Winkelmandje

Uw winkelwagen is leeg.

Spanje update November 2021 - Din02Nov

Geplaatst op
09 november 2021

 

 

Dinsdag 2 november 2021 

Voila, alles is achter de rug, het laatste struikelblok is ook van de baan... Toen Dirk deze morgen om 4.30u Koen Falise, die tijdens de terugrit naar Spanje co-driver van dienst geweest was, naar de luchthaven bracht, had hij niet gedacht dat hij 5 minuten nadat hij terug thuis in bed lag een berichtje zou krijgen van Koen dat zijn vlucht met Brussels Airlines 6 uur vertraging had! Dirk sprong als door een wesp gestoken vloekend uit bed, kroop achter zijn pc en kocht een nieuw ticket voor Koen bij Iberia, zo kon hij alsnog om 8.50u vertrekken naar België. Eindelijk rust daarna, want het waren bewogen dagen geweest. Afgelopen woensdag was Roel als co-driver opgekomen, had hij kennis gemaakt met de pups die hem in hun enthousiasme bijna scalpeerden, daarna had hij mijn vijgenboom gesnoeid en ‘s avonds hadden we traditioneel samen spaghetti gegeten. Na een avondje tv waren we tamelijk vroeg gaan slapen want de heren zouden voor vrijdag hun bed niet meer zien... De dag nadien was ik amper klaar met de  lunchpakketten toen Marie-Carmen er al was met de eerste reizigers. Na de tweede trip gingen de laatste gelukkigen aan boord en daarna was het de beurt aan de pups die de ganse operatie met argusogen gevolgd hadden. Zoals altijd had ik het tijdens het afscheid van "onze" hondenkinderen heel lastig en stuurde een schietgebed naar boven om het eeuwige geluk af te dwingen voor hen en alle reizigers aan boord. Het was 9.20u toen ik ze uitzwaaide en onze honden buiten liet die verontwaardigd en met het nodige protest toekeken hoe de poort gesloten werd achter de wegrijdende camionette ...

 

Toen het stil was keek ik hen aan en ging "troost"- nic-nacjes halen... Het succes ervan was nihil want ze liepen lusteloos terug naar binnen en lieten de koekjes liggen voor de vogels. Ik volgde al even lusteloos, keek nog eens naar de lege kille tuin en hoorde in gedachten het gekef van de pups.  Boven mij pakten donkere wolken zich samen en een goed uur nadat ze vertrokken waren begon het te waaien en te regenen en daarna te gieten. Wist ik veel dat het vier dagen zou duren voor de hemelsluizen leeg waren en het zou stoppen met regenen... Na de middag kreeg ik de eerste telefoon dat ze in Burgos gewisseld hadden, Roel had overgenomen dus Dirk kon lunchen... De reizigers waren braaf en de pups ook. Toen hij vroeg of alles oké was in Casa Belgica en de honden zich een beetje gedroegen, vertelde ik dat ze er het land aan hadden dat het kort na hun vertrek was beginnen regenen en waaien, feit dat Dirk amper kon geloven. Toen ik vroeg hoe het met zijn co-driver was, antwoordde hij "goed" en voegde er lachend aan toe dat hij al bijna al de spaghetti opgegeten had die ik hem meegegeven had... Rond 15.30u reden ze de grens Spanje-Frankrijk over en tijdens de stilstand kregen ze opnieuw het bezoek van een "douane-dame" die graag eens naar de honden wou kijken en meevoelde met het leed dat hen aangedaan werd. Bezoekjes die stilaan traditie werden... Een dikke 12 uur later werden de honden in Rosa Canina opgevangen door het aankomstteam en kroop Dirk  op de harde ondergrond van zijn camionette onder de wol, Roel kroop in zijn mobilhome bij Kris in bed maar voelde zich niet al te best...

 

 

Toen ik om 9.00u Dirk telefoneerde dat er iemand gebeld had die hem dringend nodig had en gevraagd had om terug te bellen, hoorde ik direct aan zijn stem dat hij nerveus was. Roel lag ziek en met koorts in zijn mobilhome maar was al negatief “ge-sneltest" met de corona testen die Dirk bij had en momenteel was hijzelf samen met Dirk B en Raymond van Claire de tent aan het opzetten. Straks kwam er iemand zijn hond afhalen en de camionette moest nog gekuist worden en de ontvangstruimte nog klaargemaakt en de dierenarts moest nog komen enz enz. Ik drong niet verder aan, zei hem dat hij kon terugbellen als hij thuis was en hoopte ondertussen dat Roel niet ziek was van mijn spaghetti... Het duurde nog tot laat in de namiddag voor ik telefoon kreeg en hij zei dat hij de moed niet meer had om naar de winkel te gaan om iets te halen om te eten, dat zei alles... Hij zou ‘s anderendaags om 8.30u naar de winkel gaan voor hij vertrok naar de adoptiedag. Om 22.00u belde hij terug dat hij in slaap gevallen was en doodop naar bed ging, je zou voor minder... De dag nadien was het amper 8.20u toen hij belde dat hij "ocharme" al aan de OKay supermarkt stond... Voor hij afsloot gaf ik hem de raad om pas te bellen als hij terug thuis was. Het was na 17.00u toen ik telefoon kreeg dat hij in De Pinte was en dat ondanks het slechte weer alles goed verlopen was. Iedereen was gelukkig en content geweest met zijn nieuwe huisgenoot en de pups waren ook in goede handen... Daarna hadden ze alles opgeruimd en de tent afgebroken enz enzv... Ik werd al doodmoe van er aan herinnerd te worden wat er allemaal komt kijken bij adoptiedagen...Voor hij slapen ging zou hij bellen, het zou niet laat worden want morgen vertrok hij samen met Koen al om 5.00u terug naar Spanje, dus...

        

 

Ondertussen zijn ze zondag om 22.30u of liever om 21.30u (mijn klok stond nog op het zomeruur…)  aangekomen in Casa Belgica waar het net opgehouden was met regenen en stormen. De honden waren uitgelaten, de heren moe en ik dolgelukkig dat het weer eens voorbij was en iedereen veilig en zonder problemen "thuis" geraakt was. Alleen kwam Dirk aan met kanjer van een verkoudheid en hevige niesbuien die hij overgehouden had aan de natte voorbereidingen van de adoptiedag, verkoudheid die hij me ondertussen "cadeau" gedaan heeft. Ook wisten we nog niet dat Koen problemen zou hebben met het "vliegvervoer" terug naar België maar zoals gezegd werd ook dat opgelost - wat niet kan gezegd worden van ons beider snotvalling. Gelukkig testten we negatief op Covid19. Wat de rest betreft, Dirk en ikzelf vertrekken zondag met het vliegtuig naar België waar mij  dinsdag  een uitgebreid cardiologisch onderzoek wacht, en ze mij om 19.00 uur verwachten in de kliniek en ik woensdag word geopereerd. Omdat ik in het ziekenhuis overnacht, sta ik de dag nadien als eerste op de neurochirurg zijn "verlanglijstje"... Enfin, als corona ondertussen geen roet in het eten gooit, tot zover...  Ondanks de onvermijdelijke rust en revalidatie die aan de ingreep vasthangt, wil ik al na 2 à 3 weken terug in Spanje voor onze honden die achterblijven in Casa Belgica en voor Anne en Fred die komen opereren van 25 tot 28 november... Of ik een volwaardige gastvrouw zal zijn is een andere vraag... Hoe dan ook zal ik voor onbepaalde tijd mijn updates niet kunnen bijhouden en jullie commentaar heel hard missen...  We zien wel, ik doe mijn best, Dirk zegt wel dat ik gek ben maar wie weet winnen we in extremis toch nog de Euro millions en kan ik met een privévlucht terug naar Spanje! Dat zou de zaak natuurlijk enorm vereenvoudigen maar dat is uiteraard wishfull thinking ...

 

Bedankt voor jullie aandacht en sympathie 

Mireille 

 

  • DDR fotostyling