Winkelmandje

Uw winkelwagen is leeg.

Spanje update okt 2020 - Don22okt

Geplaatst op
31 oktober 2020

 

 

Donderdag 22 oktober  2020

Het is nog geen 7.30u als Dirk in de donkere natte ochtend vertrekt naar de refuge om het galgo mannetje van amper 10 maand, nog een pup dus, en de teckel met het gebroken pootje, op te halen. Als hij terug is blijkt dat er in extremis nog een derde gaste meegekomen is, een mager, schriel, mankend wit-zwart teefje bij wie een knobbel op de misvormde schouder  door de huid puilt. Voor alle drie heb ik een afspraak geregeld en mogen ze samen met Coco, Bella en Clementine mee bij dr De Frutos die ons, gezien het aantal patiënten, als eersten gaat ontvangen. Ik weet niet was het is, maar als we vertrekken begint het alweer te druppelen en rijden we voor de zoveelste keer in de gutsende regen naar Talavera. Als we in het provinciestadje aankomen, is het nog  donker en giet het nog altijd. Als we dachten dat we door het vroege uur gemakkelijk parkeerplaats zouden vinden voor de camionette, hebben we verkeerd gedacht... Nadat we een paar keer rond de "blok" gereden hebben, zet Dirk uiteindelijk de camionette voor de achterdeur van dr De Frutos, - zeg maar de artiesten ingang - en loopt door het steegje ernaast naar de kliniek. Een paar minuten later doet dr De Frutos de deur open en mogen we met onze zes patiënten "backstage" binnen...

  

Bella en het jonge mannetje, dat er met zijn lange poten en mager lijfje uitziet als een onbeholpen veulen, worden beiden bloedgetest en babyproof gemaakt, en in afwachting van de ingreep in de recovery gezet die tot onze gêne nog altijd de sporen draagt van Tito's doortocht... De rest gaat mee naar de ontvangstruimte waar de papieren opgemaakt worden en ik de honden een naam moet geven. Het veulen noem ik Eusebio, het teefje met de schouder Emerence en de teckel Electra. Eenmaal het papierwerk in orde is, zijn ze klaar voor dr De Frutos. Zowel het teckeltje Electra als Emerence hebben gecompliceerde breuken, de een aan haar pootje de ander aan de schouder. Electra wordt net als het veulen Eusebio en Bella nog vandaag geopereerd, Emerence die te zwak en te mager is moet nog minstens 10 dagen aansterken voor de ingreep kan gedaan worden... Daarna is het de beurt aan Coco die na onderzoek  geprezen wordt voor de nog perfecte staat van haar externe frame of haar "Eifeltoren", zoals ik het ding noem, alleen moet ze hem nog eens 4 weken verdragen, zucht...

 

Clementine is een andere zaak; niettegenstaande de tumorwonde aan haar voorpoot mooi genezen is, vermagert ze en eet moeilijk. Na een bloedtest blijken haar waarden min of meer oké, alleen de creatine in haar bloed is te hoog... Tijdens de echografie blijkt dat één van haar nieren in slechte staat is en de meest vreemde vorm vertoont. Gezien haar leeftijd is er buiten medicatie weinig aan te verhelpen. Terwijl ik opwellende tranen wegslik, denk ik aan het doemscenario van onze arme veel te vroeg gestorven Hercule... Als we bij dr De Frutos vertrekken, mogen Clementine, Coco en Emerence tot hun grote opluchting mee. De andere patiënten kunnen we om 17.30u afhalen. Tijdens de rit naar huis denk ik aan het feit dat er afgelopen week 20 galgos’ binnengekomen zijn en dat is nog maar het begin... Stel u voor, meer dan 20 galgo's in een paar dagen, hoeveel reizen en breuken naar Talavera gaan dat zijn, waar gaan we de centen blijven halen? Bella, Emerence en Eusebio hebben geluk in hun ongeluk gehad en zijn onder de vleugels van GINB maar er zullen er nog veel volgen… ‘s Namiddags komen de eerste facturen van de onderzoeken en ingrepen van deze morgen binnen... Tot nu zitten we al aan 1.841 euro ....

   

Tijdens zijn bezoek aan de refuge kreeg Koen Falise een idee van de omvang en verschrikking van het galgo leed... Toen hij in de quarantaine zijn 7 eerste "verworpenen" zag, was hij erg onder de indruk en bleef het beeld van de pas binnengekomen geterroriseerde en gebrutaliseerde mishandelde mannetjes, bevende schimmen die de muren opkropen van schrik, door zijn hoofd spoken. Ik wist wat hij voelde want zo spoken er veel beelden door mijn hoofd, beelden die op mijn netvlies gebrand staan en nooit meer weggaan... Om 16.30u vertrekken we terug naar Talavera, na een paar km begint het donkerder en donkerder te worden en tekenen er zich aan de hemel dreigende formaties af die weinig goeds voorspellen... Als de hemelsluizen opengaan en we door meer water dan een zichzelf respecterende "carwash" produceert, Talavera binnenrijden, is het veel erger dan weinig goeds... Nadat we de nodige uitleg en voorschriften gekregen hebben, vertrekken we onder een inktzwarte lucht terug naar Calypo. Dirks telefoon meldt de ene boodschap na de andere, allemaal dezelfde: op 40 km van ons blikseminslag, op 30 km, op 20 km... Als we bijna in Casarrubios zijn, zien we de loodrecht naar beneden gerichte bliksemstraal met een knetterende knal de aarde raken... Ik kan alleen maar aan ons stelletje ongeregeld in Casa Belgica denken want de meesten hebben een helse schrik van al wat knalt...

Een paar minuten later zijn we thuis en verlossen we ze uit hun lijden. De patiënten aan boord van de camionette moeten wachten op het einde van de zoveelste stortbui voor Dirk ze kan uitladen. Als ze eenmaal binnen zijn, is er langs beide kanten algemene consternatie... Terwijl onze honden zich vergapen aan de nieuwkomers, installeert Dirk Electra de teckel in de living en loopt Eusebio waggelend rond in de keuken. Nu ik hem eens goed kan bekijken, blijken niet alleen zijn poten lang te zijn, ook zijn neus is lang, veel te lang voor zijn onderkin. Ondanks de "bovenbeet" heeft hij een magnifiek hoofd met mooie melancholische ogen waar zijn voorgeschiedenis en alle ellende die hij in zijn jonge leven meegemaakt heeft, te lezen staat. Desondanks is hij lief en prachtig en charmant en vooral hartveroverend onbeholpen om zien. Hij is om op te eten, figuurlijk dan... Terwijl Eusebio zijn onhandige zelf loopt te wezen, wandelt Bella zelfbewust door onze meute en ligt Emerence op de bank alsof ze er al altijd gelegen heeft. Galgo’s, zoveel wijsheid en mensenkennis... Niet voor iedereen weggelegd...

  

En dan waren we met 15 in Casa Belgica: 14 galgo’s en 1 teckel... Als Dirk en ik geen softies zijn weet ik het ook niet, maar dat heb ik al eens gezegd. Eén ding is zeker: met zoveel samen zullen we het niet koud hebben... En als jullie denken dat het hier "La vie de bohème” is, hebben jullie het mis -  vraag dat maar aan de gasten en co-drivers enz... Zoals altijd is het  hier kraaknet want zowel bij Dirk als mezelf moet het "just" zijn, er mag geen wanorde zijn en het moet blinken! Met dank aan Dirk en zijn personeel... Als we met ons allen de nacht ingaan is iedereen moe, de nieuwe residenten zijn gelukkig met een plekje in ons huis en hart en genieten van dit onbekend comfort. Voor de eerste keer in hun leven liggen ze binnen in een mandje onder de verwarming en hebben ze rust! Als de lichten uitgaan, horen we een zacht geweeklaag, het zal bijna de ganse nacht aanhouden...  Eusebio is wel gelukkig maar zou nog veel gelukkiger zijn dichter bij ons... Jong en onervaren als hij is, weet hij natuurlijk niet dat in Casa Belgica een gulden regel geldt waar niet van afgeweken wordt, en die regel is...ieder zijn eigen bed! Stel u voor...

 

Zondag 25 oktober 2020

In de namiddag krijg ik telefoon van Las Nieves dat er een mannetje met een gebroken poot afgezet is, de sukkel heeft veel pijn en volgens een "getuigenis" dateert de breuk van 2 weken geleden;  of we hem kunnen helpen... Ondanks dat het zondag is, stuur ik een berichtje met de nodige uitleg naar dr De Frutos die weinig later een mailtje terugstuurt dat hij ons dinsdag om 9.00u verwacht... Ik verwittig Marie-Carmen dat Dirk hem dinsdagmorgen om 7.30u komt ophalen in de refuge. Als ik rondkijk in ons huis vraag ik me af waar we die sukkel gaan leggen in geval hij moet geopereerd worden.

Dinsdag 27 oktober 2020

Om 7.20u vertrekt Dirk naar de refuge om de galgo met de gebroken poot op te halen en arriveert 20 minuten later met een beige ruwharig mannetje met een lelijk gezwollen enkel in Casa Belgica. Zo te zien is het een pijnlijke zaak want hij kan er niet op steunen en jankt zachtjes. Hij lijkt me niet veel ouder dan anderhalf of misschien max 2 jaar en kijkt me van onder zijn borstelige wenkbrauwen rustig aan. Alweer een slachtoffer dat aan zijn lot overgelaten is. Maar vanaf vandaag komt daar verandering in... Als we een paar minuten later vertrekken, breekt de zon door de wolken en rijden we in het tere ochtendlicht naar Talavera, wat een uur achteruit al niet kan doen.. Met het feit dat het voor één keer niet regent, zal het tijdsverschil  wel niet veel te maken hebben. Hoe dan ook ik haat gans die ceremonie en hoop dat het de laatste keer zal geweest zijn dat de heren die het voor ‘t zeggen hebben, de tijd gemanipuleerd hebben. Mensen...

 

Onderweg geef ik de hond de naam Elliot. Alweer een naam met een E zullen jullie denken, dat is omdat ik besloten heb om vanaf nu alle honden die naar Casa Belgica komen om  geopereerd te worden of te herstellen, volgens het jaartal een naam te geven die begint met dezelfde letter. Dus voor hetgeen nog rest van 2020 is dat  E. Wat betreft Coco en Bella:  Coco blijft uiteraard Coco en zonder B kan Bella Ella worden... ‘t Is een beetje laat dat het mij ingevallen is, maar beter laat dan nooit nietwaar.  Hoe dan ook iedere naamloze die in 2021  naar Casa Belgica komt krijgt een naam die begint met F enz enz. Kwestie van een overzicht te houden. Alhoewel, momenteel is de toevloed bijna niet bij te houden… Op een paar weken 3 gecompliceerde botbreuken annex 5 babyproof operaties, Emerence die nog moet aansterken vóór haar schouder geopereerd wordt, en nu Elliot die hoogstwaarschijnlijk ook onder het mes zal moeten...  

En ach, we krijgen wel al eens kritiek en er wordt al wel eens gezegd dat het een dure kliniek is maar liever één keer goed gedaan dan 3 keer slecht. Iets dat vroeger regelmatig gebeurde en voor de honden die al zoveel afgezien hadden, was dat een drama en voor ons trouwens ook, vooral in onze portemonnee ... Zodus is het nu beter, vooral voor onze gemoedrust want we weten dat er alles aan gedaan wordt om ze te helpen en ze het beste van het beste krijgen. En dat onze camionette of onze 17 jaar oude jeep voor iedere visite 75 km heen en 75 km terug moeten bollen, is het minste. Orthopedie is een specialiteit waar niet iedereen zich kan aan wagen dus kiezen we voor kwaliteit, dat is het minste wat we voor die  misbruikte en in de steek gelaten sukkels kunnen doen. Wat denken jullie? 

  

Na een rit van 3 kwartier stappen we binnen bij dr De Frutos en wordt mijn vrees voor Elliots  poot bevestigd. Het is een vieze breuk, zijn gewrichtjes in enkel en poot zijn gebroken en er moet een op maat gemaakte spil gemaakt worden. Na de operatie  zal hij er wel een stijve poot aan over houden, verduidelijkt de dokter maar alles is beter dan de pijn en de misvorming  die hij nu heeft. De plaat wordt vandaag nog aan de hand van de rx-foto’s gemaakt en morgen wordt hij geopereerd. Na de ingreep wil dr De Frutos hem nog 2 dagen in de kliniek houden voor nazorg. Zoals altijd zal hij ons op de hoogte houden en laten weten wanneer hij naar "huis" mag... Onderweg naar Casa Belgica hebben we het over nieuwkomer Elliot, hoeveel vertrouwen hij direct had en hoe braaf en geduldig hij geweest is tijdens de onderzoeken van zijn pijnlijke poot. Instant vertrouwen in ons nadat hij zoveel meegemaakt heeft met mensen.  Een grote eer die hij ons bewezen heeft... In gedachten verzonken rijden we terug. What's next, wat staat er ons nog allemaal te wachten, zeg ik tegen Dirk. Straks hebben we "bedden" te weinig, gelukkig zijn het bij ons geen covid patiënten...

 
 
  • DDR fotostyling