Winkelmandje

Uw winkelwagen is leeg.

Spanje update Sept 2021 - Woe25aug

Geplaatst op
07 september 2021

 

 

Woensdag 25 augustus 2021

Ik weet niet met wat eerst begonnen, goed of slecht nieuws. Laat mij met het goede beginnen. Vijf minuten nadat ik het gisteren tegen Dirk over Toto had en het feit dat mijn laatste bericht op het antwoordapparaat van de kandidaat adoptant die al meerdere galgo’s van GINB geadopteerd had niet meer beantwoord was en ik dus een oplossing voor hem moest vinden enz enz, kreeg ik telefoon van de meneer in kwestie. Het feit dat ze ten tijde van mijn bericht op reis vertrokken waren had er toe bijgedragen dat hij nu pas vanop zijn bestemming belde om te zeggen dat ze mijn bericht gehoord hadden en ze er voor gingen, ze hadden naar hun DA gebeld en besloten hem te adopteren. Het klonk als muziek in mijn oren en ik was over the moon. Ik verzekerde hem dat ik de foto’s van zijn schouder zou doorsturen naar zijn dierenartse en vertelde erbij dat er tot zover niks aan hem te zien was en hij een héél actieve, speelzieke, intelligente deugniet was. Zodra hij tien was maand zou GINB haar belofte honoreren en de operatiekosten dragen. Ondanks het feit dat ik de nacht ervoor voor de zoveelste keer door mijn knie gegaan was en door de hevige pijn tijdelijk minder mobiel was, voelde ik mij op slag beter en alweer honderd man (vrouw) sterk ... De wetenschap dat Toto met zijn onafscheidelijke vriendin Fiona de reis naar België mocht maken en net zoals zij was geadopteerd, was het belangrijkste, mijn knie zou wel bijdraaien... Ik kende beide adoptanten en was zeker dat hen een liefdevolle en rooskleurige toekomst wachtte.

Wat het slechte nieuws betreft, afgelopen weekend zat er een jonge merel te sterven in de tuin waar de herfst ondertussen al de eerste aarzelende stappen zette. Nadat Dirk  hem kon bepraten liet hij zich gedwee pakken, staken we hem in een bench aan de zijkant van het huis, legden zacht zand op de bodem, gaven hem te drinken, zetten voedsel, staken takken om hem in te verschuilen in de bench en installeerden hem zo "cosy" mogelijk. Toen Dirk ‘s nachts ging kijken was alles nog goed en zat hij onder zijn gebladerte dus waren we gerustgesteld. Ondanks al onze inspanningen was hij ‘s anderendaags dood en voelde ik me schuldig, meer hadden we niet kunnen doen, zei Dirk troostend…  Hoe dan ook zijn dood was het begin van een reeks minder prettige gebeurtenissen. Gisteren belde Marie-Carmen dat ze telefoon gekregen had van een vrouw die een galga met 10 pups wou afstaan! Wat moest ze doen... Ik vertelde haar van mijn val die als gevolg had gehad dat Dirk en ikzelf beseften dat het zo niet verder kon omdat mijn conditie van kwaad naar erger ging en dat er vluchten naar België geboekt waren voor vijf september en alle afspraken met de neurochirurg, de orthopedist etc gemaakt waren voor 6 en 7 september. Dirk zou 5 dagen in De Pinte blijven en dan terugkeren naar Spanje waar Dirk Buffalo dinsdag 14 september zou opkomen om als co-driver met Dirk en de honden terug te keren. Ondertussen zou ik een week alleen blijven in De Pinte en dan na meer dan anderhalf jaar mijn opwachting maken op de adoptiedag van 18 september. De meeste van onze honden bleven in Casa Belgica onder de hoede van Vali, alleen de barzoi's Leopold en Astrid zouden eventueel meekomen omdat er met Astrid geen land te bezeilen is als ik er niet ben. Spijtig voor Leopold want sedert Marianne hem kon overtuigen om met haar het water in te gaan heeft hij de zwemmer  in zich ontdekt en kan ik mijn dagelijkse aqua oefeningen niet meer doen zonder dat hij zijn  zwempartijtje opeist.

 

Enfin we konden de pups niet direct opvangen dus spraken we af dat ze moeder en kinderen in de quarantaine zou onderbrengen en dat ze mochten komen als we terug waren. De dag nadien kreeg ik opnieuw telefoon van Marie-Carmen dat de moeder en wat overbleef van haar pups aangekomen waren en ze extreem mager en in slechte conditie waren en dat de vrouw al 4 sukkels weggegeven had... De 6 overblijvende van de 10 waren gestroomd en zwart, twee mannetjes en vier meisjes... Ik was er niet goed van en zei dat ze ‘s anderendaags om puppyvoeding mocht komen en dat ik de pups kwam bezoeken, knie of niet, waarop Dirk kwaad in mijn richting keek… Alweer pups, en als ik moest geopereerd worden en langer weg was opperde Dirk, wat dan... Daar wou ik nog niet aan denken; ik had trouwens hoofdbrekens genoeg!  De vorige 2 nestjes, 12 pups in totaal, hadden met voeding en dokterskosten enz een slordige 4.200 euro op geconsumeerd van ons budget en dat is mild gerekend, zéér mild, maar nog altijd 1.000 euro meer dan de bijdrage van de adoptanten. Pups groot brengen is een héél dure en slopende aangelegenheid dus veel meer kunnen we er ons niet meer permitteren maar het zij zo, als ze komen zullen ze gekoesterd worden. Het is trouwens het enige niet dat we te betalen hebben, de reizen België - Spanje en vice-versa kosten ook een bom geld want we rijden niet met water en worden spijtig genoeg niet gesponsord door de benzinemerken, de péages zijn ook niet gratis en de vele operaties en gebroken poten slikken ook centen, en véél... Dan zwijg ik nog maar van de medicatie en verdovingen en de antibiotica’s voor de sterilisaties, de tandapparatuur die ook regelmatig vervangen wordt, en ook niet van de 2 nieuwe airconditionings in de kliniek en de veranda om de honden koel te houden te houden, of de massa's voeding.  Mensen hebben geen idee.

Hoe dan ook, de miserie en de noodzakelijke hulp en medicatie kunnen we ondanks de hoge kosten niet on hold zetten want tenslotte zijn we er om het vele leed te verzachten nietwaar. Dus omdat daar geen halve euro kan op bespaard worden is er besloten om te besparen op andere zaken en moet ik met spijt in het hart het besluit nemen om volgend jaar voor het eerst in 17 jaar geen kalender uit te brengen! Ondanks het feit dat de logistiek en betalingen soms te wensen overlieten doet het ons heel wat en het breekt mijn hart  maar het kan niet anders. Heel misschien brengen we een tijdloze verjaardagskalender met aquarellen van Galgo’s uit, ttz als onze financiën het toelaten... Gelukkig horen we uit alle windstreken dat de troepen van Respect the Galgo zich onder de leiding van Raymond Buekenhout aan het verzamelen zijn om hun acties op te starten, dus er is nog hoop en hoop doet leven... Met andere woorden ik heb nog vertrouwen in de toekomst en ik kijk uit naar de adoptiedag, het eerste evenement dat we organiseren en vooral naar het weerzien met de adoptanten want het is lang geleden, bijna 2 jaar. Wie weet kunnen we met een jaar vertraging toch nog 25 jaar GINB vieren op de strandwandeling als die er zou komen.  Hopen mag altijd en veel medewerkers en adoptanten hopen met mij want te zien aan het aantal deelnemers aan de 4 daagse van de IIzer  snakken de mensen naar wandelingen, evenementen en vooral naar hun vrienden. Toen ik onze groep onder luid applaus over het plein zag marcheren in Ieper kon ik mijn tranen niet bedwingen en liep ik naast mijn schoenen van trots, bedankt daarvoor, bedankt uit de grond van mijn hart dat jullie ons niet vergeten zijn.

Zaterdag 28, zondag 29, maandag 30, dinsdag 31 augustus en woensdag 1 september 2021

Gisteren liet Marie-Carmen ons weten dat Suzanne van Era, een "reddingsgroep” die tot op heden nog altijd actief is en ons jaren geleden Pistorius toevertrouwde die zijn voet kwijtgeraakt was in een val en maanden op de dool geweest was, haar gecontacteerd had voor een galgo die waarschijnlijk met een gebroken poot op de dool was en die ze zouden proberen te vangen. De hond was achtergelaten door zigeuners die vertrokken waren naar andere oorden en hem aan zijn lot overgelaten hadden... Er was ook een teefje geweest maar daarvan was geen spoor meer te bekennen. Toen we ‘s namiddags naar de refuge gingen om de pups te bezoeken, wachtten Suzanne en een medewerker ons op met de hond, een verloren ziel zo te zien. Na mijn bezoek aan de 6 pups volgden ze ons naar Casa Belgica en brachten hem in een bench naar onze kliniek. De sukkel die fel mankte had zo te zien veel pijn van de grote wonden aan zijn voorpoot en zat er verweesd bij. Toen we hem op de operatietafel zetten en zijn wonden proper maakten, jankte hij zachtjes maar liet zich gewillig behandelen. Zoals zovele honden leek het of hij begreep dat zijn lijdensweg achter de rug was en hij van ons niets te vrezen had. Na zijn verzorging installeerden we hem op een hoop zachte pipidoeken en zetten hem voor een kommetje eten. Hij was zo van zijn melk door al die vriendelijkheid dat het leek alsof hij het niet kon geloven wat hem overkwam. Hij staarde in het ledige en durfde noch naar ons noch naar zijn eten omzien en dacht zeker ‘als ik niet naar hen kijk zien ze me misschien ook niet’ …

 

 

Toen Suzanne vroeg of de naam Gano oké was, zei ik aarzelend dat het in Casa Belgica dit jaar met de F was. Kwestie van te onthouden wie in 2021 allemaal bij ons verzorgd en "opgevoed" was... Dus vroeg ik of ik er in plaats van Gano ook Fano mocht van maken, ze antwoordde "sisi" maar ik zag dat het niet van harte was. Hoe dan ook voor ze vertrokken nam ze de tijd om de verbijsterde Pistorius uitgebreid te knuffelen en had haar helper ondertussen zijn handen vol met Leopold, die de eerste barzoi was die hij zag, en met de rest van onze honden en de twee pups, die allen om ter meest aandacht opeisten. Toen ze vertrokken beloofde ik om hen op de hoogte te houden van "Fano" en stuurde na hun vertrek een mailtje naar Dr De Frutos  dat er een gevonden galgo gearriveerd was met mogelijks een gebroken poot, en of ik een afspraak kon krijgen want hij moest ook gecastreerd worden... Na een uurtje kreeg Dirk een mailtje van Suzanne dat Fran ook een mooie naam was want Fano had geen betekenis, zodus maakte ik er Frangano van, iedereen content...  What's in a name nietwaar. Voor Dirk die Fran raar vond en repliceerde dat het net Frank zonder K was zou het sowieso voor altijd Frank zonder K blijven... Enfin nadat dit geregeld was kreeg  ik een mailtje van Dr De Frutos dat we donderdag verwacht werden. Tot dan zouden zijn wonden dagelijks verzorgd worden, zou hij lekker eten krijgen, veel aandacht, veel liefde en zouden we er op toezien dat er ook een pleister op zijn gewonde ziel gelegd werd, allemaal dingen die hij in zijn triest bestaan nooit gekend had. Van zodra we wisten wat er aan de hand was met de binnenkant van zijn poot en hij gecastreerd was, mocht hij bij de drie dames in de tuin... 

   

Maandag vertrokken we na problemen met de auto van Marie-Carmen - die om 9.00u Jade zou brengen maar niet op de afspraak was - dus veel later dan voorzien naar Honrubia waar we om 12.00u afspraak hadden met Alain en Jackie van Benissa. Jade, een witte galgo dame die aanvankelijk op de site stond als 3 jarige waar een "1 tje" voor ontbrak, (want ze was 13 in plaats van 3)... Ze had daardoor meer dan begrijpelijk haar adoptie gemist nadat ik de adoptanten die niet zo lang geleden een relatief jonge galgo geadopteerd hadden van het euvel op de hoogte bracht. Ik had er alle begrip voor dat ze  een andere en jongere galgo die beter bij de leeftijd van hun hond paste kozen, dus stond Jade terug ter adoptie. Deze keer als 13 jarige... Enfin om een lang verhaal kort te maken, nadat Jackie en Alain van Benissa het gezien hadden op de site belden ze dat zij graag Jade wilden adopteren om een mooie oude dag te slijten in hun "Le repos des vieilles dames" zoals ik het altijd noem. Dus was er afgesproken dat we Jade tot in Honrubia zouden brengen, onze gewoonlijke plaats van rendez-vous. Hoe dan ook door de falende auto van Marie-Carmen vertrokken we bijna anderhalf uur later dan voorzien voor onze rit van +/- 400km heen en terug en moest ik Jackie en Alain verwittigen, die stipt als ze zijn, al lang onderweg zouden zijn enz enz. Om alweer een lang verhaal in te korten arriveerden we, nadat Dirk de ganse weg vol gevaarlijke haarspeldbochten laag gevlogen had, toch nog om 12.30u op onze afspraak... Na een blij weerzien met Ophelia - die er na haar schoonheids- en gezondheidskuur in Benissa de helft jonger uitzag - een koffie en een praatje vertrokken we met een zelfgebakken taart van Jackie en koekjes voor de honden van Alain terug huiswaarts en verwittigde ik Dirk dat hij deze keer naar huis moest rijden, niet vliegen, zo niet ging ik te voet ...

 

Dinsdagavond begon het na weken en weken extreme droogte en hitte  (buiten die paar druppels en die ene stormachtige zondag ergens in...) plots te waaien, regenen, donderen en bliksemen. We schrokken ons een breuk van de eerste donderslag en onze grootste angsthazen zochten overal en nergens hun heil, alleen Leopold vond het hoogst interessant en ging op het terras kijken waar dat feestje was… Dirk en ik vonden het heerlijk en verschrikkelijk tegelijk want hij had voor de dag nadien kaarten besteld bij het Reina Sofia museum voor moderne kunst en het weerbericht voorspelde voor de dag nadien ook regen, wist hij binnen de minuut te melden… Mijn jaarlijkse obligate "sortie en kunst lavement" dat vorig jaar door corona in ‘t water gevallen was viel nu letterlijk in ‘t water. Niet getreurd zei Dirk, misschien zijn de weerberichten zoals meestal mis en onze kaarten zijn geldig voor 2 bezoeken, dus... De ganse nacht regende het pijpenstelen, ‘s morgens viel er nog altijd een malse regen uit de lucht maar zachter, milder... Hoe dan ook we vertrokken en naarmate we dichter bij Madrid kwamen klaarde het op... We hadden chance zei ik opgewekt, alhoewel... Toen de taxi ons afzette vonden we het verdacht dat er zo weinig gegadigden in de rij stonden aan Reina Sofia, misschien hadden ze allemaal op voorhand kaarten besteld opperde Dirk voorzichtig... Neen dus, binnen werd het een (gedeeltelijke) desillusie want 3/4 van de zalen was gesloten wegens herinrichting... Ik had er de pest in en verschrikkelijk zere voeten... Niks aan te doen zei Dirk. Toen ik troost ging zoeken in de museumshop was het aanbod minder dan de helft dan normaal en deden mijn voeten nog meer zeer, veel meer... 

Donderdag 2 september 2021

Om 8.00u vertrekken we met Frank zonder K ofte Frangano en ons Fifi wiens ogen moeten getest worden naar Dr De Frutos waar we stipt om 9.00u arriveren en Theresa Fifi's ogen test en Dr De Frutos foto's neemt van Frangano zijn poot...

 

Om 11.00u vertrekken we terug naar Calypo Fado met niks dan goed nieuws! Onze nieuwe gast zijn poot is niet gebroken, alleen is het bot door de niet verzorgde wonde ontstoken en moet hij AB krijgen. Voor de rest krijgt Dirk al zijn punten en moeten we de wonde verder verzorgen zoals daarvoor. Fifi haar blinde oog is nog altijd blind maar niet volledig, ze ziet wel "flou" en alleen schimmen maar voor de rest is haar ander oog ondanks haar hoge leishmania waarden niet verslecht… Dus rijden we tot grote voldoening van de ondertussen gecastreerde Frank zonder K wiens poot niet gebroken is en de slechtziende maar relatief gezonde en volronde Fifi wiens goede oog niet bedreigd wordt door haar Leishmania, blij en voldaan terug naar Casa Belgica. Thuis houden we onze belofte en mag Frangano in de tuin bij Marianne haar 2 dames en Nerva - en óf hij in zijn nopjes is...

Zondag vertrekken Dirk en ikzelf zoals gezegd met het vliegtuig naar België dus neem ik de  draad terug op na de adoptie dag.

Ik hou jullie hoe dan ook van alles op de hoogte .

Bedankt voor jullie aandacht. 

Genegen,

Mireille 

 

  • DDR fotostyling