Winkelmandje

Uw winkelwagen is leeg.

Spanje update sept 2020 - Din22sept

Geplaatst op
27 september 2020

 

 

ROOD

Dinsdag 22 september 2020

Maandag belde mijn vriendin Chris (de vrouw van Carry Goossens, waar ik al jaren om de paar maand mee uit eten ga) dat ik normaal ‘s anderendaags moest geopereerd worden en het afstel door corona en rood, onze sortie nu voor onbepaalde tijd uitstelde... Vandaag werd ik er door een adoptante opnieuw aan herinnerd dat ik zonder de lockdown nu onder het mes zou gelegen hebben, ik was verwonderd dat mensen daaraan gedacht hadden... Eerlijk gezegd had ik er niet bij stilgestaan dat het vandaag de 22ste was, net zoals ik er niet had bij stilgestaan dat het op 18 september onze 16de huwelijksverjaardag was toen Roel ons om 7u ‘s morgens met een filmpje - waarin hij zijn ballerina kwaliteiten letterlijk tentoonspreidde - wakker belde met felicitaties, de eerste van vele... Ik had teveel aan mijn hoofd, want niet alleen had het sedert Dirk zijn terugkeer bijna alle dagen en nachten gegoten en geonweerd, wat betekende dat we ‘s nachts het geblaf en gehuil van alle bange "buitenzitters" die Calypo rijk is (waaronder de nieuwelingen next door), moesten ondergaan. Alsof dat nog niet volstond werd er tot groot ongenoegen van onze bange hondenkinderen (buiten Leopold, want die trekt zich van niets iets aan) ook nog eens iedere morgen voor dag en dauw geschoten, weer of geen weer... Als de wind goed zat hoorden we zelfs in de verte de gealarmeerde honden in de refuge blaffen...

  

Wat een hondenleven, en het moest nog beginnen. Wie weet zou code rood het verbieden om te jagen, dan zou er toch nog iets positief aan zijn… Ondertussen waren onze honden  zich gedurende de dag van geen kwaad bewust en lagen verspreid over Casa Belgica in donuts, zetels en op rustbanken zorgeloos te soezen en te gapen van verveling. Ook een vorm van hondenleven... Vandaag is het de eerste dag dat het droog is en de zon zich mits inspanning een weg door het wolkendek kan banen. Hoe dan ook ze zal niet voor iedereen schijnen want donderdag hebben we een afspraak met dr De Frutos voor een hond met misvormde poot, een oude breuk... Voor het zover is zetten we in de voormiddag de honden hun manden buiten, gaat Dirk onze palmen kortwieken en daarna verder aan het magazine en de website werken, enz enz. Ik begin aan een nieuwe update en ontspan mij af en toe door voor de zoveelste keer naar de medewerkers hun uitvoering van Jerusalema te kijken na de adoptiedag... Iedere keer weer moet ik lachen en word ik er gelukkig van, net zoals ik gelukkig word van het feit dat mensen hun creativiteit op volle toeren laten draaien om het gemis van de warmste week goed te maken. Bedankt daarvoor.

 

Donderdag 24 september 2020

Net "nat" terug van Talavera waar we om 9u een afspraak hadden met dokter De Frutos  voor "Cochita ",  een gedumpt jong galgo dametje dat Dirk deze morgen om 7.30u gaan ophalen is in de refuge en ondanks de pijn in haar misvormd en er voor parade bijhangend  achterpootje, een opgewekt hondje bleek te zijn dat de ganse reis met interesse naar het landschap en de neervallende regen zat te kijken. Gelukkig moesten we deze keer niet aanschuiven voor de kliniek en mochten we tot mijn grote opluchting direct binnen. Omdat lang rechtstaan niet evident is, mocht ik  in de bijna "stoelloze" wachtzaal zelfs gaan zitten, een luxe tegenwoordig... Ondertussen onderwierp Dr De Frutos de poot aan een eerste onderzoek en kwam direct tot de conclusie dat de pees af was. Omdat we haar voorgeschiedenis niet kenden en zelfs niet wisten of ze al dan niet gechipt was, ging Dr De Frutos checken en bleek dat ze nog op de naam van de galguero stond die haar in de refuge afgezet had en haar naam Marinera was. Kon het nog lelijker dan Cochita, ja dus... 

 

Zoals verwacht moesten er onder verdoving foto’s van haar poot genomen worden om Dr De Frutos een indruk te geven van de omvang van het letsel en een juiste diagnose te stellen. Diagnose die we een klein halfuur later te horen kregen en niet van de minste was. Voor ze gedumpt werd, was er blijkbaar al gesleuteld (zeg maar geprutst) aan de verhakkelde poot waarvan het bot verschillende gaten vertoonde en de pees en de spier bijna onbestaande waren... Zodus moesten zowel de pees als de spier terug opgebouwd worden met een speciaal net waarna de poot voor 6 weken moest gestabiliseerd worden met een externe frame. Mijn gezicht sprak blijkbaar boekdelen want voor ik iets kon zeggen  zei Dr De Frutos "I know you hate external frames" en voegde eraan toe dat het de enige oplossing was voor de ingreep waarvan hij niet kon verzekeren dat hij succesvol zou zijn omdat we niet wisten hoe oud het letsel was. Er was een tweede mogelijkheid waarbij de poot volledig vastgezet werd maar die bood nog minder kans op slagen... 

  

Terwijl - zal ik haar maar Coco noemen dat is chiquer.. -  nog onder verdoving was, moest ik over haar lot beslissen, dus zei ik tegen Dr De Frutos dat hij kost wat kost kon doen wat moest gedaan worden om haar te helpen, zo niet zag haar toekomst er qua mobiliteit, pijn en laat staan qua adoptie er weinig rooskleurig uit, en ze was nog zo jong. Er werd afgesproken dat de operatie morgen zou uitgevoerd worden, dokter De Frutos ons op de hoogte zou houden en we haar zonder tegenbericht zaterdag om 11.30u zouden ophalen. Zodoende reden we in de regen terug naar Calypo zonder haar en dachten onderweg naar huis aan het feit dat we onze portemonnee binnenste buiten zouden moeten keren en hem desnoods maar moesten uitwringen om de laatste euro eruit te persen voor de operatie. Alles voor de honden nietwaar, in dit geval voor Coco die misschien de eerste was van meer want het jachtseizoen moest nog beginnen. Konden we toch maar die verdomde Lotto winnen, zei ik voor de miljoenste keer tegen Dirk... Toen we terug thuis waren laadde Dirk de rest van de gedoneerde voeding in de jeep en reden we tot grote frustratie van onze honden die amper bekomen waren van hun welkomstceremonie, samen naar de refuge. Voor ik instapte beloofde ik dat we direct terug zouden zijn...

  

 

Zaterdag 26 september 2020

Om 9.30u vertrekken we met Pistorius aan boord naar Talavera om Coco af te halen en tegelijk onze mopperaar, die de laatste tijd steeds meer hinder van zijn voetloze poot ondervindt, te laten onderzoeken omdat we willen weten wat de oorzaak is van zijn nachtelijk ijsberen en gejammer. Geen streling voor het oor noch weldaad voor onze nachtrust. Als we aankomen aan de kliniek wordt een blij kwispelende Coco onder kritisch oog van Dr De Frutos net uitgelaten door een van de assistenten. De "Eifeltoren" rond haar geopereerde poot schijnt haar weinig te hinderen en zo te zien is de dokter tevreden. Wij zijn verbaasd dat ze al zo mobiel... Als Dr De Frutos ons ziet, steekt hij zijn duim op en wenkt ons om binnen te komen. Ondanks het feit dat Coco ons maar één dag gezien heeft, is ze dolenthousiast en laat haar luid ongenoegen blijken als ze achteraan moet voor haar verzorging en plaats moet maken voor het onderzoek van Pistorius.

 

Voor alle veiligheid hebben we onze humeurige grompot een korfje opgezet want ondanks het feit dat hij al jaren bij ons is, is hij zijn voorgeschiedenis en zijn lange lijdensweg nog niet vergeten en vertrouwt niemand. Vandaar dat hij al reageert als je nog maar naar de poot wijst waar hij jaren geleden mee in een val getrapt is. Val uit dewelke hij zich losgerukt heeft waarna hij maanden met een gruwelijke wonde en een stuk van zijn afgerukte voet achter zich aangelopen heeft. Nadat hij "gevangen" werd door een echtpaar waarvan hij de man uit pijn en angst in de hand beet, werd hij met een voorlopig verband bij ons gebracht. Anne die net in Spanje was, opereerde hem en reconstrueerde zijn stomp zo "comfortabel" mogelijk. Omdat hij niet zinnens was nog te vertrekken, bleef hij en noemde ik hem Pistorius, ja, dié Pistorius...

 

Nadat Dr De Frutos hem onderzocht heeft, blijken er niet veel opties te zijn. Voor een geavanceerde operatie waarbij een spil in het bot geplaatst wordt waar achteraf een prothese aan bevestigd wordt, is hij te oud en te fragiel. Het enige wat overblijft is een amputatie of pijnbestrijding, hetgeen we nu doen. Nadat alles wel overwogen en uitgelegd is, geeft Dr De Frutos te kennen dat hij het zo zou laten, als het verergert kunnen we nog altijd zien wat de best aangewezen operatie of behandeling is. Nadat Coco verzorgd is, huppelt Pistorius in het gezelschap van Dr De Frutos en de assistent opgelucht terug naar "zijn" vertrouwde camionette en springt opgewekt in zijn box. Coco is al geïnstalleerd en gaat op haar gemak liggen, precies of het haar zoveelste reis is. Duidelijk een vrouw van de wereld, het kan moeilijk anders met zo'n naam ...

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
  • DDR fotostyling