen te doen want eens Kala terug thuis moesten we ook thuisblijven en aangezien we voorraad nodig hadden moesten we naar Xanadu, er zat niks anders op. In de late namiddag stuurde dokter De Frutos een bericht dat alles goed verlopen was en Dirk haar rond 17 uur mocht afhalen. Dus vertrok hij direct na het mailtje terug naar Talavera en was 2 uur later terug met Kala die een Elizabethkraag op had en wiens poot in een ijzeren frame zat waarvan de scherpe hoeken omwonden waren met rode zwachtels om ongewenste blessures te voorkomen. Ze was nog onder invloed van de verdoving en het duurde een tijd voor Dirk haar kon overtuigen om op haar klaarstaand bedje te gaan liggen. Van zodra ze geïnstalleerd was werd ze omringd door haar nieuwgierige hondenfamilie die zich rond haar verdrongen om toch maar niks te missen van het tafereel. Ondanks Kala’s oncomfortabele toestand, waar ze zich gelukkig zonder klagen bij neerlegde, verliep alles vlot. ‘s Avonds ging ze samen met Dirk en de honden buiten voor een plasje en sliep daarna de ganse nacht door. De dag nadien was ze klaarwakker en at met smaak haar ontbijt op waarna ze zich terug op haar bedje neervlijde en mij de ganse voormiddag gezelschap hield terwijl ik de update schreef. ‘s Namiddags verkoos ze om samen met haar hondenfamilie in het zonnetje te liggen terwijl Dirk ondertussen in de weer was om de nieuwe scheuten van de na de brand verloren gewaande klimop in de omheining te vlechten. Een idyllisch beeld dat opgeschrikt werd door het plotse rauwe gehoest van Maximus die iedereen instant alarmeerde, vooral Dirk en mij. Hij kreeg drupjes voor zijn keel maar hij hoestte verder. In de vooravond volgde Titaba en Clothilde en daarna op een paar uitzonderingen na bijna iedereen. Omdat we heel erg ongerust waren stuurde ik een bericht naar dokter De Frutos die een weinig later antwoordde dat er een virus rondging en ons adviseerde wat we moesten doen en wat we moesten geven. Al een geluk dat we bijna een ganse apotheek hebben in de kliniek. Hoe dan ook afgelopen nacht hebben we geen oog dichtgedaan want afgezien van Astrid en Kala hoestten en fluimden ze allemaal! Zodus moesten we, vooral Dirk dan, de ganse nacht in en uit bed om medicatie te geven en iedere fluim op te kuisen zodat ik er niet zou over uitslieren als ik zoals gewoonlijk een vijftal keren naar het toilet ging en of rondliep. Buiten Kala, die verkoos om me deze morgen tijdens het schrijven terug gezelschap te houden, liggen ze momenteel allemaal buiten in de zon en hoor ik geen gehoest meer... Hopelijk blijft het zo, wordt vervolgd…
