Winkelmandje

Uw winkelwagen is leeg.

Spanje update Sept 2020 - Zat12sept

Geplaatst op
16 september 2020

 

 

Zaterdag 12 september 2020 

Ondertussen weten jullie dat we, ondanks al onze speculaties en onze plannen B en C, bijna - ik benadruk bijna - het slachtoffer werden van coronaspecialisten en de daaraan verbonden politieke beslissingen, want groot was onze verbazing toen gans Spanje door België opeens rood verklaard werd en er vanaf vrijdag 4 september vanaf 16u geen landgenoten meer naar Spanje mochten reizen en deze die er verbleven tegen die tijd moesten gerepatrieerd zijn! Voor Dirk geen probleem want hij had zijn erkenning als internationale transporteur, idem voor Dirk buffalo, die co-driver van dienst was en vrijdag om 12 uur zou opkomen met Iberia en niet zinnens was zich met de nodige documenten op zak en genoeg haar op zijn tanden te laten intimideren. Hoe dan ook hij nam vrijdag 4 september als enige Belg een vliegtuig dat voor 1/3 gevuld was en 2 uur later op een  luchthaven met gesloten terminal arriveerde in Barracas waar Dirk hem samen met een handvol andere mensen buiten stond op te wachten. Een uur later waren ze thuis en kon de afreismodus opgestart worden...

 

Na anderhalve dag voorbereidingen en klussen vertrokken ze zondagmorgen na het laden, met 34 honden incluis Clementine aan boord, die net als de dames ‘s nachts zou afgezet worden bij Marianne waar Kris en Roel hen zouden opwachten om te helpen uitladen en hen dan zouden vergezellen naar Hof Rosa Canina. Clémentine bleef bij "tata" Marianne om haar "tumorwonde"  te laten bekijken en verzorgen. De heren en enkele dames die al gesteriliseerd waren, reisden na het deponeren van de dames die baby-proof moesten gemaakt worden verder naar Rosa Canina waar ze door Christel verwacht werden. Zoals gewoonlijk werd ik tot diep in de nacht op de hoogte gehouden van de vorderingen. Toen Dirk rond 5.30u liet weten dat hij thuis was had ik rust... Alhoewel rust... Om 7u belde Christel met de vraag of Triton, die zich uit puur enthousiasme in de refuge verwond had bij het laden, naar Marianne mocht gebracht worden omdat onze vaste "aankomst dierenarts" iets later zou komen, zucht... Hoe dan ook ik gaf mijn fiat en Roel bracht hem voor alle zekerheid terug naar Marianne, dus maakte de onfortuinlijke Triton voor zijn eigen welzijn nog een extra reis...

 

 

Na dit laatste nieuws realiseerde ik me dat mijn 9 daagse retraite in afzondering begon want Dirk zou na een fors gevulde week met 4 adoptiedagen en tal van andere verplichtingen pas maandag 14 september in de late namiddag terug zijn. Ik had geen andere keuze gehad dan hier blijven want vliegen betekende 2 weken quarantaine... Die 2 weken betekenden dat mijn geplande operatie van 22 september, waar ik mij ondanks de grote schrik en tegenzin bij neergelegd had, niet kon doorgaan en ik het tot nader orde verder moest zien uit te zweten met een paar open wervels die het vertikten om aaneen te groeien, een héél pijnlijke zaak, letterlijk en figuurlijk. Het pijnlijkste van al was dat ik het met  onze 9 honden (en Vali..) voor een tiental dagen alleen moest uitzitten in Casa Belgica en ik niet op de adoptiedagen kon aanwezig zijn. Was dat het begin van het einde vroeg ik me af want adoptiedagen en de persoonlijke kennismaking met de nieuwe adoptanten missen was een verschrikking die me op die bijna 25 jaar GINB maar een paar keer overkomen was door overmacht. Zoals zovelen die op het kerkhof liggen dacht ik (en denk ik) dat ik niet kon en kan gemist worden...Tot zover mijn zin voor realiteit...

 

 

Ik had het al zo moeilijk met het feit dat zowel wandelingen als evenementen niet konden doorgaan en ik daardoor het fysiek contact met onze vertrouwde adoptanten en hun honden moest missen om nog maar te zwijgen van de gigantische krater die deze corona- toestanden en de teloorgang van de Warmste Week in ons budget geslagen hadden. Dat en de schrik dat Covid-19 ons ondanks de support van onze sympathisanten met een  faillissement zou opzadelen, bezorgden me hartkloppingen want er waren uiteraard Casa Belgica en een nieuwe camionette die moesten terugbetaald worden aan de bank en banken houden nu geen rekening met corona als het op geld aankomt. Daarnaast waren er de grote zorgen door de plotse ziekte van Marie-Carmen en de daaraan verbonden transmissie van verantwoordelijkheid en ons niet gering aandeel daarin waardoor nu nog meer op onze schouders zou wegen dan daarvoor.  Hoe dan ook we stonden ervoor en we moesten erdoor. Eén ding stond vast, in de periode van eenzaamheid die zou volgen had ik heel wat stof om over te piekeren, dat was zeker.

 

Omdat ik alle adoptanten wiens hond vanaf maandag 7 en dinsdag 8 september "beschikbaar" was gebeld had om de situatie uit te leggen en iedereen een uur gegeven had waarop ze konden komen, organiseerde Dirk de dag na zijn aankomst met een kleine groep medewerkers twee mini-adoptiedagen, eentje werd uitzonderlijk afgehaald op donderdag, de rest was voor vrijdag en zaterdag. Ondertussen werd ik van alles gebriefd, van overal gebeld, en kreeg ik foto’s en berichtjes van alle locaties enz…  Niettemin had ik slapeloze en korte nachten en niet alleen omdat de honden het door Dirks afwezigheid soms uithingen  maar ook en vooral omdat er alle nachten geweerschoten weerklonken in de velden - en het jachtseizoen was nog niet eens officieel open. Een keer klonk het zo verdacht dichtbij dat ik opstond en op de heuvel achter Casa Belgica lichtbundels zag die bedoeld waren om de "veldbewoners" uit hun "huizen" te jagen. Een tamelijk ongelijke strijd voor het opfladderende "wild" en de konijnen die tevergeefs het hazenpad kozen. Ik dacht aan iets wat een adoptante repliceerde op een van de updates op FB, een reactie waarin ze preciseerde wat ze de jagers toewenste... Net als de dame hoopte ik dat het geweer in hun handen zou ontploffen. Helaas, de dieren zouden aan het kortste eind trekken, ook deze keer.

 

 

Tussen de adoptiedagen door ging Dirk naar de kliniek om de situatie uit te leggen aan de chirurg en werd mijn operatie werd "on hold" gezet. Er werd verzekerd dat, van zodra ik in het land was, mocht bellen en niet langer dan 2 weken zou moeten wachten op de ingreep. Ondanks de noodzaak was ik ergens opgelucht met het uitstel van executie. De dagen nadien stond er op zijn overvolle agenda nog het ophalen van de 300 nieuwe hondenjasjes en ze wegbrengen om geborduurd te worden, een rit van zowat 200 km die afgesloten werd met een "werkbezoek" aan Claire en Raymond alvorens hij terug naar De Pinte kon. Op donderdag moest hij de honden terug ophalen bij Marianne en ze daarna naar Hof Rosa Canina brengen waar Christel, Kris en Roel hem alweer opwachtten. Toen ik de filmpjes kreeg en zag hoe ongeduldig de dames bij Marianne waren om aan boord van de camionette te springen, dacht ik aan de reacties als honden op wandelingen of evenementen in de camionette zaten, hoe erg sommige mensen dat vonden, wat een trauma het moest zijn voor de arme dieren... Ach die onwetendheid en veroordelingen toch, die arme honden weten perfect dat de camionette hun escape to "victory" was en vergeten dat nooit meer...Terwijl Dirk de ganse week zichzelf voorbij liep om alles gedaan te krijgen oefenden onze medewerkers druk aan hun "Jerusalema"...

 

 

 

Zondag 13 september 2020

Voila, ‘t zit erop. Na de 2 laatste adoptiedagen en het vertrek van de laatste uitverkorenen, hebben de  medewerkers van dienst, die allemaal gelukkig waren mekaar na al die tijd terug te zien, gisteren de laatste dag afgesloten met taart en schuimwijn voor de jarigen en niet te vergeten méér taart voor de 33ste huwelijksverjaardag van Kris en Roel. Als bekroning van de festiviteiten hebben ze de "Jerusalema" gedanst waarna voor sommigen (vooral voor Dirk) het ergste achter de rug was. Mijn aandeel was door de telefoon "happy birthday” enz te zingen, iedereen te bedanken voor hun onmisbare aanwezigheid en mijn excuses aan te bieden voor de ongewilde afwezigheid. Een paar uur later belde Dirk dat hij thuis was en voegde er aan toe dat er al een hondje terug gebracht werd omdat de kersverse adoptanten, die al een galgo van een andere organisatie hadden, er bang van waren en beweerden dat ze gromde en "ging" bijten naar hun galgo én naar hen, dus hadden ze haar in een bench gestoken en moest ze weg, en wel subiet! Dirk antwoordde kwaad dat het dier niet van Spanje gekomen was om in een bench te zitten en voegde er aan toe dat ze haar per direct moesten terugbrengen waarop meneer schaamteloos vroeg of GINB de hond kwam halen want ze hadden geen wagen! Als Dirk antwoordde dat ze haar asap zelf moesten terugbrengen, belde de man een paar minuten later dat ze onderweg waren... Zodoende arriveerde Sortija een paar uur na haar vertrek terug in Rosa Canina. Ongelooflijk toch!

 

Ik luisterde met open mond naar het verhaal en herhaalde ongelovig "bijten en grommen" en ze waren er bang van! Bijten naar hun hond? Een hondje dat maanden met meer dan 30  galgo’s in het galgo verblijf gewoond heeft in de refuge en nooit met ook maar iemand problemen had en sedert haar aankomst  in Hof Rosa Canina afgelopen maandag met de andere geadopteerde galgo’s ook geen problemen had, en trouwens nooit gehad heeft! Leugens, zei ik ferm, en voegde eraan toe of ze geen betere uitvluchten konden verzinnen. Wat een domper op de vreugde, hoe was het mogelijk het arme teefje geen kans te geven. Mensen! zei ik tegen Dirk, sommigen zijn geboren komedianten en niet te schatten, zelfs niet na 1000 huisbezoeken. Arme hond, herhaalde ik van mijn melk. Niets arme hond zei Dirk, ze is al terug geadopteerd en je kan nooit raden door wie, ze heeft chance gehad. Tuurlijk kon ik het niet raden, mijn gedachten zaten nog bij dezen die haar de deur gewezen hadden. Omdat hij zag dat er van raden niet veel in huis zou komen, zei hij dat ze geadopteerd was door Miriam, ze is geadopteerd door Miriam herhaalde hij omdat ik niet reageerde. Van de zwartjes! riep ik opgewonden door de telefoon... en schreeuwde er achterna "it was ment to be". 

Dient het gezegd dat ik overgelukkig en bevrijd was van schuldgevoelens want niemand kan zich voorstellen wat zoiets met een mens doet – mensen - want ook de medewerkers zien er heel erg van af. Hoe dan ook sommige honden moeten eerst een omweg maken alvorens ze op de juiste plek aankomen, maar aankomen doen ze. Soms niet direct, soms duurt het maanden of spijtig genoeg misschien jaren, maar uiteindelijk arriveren de meesten op hun bestemming want ik ben er heilig van overtuigd dat een galgo die ergens te velde in Spanje in een goor verlaten gat geboren wordt om te lijden, voorbestemd is voor die ene familie die in België op hem of haar wacht... Zo was het ook voor Sortija en de familie Herremans. Het stond in de sterren geschreven en daar kan niemand onderuit... Ondertussen is Sortija al bij haar nieuwe familie die vol lof is over haar, is Dirk deze morgen om 5u samen met Clementine, wiens wonde door Marianne goedgekeurd is, aan zijn terugreis naar Spanje begonnen en komt er morgen een einde aan mijn "vrijgezellen" bestaan. Gelukkig, ik wou dat het al morgen was want alleen is maar alleen. Enfin, alleen met 9 honden en het gekwetter van Vali boven mijn hoofd.. Als hij terug is doen we verder aan het magazine, de nieuwe kalender was al af en in druk voor Dirk vertrok, en het moet gezegd, de editie van 2021 is dankzij de vele ingezonden foto's mooi geworden. Héél mooi... ‘t Is maar dat jullie het weten... Nu nog kopers vinden om uit de kosten te komen, véél kopers ....

Maandag 14 september 2020

De laatste dag alleen, gaat er door mijn hoofd als ik om 7.30u tel krijg van Dirk dat hij klaar staat om te vertrekken voor de laatste 600 km. Als hij vraagt of hij me wakker gebeld heeft, vertel ik dat alle honden uit de buurt en ikzelf al om 6u wakker "geschoten" zijn door jagers die de velden rond de refuge en het dorp onveilig maken... Ongedierte, zeg ik voor dat ik afsluit. In de loop van de dag word ik nog een paar keer op de hoogte gebracht van zijn vorderingen en om 14u krijg ik het verlossend telefoontje dat hij tussen dit en 20 minuten zal "thuis" zijn. Had hij het niet gezegd ik zou het geweten hebben, want 10 minuten later worden de honden ongeduldig en beginnen binnen en buiten te lopen. Fifi onze operazangeres piept haar stembanden plat en de mannetjes hebben de onbedwingbare neiging om de tuin vol te vlaggen....

Als ze maar niet op mekaar vlaggen want Vali en ikzelf hebben ze gisteren in het zweet ons aanschijns allemaal gewassen. Allemaal, buiten één, want Tito  heeft om de een of andere reden een hekel aan Vali, dus was zijn reactie die van een wilde mustang als ik hem wou aanlijnen; dus zal het een klusje voor Dirk worden om hem te wassen... En die Dirk is in aantocht, ongelooflijk hoe ze het weten.  De wetenschap beweert altijd dat een hond honderden of duizenden keren beter hoort en ruikt dan de mens maar volgens mij hebben ze ook meer feeling, véél meer feeling. Feit dat ik trouwens al meermalen gezien en ondervonden heb, zoals nu, zelfs zonder telefoontje weten ze dat baasje in aantocht is. Een klein kwartier later beginnen ze, nog voor de poort opengaat, met een niet in te tomen enthousiasme aan hun welkomstgehuil. Ik moet zelfs de moeite niet doen om stil en rustig te roepen, ze horen het toch niet, dus ga ik zo goed en zo kwaad mogelijk in "formatie" staan met mijn hondenkinderen om de erehaag te vormen. God wat ben ik gelukkig en opgelucht dat hij terug is... Ik voel me net een tiener, een tiener van 74, moet kunnen... Na de kussen van zowel mij als de honden, worden we overstelpt met cadeautjes van adoptanten. Voor mij cadeautjes en snoep en voor de honden van de refuge 750 kg eten, voor ons honden Nic-Nacjes van Dirk. Hij heeft het niet vergeten... 

    

Als het ‘s avonds begint  te regenen en te onweren laten Dirk, ikzelf en Leopold ons nat regenen terwijl de rest schuilt in de keuken. Nadat we een uur in bed liggen, begint het terug te regenen, te donderen en bliksemen. Heerlijk zeg ik tegen Dirk. Plots worden we verblind door een felle bliksemflits die direct gevolgd wordt door iets wat lijkt op een bominslag. Terwijl de honden in de keuken jammeren van de schrik gaat het alarm van onze dooreengeschudde 18 jaar oude jeep af. Wat zegt men alweer, dat getroffen worden door de bliksem een verjongingskuur is, in dit geval hoop ik het van harte...Terwijl Dirk buiten loopt om het alarm af te zetten, ga ik de honden troosten. De nacht die volgt...

 
 
 
  • DDR fotostyling