Mallorca

Eind 1998 reden we de laatste keer naar Mallorca om de overblijvende Grey’s weg te halen , mijn chauffeur had op het chassis van een caravan een aanhangwagen gemaakt met alleen een dak erop en een windzeil eromheen om alle honden te kunnen meenemen. Toen we ‘s avonds na een eindeloos lange reis met onze selfmade aanhangsel in Barcelona aankwamen aan de vertrekhal van de overzet naar Mallorca zaten één, twee of drie Belgische wielerploegen in de grote zaal die op stage gingen in Mallorca. Eén ervan was Farm Frites de anderen waren als ik me niet vergis Lotto en Mobistar of zoiets. Hoe dan ook als we eindelijk als laatste aan boord mochten met onze prefab aanhangwagen was het verschrikkelijk slecht weer en mochten we eens aan boord niet meer op dek. Omdat we doodop waren vroeg ik of er een slaapplaats voorhanden was, niet evident zonder reservatie, dus kregen we beneden dek een kleine “cabine" toegewezen met een stapelbed, over de vloer klotste water heen en weer maar het was dat of niets. Het werd dat, en de ganse nacht lag mijn chauffeur uit Wales in het onderste bedje te snurken, te boeren en aan luchtvervuiling te doen.

‘s Anderendaags reden we naar de “zigeunerfarm” om de laatste honden op te halen, toen we bij valavond aankwamen aan het terrein was er nog niemand, na een uur nog niet en het werd steeds donkerder en ik moest dringend naar het toilet. Na nog een halfuur stapte ik uit en ging naast de camionette zitten voor een kleine boodschap, ondertussen keek in het donker naar de hopen afval die er lagen die hoe langer ik keek, meer en meer begonnen te bewegen. Aanvankelijk dacht ik dat het de duisternis was die me parten speelde, maar neen, het waren honderden ratten die zich tegoed deden aan de resten afval van rotte kippenkarkassen en andere smerigheden dus haastte ik me terug in de camionette. Na twee uur wachten reden we via landwegen terug naar de voorstad, sliepen op een parking in de camionette, reden de dag nadien na een summier ontbijt terug en stonden opnieuw voor een gesloten hek.

Toen ik uitstapte waren de ratten ondanks de stank verdwenen en konden we door de wankele omheining de gemuilkorfde windhonden zien waarvan er sommigen met hun achterpoot aan een strop vastlagen. Vanuit de vuile gesloten barakken weerklonk het zacht gejank van de sukkels die nog altijd zonder eten of drinken in hun eigen uitwerpselen in de kleine kooien zaten waarin ze zich niet konden draaien of volledig rechtop staan want dat was verspilling van energie was mij gezegd. Van zodra de eigenaars er waren werden alle honden na de nodige administratie ASAP ingeladen, ook een blinde hond die Solitario (de eenzame) heette.

Tijdens de vorige reis had ik hem per toeval op een strook van een halve meter breed en plus minus 3 meter lang zonder enige vorm van bescherming tegen weer en wind ergens in een verlaten hoek achter de barakken gevonden. Toen ik verrast aan de oude man vroeg waarom de hond daar alleen zat antwoordde hij “ciego” wat blind betekent, toen ik vroeg hoelang hij daar zat trok hij zijn schouders en zei “muchos años” veel jaren dus. Ik kreeg er kippenvel van en stapte onder protest het arme dier zijn smerige “verblijfplaats” binnen ging tot bij hem en knielde, toen ik hem in mijn armen nam en wenend van doffe ellende beloofde dat ik hem zou komen bevrijden sidderde hij van emotie.De reis daarna hield ik woord en bevrijdde hem uit zijn ellendig bestaan. Toen we afscheid namen van de eigenaars en het NG team, die op mijn vraag gekomen was en fotos genomen had van de wanstoestanden, was het om nooit terug te keren. Weinig later was de canodroom van Mallorca verleden tijd en stond mijn foto in alle Engelse kranten werd mij gezegd..

Een paar dagen later zei de dierenarts tijdens het onderzoek onder narcose dat zijn blindheid de oorzaak was van een zware kaakbeenontsteking die bij gebrek aan verzorging geleid had tot zijn huidige toestand en hij al jaren onophoudelijke hevige pijnen had en moeilijk kon eten of drinken. Toen hij eraan toevoegde dat zijn situatie hopeloos was en vroeg om hem tijdens de verdoving te laten gaan als ik om hem gaf stortte mijn wereld in. Ik was te laat en het was onomkeerbaar, ik kon niets meer doen en ik zou het mezelf nooit vergeven maar wist dat ik altijd aan hem zou blijven denken. Te zijner nagedachtenis zwoer ik voor mezelf dat ik er alles zou proberen aan doen om deze vergeten en misbruikte nobele honden te behoeden voor dergelijk lot.
En zo geschiedde.

Mireille