Winkelmandje

Uw winkelwagen is leeg.

Spanje Update Nov 2020 - Zon08Nov

Geplaatst op
21 november 2020

 

 

Zondag 8 november 2020

‘s Namiddags gaan we terug naar de refuge om foto's te nemen van de laatst binnengekomen galgo’s en deze die verwacht worden, want volgens Marie-Carmen en Diana komen galguero’s deze namiddag hun "afval" brengen... Alhoewel het verspilling van energie is, word ik al pisnijdig als ik er aan denk. Na alweer een "pretparkwaardige" bumpy rit, eentje waarbij je moeite hebt om je ingewanden op hun plaats te houden, komen we als eerste aan. Vóór Dirks ergernis over de Spaanse stiptheid ontaardt in een slecht humeur, komen Marie-Carmen en Diana gelukkig aangereden, zucht…  In hun kielzog 2 wagens met jonge families annex kleine kinderen die een hondje komen kiezen... Dirk en ik spoeden ons weg uit de kathedraal want ik heb moeite om mijn ergernis  niet te laten blijken over de manier waarop de kinderen met de honden omgaan die hen voorgesteld worden. Ik zie geen liefde, alleen bezittingsdrang voor een stuk "speelgoed" dat ze willen hebben en onverschillige ouders die gedesinteresseerd toekijken. Als ik de quarantaine binnenga, zeg ik tegen Dirk "dat komt niet goed"...

 

Met Diana als extra steunpilaar, steken we het middenplein over, dat er na de vele regen uitziet als een oorlogsterrein, en banen ons een weg door de kuilen en geulen. Nog voor ik het eerste damesverblijf binnenstap, denk ik al aan de terugkeer en de intimiderende kolossen die op het plein lopen en mij zeker als sappig voorgerecht zouden beschouwen moest ik sukkelen en vallen... Van zodra we binnenkomen bij de dames worden we zoals gewoonlijk door tientallen paren prachtige ogen hoopvol aangekeken en overspoeld door een tsunami van natte neuzen en een wirwar van lange poten. Terwijl Dirk foto's neemt en ik Diana op de hoogte breng van onze planning, verdringen de galgo dames zich om ons vol overgave hun liefde te betuigen. Heerlijk en hartverscheurend tegelijk omdat ik weet dat er bij zijn die tevergeefs zullen wachten op een nieuwe toekomst omdat ze voor sommige pseudo kandidaten adoptanten net iets te oud of net niet de juiste kleur hebben... Erg, maar de pijnlijke waarheid...

 

 

Als ons werk er op zit keren we terug naar de quarantaine. In de "kathedraal" zijn de 2 families in druk gesprek gewikkeld met mekaar over god weet wat, maar zeker niet over de honden.  Ondertussen "kiezen" de luidruchtige kinderen nu al meer dan een uur nog altijd tussen het Bretoens jachthondje en een wit-zwart "foxke" met stug  haar. Geen respect voor de honden die zich gewillig alle kanten laten op sleuren. Ik baal danig van het gebrek aan respect en opvoeding en spoor Dirk aan om te vertrekken want thuis wachten er 15 galgo’s, waaronder 2 met gebroken poten en 1 teckel, ook herstellende van een gebroken pootje, ongeduldig op onze terugkeer. Veel dus, té veel… Als we de poort achter ons dichttrekken, staat er naast onze jeep een wit geblindeerd vehikel geparkeerd met 2 galguero's aan boord.  Zo te horen luisteren de heren naar het voetbal en spuien luid hun commentaar over (veronderstel ik) de geleverde prestaties van hun favorieten terwijl ze wachten tot ze binnen kunnen in de refuge om hun overbodige "waar" te deponeren... Een zondags tafereeltje in Spanje...

  

Maandag 9 november 2020

Blijkbaar mijn dag niet want in de badkamer kom ik door een overschatting van mijn kunnen bijna ten val. Gelukkig kan ik mij vastgrijpen aan de deurklink en blijf net boven de grond in een onnatuurlijke houding hangen als een vis aan een lijn. Terwijl mijn heup en rug vervaarlijk kraken, roep ik naar Dirk om hulp. Uiteraard krijg ik zoals verwacht een hoop gezaag dat ik niet goed wijs ben en altijd zo nodig risico's moet nemen en zo verder en zo voort, over mij heen. Als hij me uit mijn netelige positie bevrijd heeft kan ik amper staan van de pijn. Terwijl Dirk een nieuwe golf verwijten over mij heen stort, deponeert hij me op bed; de plaats waar ik het door sciatique’s de volgende twee dagen moet uitzweten... Aangezien ik niet zo goed ben in verplichte rust, kan ik me niet houden om de volgende dagen af en toe mijn mails te checken en beantwoorden. Voor de verplaatsing heeft Dirk mijn 2 krukken bovengehaald die in geval van nood ergens in een hoekje nog altijd stand-by zijn.

Donderdag 12 november 2020

Het is nog geen 8.00u als Dirk me aan boord hijst van de camionette en we met Coco en Elliott vertrekken naar dr De Frutos. Voor Elliot heb ik goede hoop want dankzij het muilkorfje dat hij dag en nacht moet dragen, is zijn wonde perfect aan het genezen en begint hij goed op zijn poot te stappen. Ik vind het verschrikkelijk dat ik hem constant die korf moet opzetten, maar het is dat of een open wonde en een eventuele infectie want hij likt en sabbelt er constant aan – verstaanbaar, want het moet jeuken, maar dat risico kunnen we ons niet permitteren. Dus zit er niks anders op dan een korfje en dat is dan nog véél comfortabeler dan de Elizabethkraag die dr De Frutos voorstelde, ik haat die dingen... Het zijn niet allemaal Coco's die het vervelende frame aan haar achterpoot lijdzaam onderging en zich er naar schikte, ik had zo'n medelijden met haar. Hoe dan ook hopelijk wordt ze er voor beloond en verwijdert Dr De Frutos straks haar Eifeltoren. Ik hoop het voor haar want ze verdient het zo.

 

Een uur later zijn we als eerste in de kliniek en mag Elliott zijn rondje op de catwalk lopen. Na afloop is de De Frutos uitermate tevreden met het resultaat en mag hij terug in de camionette. Nog nooit heb ik hem zo vlug en zo goed zien stappen, Dirk heeft moeite hem bij te houden... Daarna is het de beurt aan Coco.  Nadat de dokter haar minutieus onderzocht heeft, besluit hij het frame af te nemen en wordt ze onder narcose gebracht. We zijn dolgelukkig dat ze verlost wordt van haar marteltuig! Terwijl dr De Frutos haar opereert, leent hij ons zijn bureau voor een onderhoud met zijn vriend bankdirecteur die er na al Dirks verwoede pogingen en frustraties om een bankrekening te openen in Spanje, eindelijk gaat voor zorgen dat we geholpen worden. We kunnen het bijna niet geloven, na alle vergeefse pogingen en evenveel excuses van achterdochtige bankbedienden die geen Engels of Frans spraken, gaan we eindelijk een bankrekening hebben om onze bestendige opdrachten van water en elektriciteit te regelen... Eindelijk zijn we terug in de 21ste eeuw... Na de middag mogen we met een "frameloze" slaperige Coco en een opgewekte Elliott terugkeren naar Casa Belgica. Voor een keer is het een zonnige dag...

 

Thuis gaan ze zoals altijd door het lint als we aankomen en worden de twee patiënten door iedereen uitvoerig besnuffeld om de vreemde geuren die ze met zich meedragen te vertalen in interessante verhalen... Helaas herkennen velen onder hen direct de kliniekgeur en onderbreken voorbarig en duidelijk teleurgesteld hun onderzoek...Tijdens onze afwezigheid zijn er weer een vijftal adoptieaanvragen binnengekomen, vertelt Dirk ondertussen…  Ik hoop oprecht dat er geen fantasten tussen zijn die voor de sport een aanvraag insturen en  hun telefoon niet opnemen als ik bel of mij eindeloos aan de praat houden met de meest stomme vragen. Covid hé... Iedereen moet een hond hebben om buiten te kunnen maar als ze geconfronteerd  worden met hun aanvraag, vallen ze uit de lucht of verzinnen de meest onwaarschijnlijke excuses  of moeten  er nog eens over praten met de partner, iets wat je volgens mij moet doen voor je een aanvraag indient. Enfin, vermoeiend, we hebben nood aan ernstige kandidaten want de toevloed van galgo’s stopt niet in de refuge, deze morgen zijn er alweer binnengekomen... Hoe dan ook, we hebben geen behoefte aan schaamteloze  gelegenheidssurfers die bij meerdere organisaties tegelijk aanvragen doen, niet weten met wat ze bezig zijn en mijn kostbare tijd in beslag nemen.

 
  • DDR fotostyling