Op het netvlies gebrand
OP HET NETVLIES GEBRAND…
Toen Mireille ons bijna 2 jaar geleden opbelde om te vragen om regioverantwoordelijken te worden, vertelde ze er meteen bij dat het de bedoeling was om eens naar Casa Belgica en Las Nieves in Madrid te komen, zodat we zelf konden zien waarvoor we alles doen voor de galgo’s zoals helpen op de adoptiedagen en evenementen, huisbezoeken, telefoontjes, vragen beantwoorden….. Omdat onze vakantie afgelopen mei gepland was met de mobilhome naar Baskenland, was het slechts een paar honderd km verder tot Madrid en dus hebben onszelf maar uitgenodigd om zo een vliegreis en dure tickets uit te sparen en onze eigen Patti en Albus te kunnen meenemen.
We werden op onze reis op de voet gevolgd door Dirk, die ons bovendien enkele tips gaf over mooie bezienswaardigheden onderweg.
Bij aankomst werden we hartelijk begroet door Mireille en Dirk en enthousiast besprongen door “een bende” viervoeters. Nadat we waren geïnstalleerd kregen we meteen een rondleiding naar de kliniek en maakten we kennis met de enkele hondjes die waren gebleven na de sterilisatie door Marianne en Buffalo afgelopen paasweekend om verder aan te sterken in afwachting van een eventuele adoptie. Mijn hart smolt een eerste maal…… Hierna was het tijd voor een eerste verwennerij: aperitief met champagne en heerlijke hapjes terwijl we vertelden over onze reis en wat we al gezien hadden. Ook voor het eten nadien had Mireille zich uitgesloofd om ons een bijzonder lekkere pasta champignon voor te schotelen. Enkele uren en veel verhalen later gingen we voldaan gaan slapen.
De volgende dag ging ik verschillende malen langs in de kliniek om zo het vertrouwen te winnen van “de kliniekgangertjes”. Na de lunch gingen we naar de refuge waar Marie-Carmen en enkele honderden honden en hun oorverdovend geblaf ons opwachtten. Las Nieves telt vooral galgo’s maar ook enkele andere rassen en mixen. We gingen in de kennels bij de teefjes, waarvan enkele ons enthousiast begroetten, anderen bleven heel erg bang op een veilige afstand. Nadien waren de reuen aan de beurt, waarvan velen veel minder bang bleken en werden we bijna onder de voet gelopen. De ene verdrong zich nog meer om knuffels dan de andere, sommigen kwamen ons zelfs erg natte zoenen geven! Het gevoel dat we hadden was heel erg dubbel: enerzijds weet je dat deze hondjes al gered zijn uit de klauwen van die vreselijke galgueros, maar anderzijds wachten ze nog (en sommigen al heel lang) op een gouden mandje. De meesten heel erg mager, bange blik in de ogen, duidelijke sporen van mishandeling, en toch ergens met een blik van hoop en verlangen om mee te worden genomen.
Na enige tijd en veel streeltjes vertrokken we opnieuw naar Casa Belgica. Daar gingen we even naar de kliniek om in stilte de emoties te verwerken. De ervaring zal voor altijd op mijn netvlies gebrand staan. ‘s Avonds kregen we opnieuw na een aperitief, een heerlijk souper “Griekse style”, met veel liefde klaargemaakt door Mireille. De nacht die volgde was er een met weinig slaap omdat de beelden van deze lieve windekindjes door ons hoofd bleven spoken. De volgende dag na de lunch, was het tijd om te vertrekken en onze reis verder te zetten, maar niet zonder nog een nieuw bezoekje aan de overgeblevenen in de kliniek, die ondertussen een beetje gewoon waren aan onze aanwezigheid en zich gewillig lieten aaien. Mijn hart smolt voor de zoveelste keer….
Nog meer dan ervoor is de bewondering voor al het werk dat Mireille en Dirk doen om deze sukkelaars op te vangen en een beter leven te geven enorm groot. Dank jullie wel, ook voor de koninklijke ontvangst vanuit het diepste van ons galgohart.
Nensie en Sabine
Patti en Albus
