Winkelmandje

Uw winkelwagen is leeg.

Spanje update okt 2021 - Woe29sept

Geplaatst op
07 oktober 2021

 

 

Woensdag 29 september 2021

Mijn excuses omdat ik na de tweedaagse vermoeiende trip met de camionette een paar dagen nodig had om te bekomen, maar voor wie het interesseert zoals beloofd onderstaand het verslag van de afgelopen drie weken… Zoals in de vorige update vermeld, zijn Dirk en ikzelf die zondag 5 september naar België vertrokken waar ik ‘s anderendaags al een afspraak met de specialist had en de dag nadien ook enz enz. Hoe dan ook op dinsdag moest ik gaan voor een lang besproken botscan en omdat Dirk op vrijdag terug naar Spanje vertrok en pas acht dagen later zou terug zijn met de honden, werd mijn rendez-vous met de neurochirurg om het resultaat van de scan te bespreken, uitgesteld tot maandag 20 september, twee dagen na de adoptiedag. Dag waar ik voor het eerst in 18 maanden zou aan deelnemen en de meeste van de medewerkers zou terugzien én de adoptanten. Vrijdag 10 september vertrok Dirk ‘s morgens vroeg terug naar Spanje en bleef ik alleen achter in ons appartement in de Pinte waar in het dorp alles klaar stond voor een gans weekend  kermis. Op het kerkplein om de hoek stonden de "bots-auto’s", het obligate oliebollenkraam en het kindermolentje, in de voortuin van kasteel Viteux werd er het ganse weekend "thé dansant" gehouden en maandag was het braderij in "onze" straat, lawaai zat dus, zucht... Hoe dan ook dankzij de telefoontjes en de filmpjes die Dirk doorstuurde uit Spanje en mijn bovenbuurvrouw die te taak op zich genomen had om er op toe te zien of het me aan niks ontbrak, worstelde ik me door een week lockdown in "piso De Pinte". Op dinsdagavond vertrok co-driver van dienst Buffalo al naar Spanje dus begon het "weekend" vroeg... 

 

Donderdag morgen vertrokken ze vanuit Casa Belgica zoals vanouds rond 10.00u met de uitverkorenen naar België, hielden mij op de hoogte van de vorderingen en maakten rond 2.30u een tussenstop bij Marianne om haar drie oude dames uit te laden. Een uur later werd de rest van de reizigers in Rosa Canina overgedragen aan de zorgen van het aankomst team en repten de Dirken zich naar De Pinte waar Dirk B geïnstalleerd werd in onze sofa en Dirk in bed plofte. Niet voor lang want om 8.00u vertrok "mijn" Dirk zonder ontbijt al terug naar Rosa Canina... Een uur later kon ik Dirk Buffalo overtuigen om te ontbijten alvorens hij de trein naar de kust nam en ‘s avonds met Martine terugkeerde naar Rosa Canina voor de adoptie-dag van de dag nadien. Zeg nu, als dit geen supermannen zijn weet ik het ook niet, alleen de cape ontbreekt. Misschien een idee... De dag nadien, zaterdag 18 september 2021, was het zover. Voor het eerst in 15 maand kon ik weer deelnemen aan een adoptie-dag en zag ik het overgrote deel van de medewerkers terug die net als ik blij waren dat we mekaar eindelijk eens in de armen konden nemen. Toen de tent gezet was kwam een van de medewerksters, ik denk Katrien, Dirk en mij vragen om eens te komen zien. Blijkbaar waren we de enigen niet want zowat alle medewerkers waren er verzameld... Raar, zei ik stil tegen Dirk, en opperde of er iemand iets te zeggen had... Na een paar minuten begon Peter Van Laet "Als de dag van toen" te zingen en stonden we nog altijd als een uil op een kluit te kijken, niet wetende wat er gaande was. Toen iedereen begon te applaudisseren en ons proficiat wenste met onze huwelijksverjaardag, vielen we uit de lucht want ondanks het feit dat onze "huwelijksdans" weerklonk was onze frank nog altijd niet gevallen. Geen van beide had er aan gedacht, mijn "eerste" adoptie-dag had alles overschaduwd. Ik was zo ontroerd dat ik mijn tranen niet kon bedwingen toen iedereen iedereen ten dans vroeg en we omringd door  de medewerkers na 17 jaar onze huwelijksdans overdeden. Na de fantastische intro, de heerlijke adoptie-dag, de vele attenties, complimentjes en tevreden en gelukkige honden en baasjes, breiden de medewerkers nog een stuk aan onze huwelijksverjaardag en werden we op een magnifieke taart en cava getrakteerd. Hoe mooi kon het leven zijn...

            

     

Maandag 20 september was tijdens het bezoek aan de neurochirurg iets minder prettig. Mijn botscan die eruit zag als een scheve dennenboom vol zwarte artrose kerstballen, wees uit dat mijn constante pijn en moeilijk stappen te wijten waren aan het feit dat er wervels nog steeds niet aan mekaar gegroeid waren en mijn facetgewrichten nog meer aangetast  waren door artrose. Er zat niks anders op dan opnieuw te opereren. Een zware operatie waarvan hij niet kon verzekeren dat het al mijn problemen zou oplossen. Hoe dan ook, zo kon het ook niet verder dus werd de datum voor mijn 8ste rugoperatie bepaald op 10 november, zo kon ik nog terug naar Spanje bij onze honden, en mijn familie en vrienden verwittigen wat bij deze dus gedaan is want GINB is mijn familie... Voor ik terug naar huis mocht moest ik naar de inschrijving om alle paperassen te doorlopen, mijn toestemming te geven voor de ingreep en een afspraak te maken bij de cardioloog. Daarna werd ik doorgestuurd naar de bloedafname waar een door haar bril turende verpleegster met een prettig Gents accent mijn bloed afnam. Toen ze mijn leeftijd zag op de fiche schrok ze en maakte me het compliment  dat ik er wel 20 jaar "jonger" uitzag dan mijn leeftijd! Ik was  natuurlijk geflatteerd, wie zou dat niet zijn, maar 20 jaar was toch wel serieus overdreven  dus repliceerde ik schertsend dat ze dringend aan een nieuwe bril toe was. Een goede, geen met roze glazen... Maar wie weet dacht ik, misschien was het wel een profetie en zou ik mij na de operatie 20 jaar jonger voelen in plaats van er 20 jaar jonger uit te zien, dat zou pas een wonder zijn... 

 

 

Omdat ik niet wil rijden gedurende de week, vertrokken we pas op zondag naar Spanje. Niet in één ruk want dat haal ik niet meer, dus overnachtten we in Castets en kwamen zoals gezegd afgelopen maandagnamiddag onder luid "gejuich" van onze honden aan in Casa Belgica.  Dinsdag gingen we boodschappen doen en woensdag was ik doodmoe. Hoe dan ook, moe of niet, vandaag is het donderdag en heeft Marie-Carmen de zes pups gebracht die een paar weken geleden met de moeder afgezet zijn in de refuge. Geen tijd meer om moe te zijn met de vier dametjes en twee heertjes die na een paar weken in het quarantaineverblijf en de daaraan verplichte rust uitgelaten waren toen ze de tuin, bergen speelgoed en eten à "volonté" ter beschikking kregen. De aandacht van onze honden was meegenomen en werd zeer op prijs gesteld door het zestal dat na een halfuur aan het hekken al verstoppertje speelde met "reuzenpup" Leopold die zoals altijd gebiologeerd was door de kleuters. Hun kommerloze speeltijd was na alle ellende en miserie eindelijk begonnen! De onze echter… ZUCHT! Ondertussen zijn we maandag en is het vandaag 04 oktober, wereld dierendag, dag die in Spanje cynisch genoeg samenvalt met de start van het jachtseizoen dat zoals elk jaar weer veel slachtoffers zal maken. Onder hen massa’s galgo’s die hopelijk  de weg naar Casa Belgica zullen vinden voor ze in eenzaamheid en half doodgeslagen ergens te velde van honger en dorst omkomen, ik ben er al bang voor. Of ik nu al dan niet bang en bezorgd ben, veel zal het niet veranderen, we staan ervoor en moeten erdoor, jaar na jaar, en de jaren gaan vlug ... Het is zelfs ongelooflijk dat we al een week "thuis" zijn; zoals gezegd vliegt de tijd voorbij , vooral als je er tekort hebt... Hoe dan ook in die korte periode zijn de vier zusjes en twee broertjes al volledig ingeburgerd en zijn we hun gekef, spelletjes, enthousiaste bestormingen en wilde liefdesbetuigingen al gewoon als we ons op hun "domein" wagen. Dirk zijn benen en tenen kunnen er van meespreken... Als je ze oppakt zijn het net kleine glibberige kronkelende palingen met krokodillentandjes, dat hebben ze zaterdag tijdens het nemen van hun foto's voor de adoptiepagina nog eens uitgebreid gedemonstreerd... Het zijn gelukkige blije pups en ik kan alleen maar hopen dat ze goed terecht komen, dat is onze eerste zorg want eind deze maand vertrekken ze  en staan ze hun plaatsje af aan anderen  We zien wel ... 

 

 

Terwijl Dirk en ik gisteren aan het worstelen waren om "onze" kleuters zo goed en zo kwaad als mogelijk op hun beste te fotograferen, waren medewerkers in België bezig met het opzetten van de zaal voor GINB's eerste wandeling na Corona. Els had daarvoor het initiatief genomen en ondanks het feit dat we ons hart vasthielden voor het weer, waren er toch heel wat inschrijvingen. We hadden ons hart niet voor niks vastgehouden want ‘s anderendaags regende het pijpenstelen, desondanks lieten de wandelaars zich niet afschrikken en trotseerden net zoals de coureurs in Parijs-Roubaix de grillen van de weergoden, WAARVOOR ONZE GROTE EN OPRECHTE DANK !!!

  

  

 

  • DDR fotostyling