De Vuelta

De Vuelta, Ronde van Frankrijk, Tour de Flandre 19992000 …en (Vic)torie voor de laatste 28 anciens.

Na het debacle met de camionette wist blijkbaar de ganse wereld het ... Ik was plots “beroemd” werd op een voetstuk gezet en bewierookt door  sommigen en vergald en verguisd door anderen, van elk wat...Ik moest er mijn hoofd en moed voor bijhouden om niet te verzuipen in beiden. VTM kwam thuis filmen en tijdens de uitzending zong Noordkaap “Hou van mij”. Tess Goossens maakte een reeks met als titel “Een vrouw met een missie”. Van Readers Digest kreeg ik de prijs van “Bekende Belg” waar een geldprijs van 500 euro aan verbonden was. De refuges van Mechelen en Limburg boden aan om bij hen aan te komen, Technical food bood aan om op iedere adoptie dag te zijn. Te veel om op te noemen. Hoe dan ook ondanks alle eer en het feit  dat ik na mijn beslissing om GINB op te starten en de organisatie via de gerechtelijke weg officieel te laten registreren, en daarna in het Staatsblad verschenen waren met de rechten en plichten van de organisatie, kreeg ik steeds meer haat en hoon oproepen. Gelukkig waren er ook meerdere “dringender en serieuze ” oproepen van organisaties uit Engeland, Duitsland, Frankrijk enz.… Allemaal met dezelfde vraag, HULP… Deze uit Frankrijk was van een medewerkster van prinses de Croy waar er al maanden een twaalftal Ierse Grey’s van een Spaanse renbaan in de kennels van de refuge zaten die daar door een Engelse organisatie gedumpt waren die niks meer van zich liet horen, of ik niet kon helpen ... De telefoons van de andere landen gingen bijna allen over hetzelfde probleem. In een voorstad van Barcelona zaten een 30-tal afgeschreven Grey’s die op de canodroom van Meridiana in Barcelona gelopen hadden zonder uitzicht of toekomst in een refuge, te wachten op transport. Of ik misschien kon helpen…

Eerst contacteerde ik Frankrijk en na een gesprek met de adellijke dame die zich verwaardigd had aan de telefoon te komen beloofde ik zo snel als mogelijk de honden te komen halen. Ik hield mijn belofte en reed met Dai, die er de Grey’s  ooit in opdracht afgezet had, in een kleine camionette wiens beste tijd al heel lang voorbij was, naar refuge De Thiernay in Nevers waar niemand ooit door de prinses “elle-“même” ontvangen was. Het werd voor beiden liefde op het eerste gezicht en we raakten niet uitgesproken zo geïnteresseerd was de prinses in wat ik op “poten “gezet had. Nadat we er de nacht doorbrachten en ontbeten werden de achtergelaten Grey’s ingeladen en keerden we terug naar België waar een gezin hen opwachtte. Voor ik vertrok drong de prinses aan om contact te houden en zo geschiedde want haar wil was wet. Toen ik terug thuis was moest ik nog een miljoen zaken doen want ik verzond al vanaf het begin  van de organisatie het “GINB “nieuws, en dat op getypte bladen waar ik kopieën van maakte, daarna moest verzamelen, nieten, in enveloppen steken en versturen. Een monnikenwerk, zucht. Gelukkig werd mij tijdens die bezigheid een geschenk uit de hemel aangeboden. Een dame die terminaal ziek was wou me haar oude camionette schenken met dewelke ze samen met haar echtgenoot en hun sledehonden jarenlang naar wedstrijden reden in Scandinavië en ver daarbuiten. Het voertuig stond al een paar jaar (10 dus...) stil maar was nog in “goede” staat beweerden de eigenaars. Dus reed ik samen met mijn gevolg vol goede moed richting Antwerpen en het koppel die de eigenaars van het voertuig waren. Het was een aangename kennismaking alleen schrok ik dat er nog zoveel sledehonden in de kennels achteraan zaten. Hoe dan ook de camionette, die voor zoveel ik er iets van kende nog in goede staat leek, kon ik zeker gebruiken en mijn hart maakte een sprongetje van geluk!!

Hoe dan ook ze had eerst en vooral dringend een grondig nazicht nodig waar zo snel als mogelijk werk moest van gemaakt worden. Ze had 4 nieuwe banden nodig en  ik drong eropaan dat, voor het comfort van de honden, er degelijke kennels moesten geïnstalleerd worden. Alle kosten zouden uiteraard betaald worden door GINB, mij dus. Als ze klaar was zouden we zo snel als mogelijk vertrekken naar Spanje om de Grey’s van Barcelona op te halen. Terwijl aan de camionette gesleuteld werd hadden 2 dames die fervente “fans” waren ondertussen  een groots opgezet evenement op touw gezet in domein Battenbroek bij Mechelen waar ik me absoluut niets moest van aantrekken. Zij zouden voor alles zorgen ik moest juist aanwezig zijn. Alleen bleken de inschrijvingen en opkomst zo groot te zijn dat ik een dure circustent moest  huren om de standhouders  die zich aangemeld hadden te huisvesten, de ongeveer 600 “fans” die ingeschreven hadden om te eten werden allemaal ontvangen in de voorziene gebouwen. Ongelukkiglijk viel de datum van het evenement samen met mijn vertrek naar Spanje dat de dag nadien voorzien was. Hoe dan ook ik was er de ganse dag en trakteerde ‘s avonds  met een etentje voor iedereen die geholpen had met de bediening en  de tombola. Die laatste was een gigantisch succes geweest maar een beetje uit de hand gelopen omdat de dames niet genoeg prijzen voorzien hadden en panikeerden bij de klachten van gegadigden die loten gekocht hadden en geen prijs hadden. Toen ik vertrok vertrouwde ik hen de afrekening toe en herinnerde hen eraan dat ze alle rekeninguittreksels moesten bijhouden. Ik was blij dat het achter de rug was want ‘s anderendaags moest ik om 5 uur vertrekken met mijn “nieuwe” camionette en mijn “nieuwe” chauffeur die ondertussen weduwnaar geworden was dus kon ik niet anders dan de man de kans geven om te rijden en zijn verdriet een beetje te lenigen.

Moest ik  de dag dat we in Latem vertrokken geweten hebben wat er allemaal op mij afkwam zou ik gepast hebben. We waren nog niet ver toen ik constateerde dat ik mijn telefoon vergeten was en we tot ongenoegen van mijn chauffeur moesten terugkeren. Terug onderweg kreeg ik een telefoon van  Anne die tegen Nîmes woonde en het vervoer van de honden van de renbaan van Rome betaald had nadat er een ongeluk gebeurd was. Ze wou mij absoluut zien en spreken want we kenden mekaar alleen via telefoon dus nam ze geen nee voor antwoord. Aangezien we toch naar Barcelona moesten gaf ik toe en arriveerden we na een lange zoektocht door het prachtige Franse platteland vele uren later  in een kasteel vol Arabische volbloeden en Greyhounds waar de “châtelaine” in ruiterkledij mij op de middenplaats in haar armen sloot. Ondanks de goede ontvangst van Anne K en de betovering van de omgeving was mijn chauffeur niet tevreden. Hij wou zo vlug mogelijk vertrekken want hij was moe en we moesten nog ver wat tenslotte waar was dus bood ik mijn excuses aan en vertrokken we na een lekker maal  richting Barcelona in de hoop onderweg een slaapplaats te vinden. Gelukkig vonden we er één, wat voor één deed er niet toe want mijn chauffeur was in zichzelf gekeerd en kwaad op alles, dat beloofde dacht ik ongerust. De dag nadien begon het ernstige werk want ik had in Barcelona een afspraak met Gloria  Casas, de presidente en oprichtster van De Altariba organisatie, die ik leren kennen had toen ze me een paar maand terug had uitgenodigd in Barcelona waar een internationale betoging tegen dierenleed plaatsvond nadat vandalen een refuge overvallen hadden en verschillende honden gruwelijk verminkt en gedood hadden.

Omdat we voorlagen op schema besloot mijn chauffeur tegen mijn zin door te rijden naar Vic waar de honden zaten!! Hij nam een weg door de bergen en we arriveerden vroeger dan voorzien in het dorp. Ik ergerde mij dood want ik houd me graag aan de gemaakte afspraken en besloot Gloria te bellen omdat we niet wisten waarheen. Ze schrok zich een aap en kon niet geloven dat we in Vic waren terwijl we verwacht werden in hotel Pamplona!! Na een uur wegwijzigingen in gemengd Frans met Engels en Spaans naar exit 152 die in Portugal bleek te liggen vertrokken we op goed geluk. Het uur daarop reden we via alle mogelijke wegen en invalswegen en belandden terug in Vic!! Nors reed mijn chauffeur van links naar rechts en van onder naar boven om het hotel te vinden. Tevergeefs!! Gloria die nog altijd aan de telefoon was en ikzelf waren ten einde raad. Niks vergeleken bij mijn kersverse chauffeur, wiens geduld  op was alhoewel hij aan de basis van het probleem lag. Nadat hij plots bruusk op de rem duwde en uit de camionette sprong om tegen een paar werkmannen luid pratend  en gesticulerend hotel Pamplona te roepen wezen de geschrokken mannen in een bepaalde richting, die van Barcelona... Een uur later trapte hij in een voorstadje van Barcelona, jawel, terug bruusk op de rem voor het hotel Pamplona en zei smalend “voilà” dat is nu mannenlogica… Héél vermoeiend maar ik was net als Gloria die nog altijd aan de telefoon hing opgelucht dat we het hotel gevonden hadden want we waren beiden op van de stress. Terwijl we afscheid namen dacht ik dat het blijkbaar te vroeg geweest was voor de man om de reis te maken en ik zag verschrikkelijk op tegen de avond. Gelukkig kon ik uitkijken naar morgen want in de voormiddag hadden we een afspraak met Gloria die ons zou begeleiden naar de refuge waar de honden zaten. 

Zeer “on-Spaans” was ze de dag nadien een halfuur vroeger en nog altijd de innemende vrouw die ik een tijd terug leren kennen had. Ze heette ons van harte welkom en bedankte mij uitbundig omdat ik de honden zou meenemen naar België want iedereen had zowat de hoop opgegeven dat ze ooit nog zouden vertrekken. Toen ik haar vertelde dat het grootste deel opgewacht werd door adoptanten kon ze haar geluk niet op. We vertrokken uit Vic en na een rit van ongeveer 30 minuten over hobbelige wegen langs dorre akkers kwamen we aan bij de refuge waar ik mijn ogen niet kon geloven toen ik ongeveer 500 honden van allerlei pluimage bedelend om aandacht zag opspringen in hun verblijven. Gloria en de verantwoordelijke van de refuge leidden ons door een wirwar van honden naar een plekje achteraan. Toen ik in plaats van 30, 28 timide afgebeulde  versleten Greyhounds zag vertelde de verantwoordelijke dat 2 het spijtig genoeg niet gehaald hadden. Verschrikkelijk, zo dicht bij de verlossing en de hoop, ik kon mijn tranen nauwelijks bedwingen en dacht bij het zien van deze sukkels en schrijnende beelden terug aan Mallorca en Solitario. Toen ik binnenging in hun verblijf en mijn handen over hun hoofd en natte neuzen liet glijden fluisterde ik hen toe dat de ellende voorbij was. De wetenschap dat ik ze ‘s anderendaags zou meenemen naar België waar de meesten van hen een mooie oude dag wachtte deed mijn hart overlopen van dankbaarheid tegenover de adoptiegezinnen die zich bereid verklaard hadden om deze verlaten en beproefde honden nog een kans te geven. De dag nadien keerden we terug naar de refuge om de honden op te halen en vertrokken uitgewuifd door de medewerkers met onze reizigers uit Vic richting... 

Ik had nog niet tegen mijn chauffeur durven zeggen dat de prinses gebeld had en gesmeekt om bij haar langs te gaan omdat er een Franse schrijfster en een Duitse baron uit een naburig kasteel  geïnteresseerd  waren om één van de windhonden aan boord te adopteren en voor twee kandidaat-adoptanten deed ik veel. Toen ik hem op de hoogte bracht was hij op zijn zachtst gezegd niet tevreden enfin kwaad, heel kwaad. Hoe dan ook ik had beloofd om langs te gaan want een adoptie was voor die arme honden van levensbelang. Het betekende wel dat we 400 km, ongeveer 6 uur, moesten omrijden. Zodus hadden we geen gemakkelijke weg voor de boeg. Na een uitputtende eindeloze rit langs inktzwarte, heuvelachtige en bosrijke kronkelende  wegen kwamen we ‘s nachts om 4 uur aan bij de prinses. Toen ik uitstapte was ik blindgestaard en zo moe dat ik gedesoriënteerd  was en compleet van de kaart. Nadat ik 5 minuten in het donker stond te turen mij afvragend waar ik was moest mijn chauffeur die het domein niet kende mij uit een soort hypnotische slaap halen voor ik besefte dat ik de prinses moest wekken. Ze had alles voorzien, de honden werden uitgeladen, gevoed en gelaafd waarna ze comfortabel konden rusten. Ook voor ons was er eten en drinken maar geen van beiden hadden de moed om iets te nuttigen, alleen een paar uurtjes rust aub. De prinses maakte voor mij een warme kruik klaar, stopte me onder en kwam daarna  kijken of ik nog iets nodig had, eventueel warme melk vroeg ze bezorgd… Het werd een korte nacht en ik had de indruk dat ik pas 5 minuten in bed lag toen ik wakker werd van stemmen die zich via de grote hall een weg naar boven baanden. Toen ik op mijn uurwerk keek was het 7:30 uur en kreunde en kraakte ik in al mijn voegen. Mijn chauffeur was ook uit de veren dus had ik geen andere keuze dan op te staan en kennis te maken met de adoptieouders in spe.

Er was het Duitse mondaine echtpaar en er was de schrijfster Maillet. Nadat ik kennis gemaakt had en ondertussen een schietgebedje gedaan had op de goede afloop stelde ik de honden voor. De dames slaakten kreetjes van ontroering en Hélène Maillet had van zodra de honden buiten kwamen haar hond gezien. Het intense oogcontact had haar keuze bepaald. Hoe de hond er uitzag of wat de sexe was speelde geen rol, het was haar hond. Het Duitse echtpaar stonden met de neus in de wind schaamteloos te kijken en te keuren en vonden de honden uiteindelijk te oud en niet mooi genoeg. Ik kon wel huilen van ellende en hen de hals omwringen. Mijn chauffeur had waarschijnlijk hetzelfde in gedachte maar dan met mijn hals…Na een stevig ontbijt en talloze excuses van de prinses begon ik ontgoocheld aan de lange tocht terug. Dat hij zo lang zou worden had ik niet voorzien. Toen we  rond 14 uur  de autoweg in Dijon opreden dacht ik, nog een klein beetje doorbijten en ‘t is voorbij. Niks was minder waar. Tot aan de laatste péage was er geen vuiltje aan de lucht maar eens de laatste slagboom voorbij leek het verkeer en de camions te vertienvoudigen. Alsof dat nog niet genoeg was begon het ook nog water te gieten. De regen viel met bakken uit de lucht, het werd aardedonker en ik dacht dat ons laatste uur geslagen was. De honden werden net zoals ik onrustig en mijn chauffeur schreeuwde dat ik kalm moest blijven. Ik probeerde het maar tevergeefs, ik was doodsbang en wou absoluut weg van de autoweg. Mijn chauffeur had er echter geen oren naar en zei onbewogen dat we met de stroom mee moesten. Hij bleef ijzig kalm en loodste ons uiteindelijk veilig door de chaos auto’s, regen, hagel en onweer. Een kleine 20 km verder lag het ontbijt van de prinses in een niet nader genoemd Frans toilet… 

Aan de grensovergang in Luxemburg viel mijn GSM uit en wisten we niet of de refuge van Mechelen op ons zou wachten dus reed de chauffeur heel erg tegen mijn zin door naar Antwerpen waar de honden uitgeladen werden en ik een schoonheidsslaapje op de zetel mocht maken. Na de zoveelste korte nacht werden de honden klaargemaakt, gingen voor de laatste maal terug aan boord en reden we naar Mechelen waar de baasjes wachtten om kennis te maken met hun nieuwe huisgenoot. Alhoewel ik zoals altijd zenuwachtig was vonden al mijn beschermelingen een thuis. Een opluchting want ik voelde me zoals altijd onzeker over hun toekomst want ik had ze meegebracht en ik alleen was verantwoordelijk voor hun nieuw leven. Alles was echter goed afgelopen en ik was zoals altijd ontroerd om te zien hoe gelukkig iedereen was om mekaar te vinden. Daarvoor deed ik het uiteindelijk en het zou niet de laatste keer zijn. Nadat we een paar honden naar huis gebracht hadden stond er 5.748 km op de teller!!

Nawoord 

Toen ik eindelijk thuis was belde ik na een verdiende nachtrust de dames op die het Mechelse evenement ingericht hadden. Toen ik na verschillende malen geprobeerd te hebben eindelijk één van beiden aan de lijn had en vroeg hoeveel het evenement uiteindelijk opgebracht had zei ze spottend “JE HEBT PECH, AL HET GELD IS WEG, WE HEBBEN HET ALLEMAAL VERTEERD EN ONS HEEL GOED GEAMUSEERD!!!!! “Terwijl ze mijn hart brak weerklonk op de achtergrond  gedempt hoongelach  van haar vriendin… Ik kromp ineen van ellende en was volledig van de kaart maar ondanks het feit dat ik niks kende van technische snufjes had ik automatisch op de opnameknop gedrukt!! Niettegenstaande mijn klacht bij de Gentse rijkswacht die mij aanmaande niet meer zo naïef te zijn en het inhuren van een dure bevriende advocaat werd er geen gevolg gegeven aan de diefstal omdat zelfs een opname waarop de dader schuld bekende niet aanvaard werd als bewijs. Tot zover het dure en zure einde van een voorgewende vriendschap ten koste van hulpeloze dieren. Hoe konden mensen zo slecht zijn. Ik huilde bittere tranen van onmacht en vroeg me af hoe ik het allemaal ging betaald krijgen.

Mireille