Winkelmandje

Uw winkelwagen is leeg.

Spanje update okt 2020 - Din13okt

Geplaatst op
26 oktober 2020

 

 

Dinsdag 13 oktober 2020

Na de regens en onweders van vorige weken is het terug zomer geworden. Enfin, overdag toch, want ‘s nachts is het koud en tot 10.00u ‘s morgens is het amper 12 tot 14 graden. Eens de zon hoger klimt, volgt de temperatuur haar en is het net geen dertig graden rond de middag.  Hoe dan ook alles wijst erop dat het de laatste stuiptrekkingen van de zomer zijn. Niettemin is het zalig voor onze honden om zich in de warme stralen te wentelen nu het nog kan want het zal gedaan zijn met de rust. We gaan tijden tegemoet die zowel hen als ons onrustig en bang zullen maken voor wat komt, want gelijk met de Spaanse nationale feestdag van gisteren is het jachtseizoen begonnen, werd mij verteld door adoptanten die naar Spanje verhuisd zijn en sedert 2 dagen hun nieuwe habitat betrekken. Ze wonen ruraal en bij een van hun eerste wandelingen werden ze al geconfronteerd met galguero’s met op mekaar gestapelde honden in hun auto's ... Op mekaar gestapeld, in de koffer als sardienen in een doos, rennend voor hun leven achter de auto aan koorden… ik heb het al allemaal gezien en het is geen fraai beeld, één die op je netvlies gebrand wordt en je dromen verstoort...

Een beeld dat de voorganger is van de galgo genocide die erop volgt want ieder jaar weer worden er met medeweten van een oogluikend toekijkende overheid, honderden duizenden windhonden afgemaakt op de meest gruwelijke manier. Maar dat weten we ondertussen en het enige dat we kunnen doen is de verstotenen opvangen en de gekraakten verzorgen. Coco is al onder onze hoede en die doet het goed gezien de omstandigheden en gisteren heeft ze er een lotgenoot bijgekregen, eentje dat gedumpt was en gelukkig binnengelopen was in een omheining waarop men dan Las Nieves verwittigde. En dat op de nationale feestdag nog wel... Marie-Carmen die gelukkig aan de beterhand is, werd gebeld waarna ze naar ons belde... Toen het gisterenavond al flink afgekoeld was bracht ze ons recht van de "straat" een tenger lichtgrijs gestroomd teefje met prachtige ogen. Nadat onze honden haar gekeurd en goed bevonden hadden, verstopte ze zich bang in de tuin. Pas rond 22.00u kon ik haar aanraken en slaagde Dirk er in haar naar de keuken te brengen.

 

Zoals altijd waren onze honden genereus en begripvol en ben ik er schier zeker van dat ze haar geruststelden. Maleficia stond zelfs haar mand af en dat is een héél grote prestatie... Na een uurtje ging ze liggen maar iedere keer als we een blik in de keuken worpen, schrok ze op en verliet het onbekend comfortabel ding waarin ze lag. Uiteindelijk viel ze van vermoeidheid in slaap en konden we ook gaan slapen. Toen we deze morgen opstonden, lag ze nog altijd op dezelfde plaats en lag er geen enkel plasje in de keuken... Normaal komen ze haar deze morgen van de refuge halen maar noch ik noch Dirk kunnen het over ons hart krijgen om haar weg te sturen - my god, van softies gesproken - en het wordt alleen maar erger... Tenandere, ik heb ze al een naam gegeven, Belladonna, Bella for short, dus… Hoe dan ook, ik weet niet of het haalbaar zal zijn want ondertussen is Roel onderweg naar Spanje om morgen met Dirk en 35 galgo’s naar België te vertrekken, dus blijf ik terug alleen achter met onze 10 honden en Coco en Bella. Terwijl hij wacht op zijn vlucht heeft Roel foto’s doorgestuurd van een onwezenlijk lege luchthaven, net beelden uit een science fiction film, abnormale tijden. Straks, als Roel arriveert, schakelen we terug over op normaal: Dirk en zijn co-driver schakelen over op hun vertrekmodus, ik op spaghetti modus ...

  

Dirk die het traject en de vorderingen van Roels vliegtuig minutieus volgt, vertrekt rond 14.00u  naar de luchthaven en levert Roel 2 uur later ongeschonden en paraat af in Casa Belgica waar de honden en ikzelf hem een warm welkom geven. Vooral Leopold doet zijn best en toont een staaltje van zijn springcapaciteiten als hij boven Roels hoofd uittorent tijdens zijn welkomstgroeten... Nadat hij de begroetingsprocedure zonder kleerscheuren doorstaan heeft, gaat hij een kijkje nemen in zijn nieuwe slaapkamer die nu links in plaats van rechts is en in plaats van 3 bedden maar 2 bedden meer telt omdat ik tijdens mijn ononderbroken corona asiel beslist heb naar de grootste slaapkamer te verhuizen. Zoals de meeste heren co-drivers, vindt hij het allemaal best en na het neerpoten van zijn bagage gaat hij met smaak de "smos" opeten die ik klaargemaakt heb. Daarna is het tot aan het aperitief vertrekmodus geblazen. Als dat achter de rug is en Dirk rust gevonden heeft, is het tijd voor mijn obligate traditionele en succulente spaghetti met als toetje "de slimste mens" ...

Woensdag 14 oktober 2020 

De dag start slecht, enfin goed, want wij zijn op tijd paraat, maar het transport van de honden gaat te traag. Terwijl Marie-Carmen in Casa Belgica wacht, gaan Diana en Pili de honden halen naar de refuge maar het gaat niet vlug genoeg, er wordt teveel gedraald en gepraat en Dirk maakt zich druk omdat het uur van vertrek nadert en overschreden wordt... Uiteindelijk vertrekken ze bijna een uur later... Net als de vorige keer blijf ik alleen achter, deze keer met 12 honden; gelukkig maar voor 5 dagen in plaats van 10 zoals de vorige keer... Om 13.43u belt Dirk voor de derde keer sedert ze vertrokken zijn! Na de té lang uitgelopen laadprocedure en de verloren tijd van deze morgen, heeft de politie in anonieme wagen hen tot ergernis van de chauffeurs dan nog eens doen stoppen om te melden dat de achterdeur openstond en heeft Dirk moeten uitleggen en tonen dat het noodzakelijk is voor de luchtcirculatie én veiligheid... Nu is de autostrade voorbij Burgos afgesloten! De politie heeft hen rechtsomkeer doen maken, 16 km doen terugkeren en nu staan ze in de file aan te schuiven om naar de nationale baan te rijden. Ik mag hopen dat alles asap normaliseert want dergelijke situaties zijn niet bevorderlijk voor mijn echtgenoot zijn gemoedsrust, al een geluk dat Roel als katalisator fungeert... De miserie blijft duren, na een opgewekte telefoon dat ze net over de grens met Frankrijk vertrokken zijn in Bidart, krijg ik om 18.40u telefoon dat ze in Cestas in dubbele file staan. Reden: 4 camions die op mekaar ingereden zijn. Ze staan al een kwartier stil, de honden worden onrustig en tijdens ons gesprek banen de brandweer en politie zich door het verkeerskluwen een weg tot aan het accident... Een halfuur later staan ze nog altijd stil... Om 21.00u nog altijd. De honden zijn nu 9 uur geleden geladen... Ze zijn nog altijd braaf en stil zegt Dirk. Goed dat de meesten onder hen het gewoon zijn om ellenlange ritten te maken en dat in veel minder comfortabele omstandigheden dan in de camionette. Hoe dan ook ik maak me meer en meer zorgen en steek een kaars aan, baat het niet schaadt het niet, zei mijn grootmoeder zaliger...

 

 

De wet van Murphy blijft hen achtervolgen; in Rijsel stond er een brandend wrak langs de autostrade en uiteindelijk was het na 6.00u als ze bij Marianne waren om de teefjes uit te laten, vertelt Roel als ik na vele bange uren en een slapeloze nacht met een bang hart de chauffeurs bel. Een nacht waarin ik in slaaphemd bij een temperatuur van 3 graden op blote voeten in de tuin rondliep omdat Bella, onze nieuwe logé, niet durfde binnenkomen, en ik  daarbij sukkelde over een opstapje… Een nacht waarin onze knorpot Pistorius constant jammerde en Tito - die aanvankelijk niet in de living wou omdat Dirk zijn "sofamaatje" er niet was - zich midden in de nacht bedacht en verongelijkt stond te blaffen omdat hij dan toch binnen wou... Een nacht waarin Leopold 10 keer binnen en buiten liep, Coco tijdschriften besloot te lezen en de rest van het gezelschap ongedurig was door koude "voeten" omdat ik de deur opengelaten had voor Bella... Het was verschrikkelijk vermoeiend maar "peanuts" bij  wat zich meer dan duizend km verder afspeelde... De kaars die ik voor St Tropez aangestoken had was niet veel zaaks geweest... Ze had de situatie niet kunnen omkeren en de honden niet kunnen bedotten die via mijn onrust wisten dat er iets fout was ... 

 

Hoe dan ook iedereen is er nog maar eens zonder kleerscheuren van af gekomen want ondertussen heeft Dirk om 9.00u gebeld dat hij onderweg was naar De Pinte en iedereen veilig en wel gearriveerd was, en de honden uitgelaten waren en gegeten en gedronken hadden en in hun slaapplaatsen geïnstalleerd waren. Voor hem zal er van slapen nog niet veel in huis komen... Om 9.30u heeft hij een afspraak in de bank, daarna keert hij terug naar Hof Rosa Canina om de camionette te kuisen en op de middag wordt hij verwacht in de garage om winterbanden op de camionette te leggen. Als ik hem herinner aan het feit dat hij deze nacht zei "dat wil ik geen tweede keer meemaken of ik stop ermee" wuift hij het weg, dat is hij al lang vergeten... Roel is zich ook van geen kwaad meer bewust: terwijl Dirk de camionette kuist en Christel en Kris zich barmhartig over de honden ontfermen, ligt hij in zijn  mobilhome de vermoeidheid van zich af te slapen en ik ben er zeker van dat het "akkefietje" van deze nacht hem niet zal wakker houden en hem zeker niet zal doen aarzelen om zijn taak als co-driver terug op te nemen als we het vragen. Mannen ... soms verdienen ze onze bewondering. In Kain zal Marianne ondertussen aan de sterilisatie van de galgo dametjes begonnen zijn, dat verdient ook onze bewondering.

 

Zaterdag 17 oktober 2020

Gisteren is een mini adoptiedag georganiseerd voor 7 van de 35 gelukkigen; vandaag  mag de rest naar huis... Daarna is Dirk "de onvermoeibare" naar huis teruggekeerd en heeft de camionette klaargemaakt voor het vertrek want zondag rijdt hij terug op met Koen Falise die zijn vuurdoop ondergaat... Vandaag is hij ‘s morgens vroeg  vertrokken naar Kain om bij Marianne de gesteriliseerde teefjes af te halen en heeft zich daarna terug moeten spoeden naar Hof Rosa Canina waar de adoptiedag om 10.00u start voor de resterende 28 uitverkorenen. Afgezien van het feit dat de Jerusalema deze keer niet gedanst wordt, vermoed ik dat alles goed verloopt, want na het telefoontje dat ik kreeg voor hij naar Marianne vertrok, hoor ik niets meer van Dirk en mijn laatste mail dateert van gisterenavond, dus ... Omdat ik uit ervaring weet dat het vervelend is om telefoontjes te krijgen tijdens de adoptiedag, bel ik niet en bouwt mijn ongerustheid en slecht humeur zich langzaam op... Ik kijk wel 50 keer op mijn pc, maar niks... 

 

 

Als Dirk eindelijk belt met de vraag of ik de video en foto’s gekregen heb, zeg ik ontstemd "NEEN!". Zoals altijd repliceert hij - tot mijn grote ergernis, en dat nog voor ik uitgesproken ben - met het typische "DAT KAN NIET!", ik krijg er iets van ... Na wat over en weer gediscussieer van welles en nietes en opdrachten wat ik moet controleren en welke "knopjes" ik moet indrukken op mijn pc, zeg ik geïrriteerd ‘laat maar’ en vraag hoe de adoptiedag verlopen is. Goed dus, iedereen was tevreden; adoptanten hebben cadeautjes en brieven en kaartjes voor mij afgegeven enz enz...  Daarenboven heeft iedereen mij gemist enz... Momenteel zijn ze tijdens het gezellig samenzijn aan ‘t wachten op de laatste adoptant. Daarna gaat hij naar De Pinte en belooft hij deze avond vroeg te gaan slapen want morgen moet hij om 4.00u op omdat Koen Falise, die voor de eerste maal co-driver is, om kwart voor vijf naar de Pinte komt waarna ze vertrekken om in één ruk naar Madrid en vervolgens naar Casa Belgica te rijden...

Zondag 18 oktober 2020

Het is 9.00u als ik mijn eerste telefoontje krijg met de boodschap dat ze al door Parijs zijn en op de "Direct" naar Bordeaux zitten... De oproepen blijven met de regelmaat van de klok binnenkomen om mij op de hoogte te houden van hun vorderingen. Vroeger dan verwacht krijg ik het nieuws dat ze Bordeaux voorbij zijn en op weg naar de grens... 2 uur zijn later tegen Burgos en na een rit van meer dan 1600 km rijden ze om 8.45u de oprit van Casa Belgica op en worden overspoeld door de honden... Daarna is het tijd voor een welverdiend laat aperitief en tapas... Koen ondergaat Casa Belgica, zijn bewoners en alles wat erbij hoort. Morgen wacht hem het ingrijpendste: als voorproef een rondleiding van Casa Belgica en als hoofdschotel een bezoek aan de refuge. We zullen zien hoe hij dat verteert...

Maandag 19 oktober 2020 

Na een goede nacht en prettig ontbijt, een rondleiding van Casa Belgica en een gezellige lunch, is Koen met Dirk vertrokken naar de refuge waar hij anderhalf uur later bedachtzaam en stiller dan normaal van terugkeerde. Tijdens het obligaat spaghettisouper die iedere nieuwkomer moet ondergaan, zei hij verschillende keren dat het bezoek binnengekomen was en de indrukken langzaam aan het bezinken waren. We kennen dat... Nadat er nog verteld werd over vroeger en nagekaart over het heden, ging Koen slapen want ‘s anderendaags moest Dirk hem al om 6.00u naar de luchthaven brengen. ‘s Namiddags kregen we een mailtje van Koen waarin hij vertelde dat het pas op het vliegtuig goed doorgedrongen was wat hij meegemaakt had...

 

 

 
 
  • DDR fotostyling