Behind the mission

It was ment to be zouden de Engelsen zeggen , het was inderdaad voorbestemd. Het begon allemaal toen ik op 4 jarige leeftijd kennis maakte met een Windhond. Vrienden van mijn grootouders hadden speciaal voor mij een Greyhound "gekocht " bij de kennels "Du Moyen Age" omdat noch mijn grootouders noch mijn ouders dier-minded, laat staan hond-minded, waren en ik zo verschrikkelijk graag een hondje wou.

Het was een zwart mannetje die de toepasselijke naam "Blackie" kreeg en die na amper een jaar zou overreden worden toen de zoon des huizes mij van de kleuterklas kwam afhalen. Mijn verdriet was groot en ik zou mijn vriend nooit vergeten. Jaren later kocht ik bij een West-Vlaamse varkensboer die als bijverdienste Grey's fokte zelf mijn eerste windhond want de passie voor windhonden en de herinnering aan Blackie waren gebleven en iedere week keek ik op de Engelse TV naar de windhondenrennen. Dit tot ik op een druilerige dag een reportage zag die mijn leven zou veranderen .

De verschrikkelijke beelden die deels met verborgen camera gefilmd waren gingen over het lot van de Greyhounds die ingezet werden op renbanen in Engeland, Ierland en "Exotische" landen zoals Spanje... Terwijl ik altijd gedacht had dat ze, als de top atleten die ze waren, de beste verzorging kregen bleek het tegendeel in sommige middens waar. Ze werden opgesloten, vergeten, gedrogeerd, indien ze financieel niet voldeden gingen ze naar de vivisectielabo's en nog veel meer gruwelijks. Ik was zo geschrokken en verontwaardigd dat ik tijdens de aftiteling van het programma het Engels telefoonnummer belde die asap terugbelde met info en vroeg of ik wist wat gebeurde in Ierland en in Spanje .

Neen dus. Hoe dan ook na een paar telefoontjes over en weer naar Engeland nam ik een besluit en ging met de aanbeveling van een medewerker aan de reportage kijken naar Mallorca waar de nood het hoogst was. Naar zeggen zou de renbaan sluiten en zaten de Ierse en Engelse Grey’s er in deplorabele toestand her en der verspreid in erbarmelijke omstandigheden

Ik ging, zag de hel op aarde en onvoorstelbaar veel erger. In eerste instantie kon ik aan al wie het horen wou verkondigen wat ik gezien had ofwel kon ik proberen er iets aan te doen, wat en hoe wist ik niet maar ik kon minstens proberen. Ik koos het laatste vloog terug naar België zette mijn leven op zijn kop en keerde in een aftandse camionette met een Welsche chauffeur terug en ging op zoek naar ongewenste Grey's die ik allemaal catalogeerde.

Eenmaal dit gedaan ging ik op zoek ging naar een dierenarts die ze moest inenten voor uitvoer. Terug in België richtte ik Greyhounds in Nood op, maakte het officieel en werd zo de eerste organisatie op het vasteland die zich inzette voor windhonden. Eerst voor de vergeten en verlaten Ierse en Engelse Grey’s die Engeland wegens de quarantaine wet niet meer in mochten daarna voor de Spaanse Galgo’s . De meest vergetenen.

Het was het jaar 1996 en ik was net 50 geworden.

Om gehoor te vinden begon ik aan een levensgroot schilderij van prins Laurent. Ondertussen maakte "Afrit 9" een reportage, kwam het TV nieuws filmen, verschenen er meerdere artikels in kranten en toen mijn schilderij af was werd ik uitgenodigd door de Prins om het te overhandigen!!

Ik was gehoord en GINB gelanceerd...

Bedankt voor jullie aandacht en jarenlange steun

Mireille