Winkelmandje

Uw winkelwagen is leeg.

Spanje update nov 2020 - vrij30okt

Geplaatst op
12 november 2020

 

 

Vrijdag 30 oktober 2020

Een gedenkwaardige dag alweer want net zoals België gaat ook Spanje in lockdown en mag  in principe niemand vanaf deze avond zich nog verplaatsen buiten de regio waar hij woont.  Gelukkig vallen we buiten die regel en kunnen we met een gerust hart naar Talavera rijden met de honden want dat is een essentiële verplaatsing en we hebben bericht gekregen dat  Elliots operatie geslaagd is en we hem mogen afhalen. We gaan met de camionette omdat Eusebio en onze Beauregard ook mee gaan voor onderzoek. Beauregard ontsnapte 8 jaar geleden samen met zijn twee zussen doodziek uit een zigeunerkamp. Alle drie de pups hadden de ziekte van Carré en allen waren ze op sterven na dood. Zijn twee zussen overleefden het niet maar Beauregard kreeg in Casa Belgica twee bloedtranfusies, overwon de dood, bleef natuurlijk bij ons en groeide samen met Hercules op. Alleen bleek na verloop van tijd dat hij veel minder energie had dan een  normale pup... Naarmate hij opgroeide, nam hij toe in omvang en werd slomer en slomer waarop ik begon te veronderstellen dat ze hem het bloed van een luiaard gegeven hadden in plaats van het bloed van een galgo...

Als hij twee stappen zette moest hij drie minuten rusten, als hij echter ging wandelen transformeerde onze slome in een loopmachine. Nu we niet meer kunnen gaan wandelen en sedert zijn vriend Hercule er niet meer is, vult hij zijn dagen met rusten en eten... Hoe dan ook hij gaat mee voor een bloedonderzoek omdat hij dikker en dikker wordt en Eusebio gaat mee omdat zijn onstabiele achterpoten, die als slecht functionerende stelten aan zijn achterlijfje hangen, zwak blijven. Hij ziet eruit als een dronken wandelende tak en de nagels van zowel voor- als achterpoten zijn afgesleten tot op het bot... Dat duidt maar op één ding: lange bekrompen opsluiting  sedert hij een kleine pup was. Het moet een klein gevang  geweest zijn en hij moet verwoede pogingen gedaan hebben om eruit te geraken om er geen nagels aan over te houden. Arm slungeltje, als je ziet hoe hij al aan ons en zijn mandje en ‘s avonds aan zijn tête-a-tête met Dirk  in de sofa gehecht is, wat moet hij afgezien hebben...  Wat een onmensen lopen toch onder ons.

 

Na onderzoek van zijn heupen en poten besluit dr De Frutos dat hij Eusebio nog twee weken gaat geven. Misschien is de afwijking te wijten aan zijn extreme zwakte, zwakte die hij gezien het Casa Belgica dieet waar hij op staat, voor het overgrote deel binnen die tijdspanne zou moeten overwinnen. Beauregard wordt ondanks zijn omvang nogmaals gezond bevonden, of er iets aan te doen is... Zoals zijn naam zegt, heeft hij schone ogen om zijn volslanke lijn te compenseren... Na minutieuze aanwijzingen voor Elliots verzorging, keren we terug naar Calypo. Woensdag moeten we terug op visite met Elliot en Electra... Op de weg naar huis is de autostrade in tegenovergestelde richting eivol, Spanjaarden die nog uit Madrid vertrekken voor de lockdown vanavond ingaat... Gans de weg waarschuwen lichtborden voor controles en de alarm code... Wat een ellende... In Casa Belgica worden we verwelkomd door de thuisblijvers die er alweer een extra gast bij krijgen waar ze hun ligplaatsen en donuts en banken enz moeten mee delen. Hoe dan ook, teckel Electra, de nieuwe grote baas van Casa Belgica die sedert haar adoptie door medewerkster Els, door ‘t leven gaat als Daisy, zal wel beslissen wie waar ligt... Hoe kleiner de hond hoe groter de mond nietwaar...

Maandag 2 november 2020

Op Allerzielen hobbelen we ‘s namiddags met de jeep via een bijna onberijdbare weg vol kuilen en vol water gelopen tractorsporen naar de refuge om foto's te maken van de "nieuwkomers". Gelijk met ons komen een man met zijn zoon van 5 à 6 jaar hun 12 jarige golden retriever terugbrengen die ze 10 jaar geleden in Las Nieves geadopteerd hebben. Sedert de verhuis begint de hond lastig te doen, is de uitleg... De zoon staat er bij en kijkt er onbewogen naar als het arme dier doodsbang de quarantaine binnen moet. Vroeg geleerd is oud gedaan nietwaar. Het went nooit, ik gruw van de onverschilligheid en de wreedheid van die onmensen... Als we tussen de mastino’s en andere imposante bewoners van Las Nieves het middenplein oversteken om naar de verblijven van de dames te gaan, laat mijn vege lijf weten dat ik mezelf danig overschat en is het net of ik de Mount Everest met loden schoenen beklim... Nadat we alle "nieuwe" dames en het chipnummer op hun halsband - nummer die hen uit de anonimiteit haalt - gefotografeerd hebben, gaan we naar de kathedraal waar we de recent binnengekomen heren laten poseren.

 

Het is opvallend hoe groot sommigen zijn, hoe prachtig ze zijn. Het valt ook op hoe graatmager  en onderkomen ze zijn en vooral hoe gelaten. Nobele  honden die door de mens hun waardigheid afgenomen zijn en alles lijdzaam ondergaan. Pijnlijk om naar te kijken en lastig om je niet schuldig te voelen over het feit dat je mens bent... Er zijn drie ruwharige bij die recht uit een of andere godensaga lijken te komen, machtige dieren. Zijn wij de enigen die hun innerlijke en uiterlijke schoonheid zien, hun gratie, hun goedheid en generositeit. Zijn wij de enigen die ze niet als "ding" zien zonder gevoelens of ziel… Na de heren gaan we in de quarantaine de pas binnen gekomenen die nog geen nummer of boekje hebben en dus nog anoniem zijn, bezoeken en fotograferen. Na een foto met  het teckeltje dat Sonja van Grote Dirk geadopteerd heeft, ga ik op mijn "knieën" naar de auto. Ik ben doodop, fysiek en psychisch uitgeput. 

 

 

Dirk heeft 37 galgo's gefotografeerd die op de site komen en hopelijk een kans op een nieuw leven krijgen. Het twintigtal dat in de quarantaine zit, moet nog getest worden, zij moeten nog afwachten en de rest die volgende week en de week daarna en daarna binnenkomen, ook... Een nooit stoppende stroom van lijden. Wat als de mensen met alle andere miserie in de wereld hun interesse verliezen in het galgoleed,  wat als we geen adoptiegezinnen meer kunnen motiveren om ze te adopteren? Wat als ik het niet kan blijven verder doen want de realiteit is dat de tijd die me rest kleiner en kleiner wordt en de horizon in zicht komt... Confronterend, vooral als mensen die naar mijn leeftijd  hengelen zichtbaar schrikken als ze horen hoe oud ik ben en ik sommigen zie denken of ik nog wel bekwaam ben om zo'n organisatie te leiden... 

 

    

Wat als we het allemaal niet meer kunnen blijven betalen nu al onze inkomsten weggevallen zijn. De torenhoge kosten blijven hetzelfde -  of liever vermeerderen - want de nieuwe camionette is binnen en de compromis van Casa Belgica is getekend en dat betekent dat de maandelijkse afkortingen aan de bank  starten... Een serieuze kopbreker…  Gelukkig zijn jullie daar nog, onze trouwe adoptanten en supporters die na de teloorgang van de Warmste Week zelf hun duivels ontbonden hebben en allerhande middelen bedachten om via "respect de galgo" GINB te steunen, waarvoor onze grote dank. Hoe dan ook als we niet meer kunnen gaan, zullen we met jullie hulp kruipen want het is geen optie om te stoppen en al deze die van ons afhankelijk zijn aan hun lot over te laten... Wie zong nu ook alweer "We zullen doorgaan" en "I'm still standing " tot zolang het nog duurt...

 

Woensdag 4 november 2020

Vandaag nog maar eens Talavera-dag want we moeten met de mooie Elliot, die ondertussen met gebroken poot en alles erop en eraan geadopteerd is door een tot over haar oren verliefde Nancy Quidé ofte "ons kipje met de gouden "pipidoekeieren".  Zijn wonde ziet er perfect uit maar  er hoopt zich vocht op in zijn poot dus gaan we naar dokter De Frutos voor een update en een laserbehandeling. Daisy de "teckeldragonder "gaat ook mee want er moeten foto’s van het genezingsproces van haar pootje genomen worden en de draadjes moeten verwijderd worden.  Net zoals de vorige keer moeten we er om 13.00 zijn, ik haat dat uur. Als we vertrekken, regent en waait het al de ganse nacht en dag en is het berenkoud. Echt Belgisch weer, nat en een scherpe wind om de regen in je gezicht te katapulteren, baahhh...

Tijdens de rit zien we zoals altijd tientallen imposante roofvogels de velden afspeuren naar prooien en overblijfselen van de jacht, voor de eerste keer zien we zelfs een gier die zit te peuzelen aan een kadaver en zijn beiden onder de indruk van de grootte van de majestueuze vogel. Een beetje verder trotseren er een paar achtergebleven ooievaars op hun hoge nesten het gure weer, waarom ze niet naar het zuiden vertrokken zijn, is ons een raadsel… De ganse verdere weg blijft de auto gegeseld door felle windstoten die de regen tegen de ruiten te pletter gooien. Elliot en Daisy zijn blijkbaar onder de indruk en geven de ganse weg geen kik. Ik denk aan een parkeerplaats, het uitstappen in dergelijk weer, het verslag van  hun beider poten en hoop op een goede afloop van mijn verlanglijstje. Als we aankomen, kan ik al één wens afvinken, met mijn kaart kunnen we parkeren op de gehandicaptenplaats, uitstappen doen we zoals gevreesd in de kletsende regen terwijl de wind mijn GINB paraplu alle kanten op blaast. Ik haat het zóóó hartsgrondig ...

 

Ondanks het slechte weer staan er klanten aan te schuiven voor de kliniek. Dankzij onze afspraak mag ik direct binnen en gaan zitten, een zeldzaam goed tijdens deze dagen... Nadat Dirk Elliot binnen gedragen heeft gaat hij Daisy halen... Omdat dokter De Frutos haar wil zien stappen, moeten we terug buiten want in de kliniek wil ze geen poot verzetten. Na haar "catwalk" en rx foto, wordt Daisy door een zéér tevreden Dr De Frutos goedgekeurd voor de dienst en gaan de draadjes eruit. Daarna mag ze beschikken en rent met Dirk op haar korte pootjes naar "haar" veilige auto. Na Daisy is Elliot aan de beurt, na onderzoek van zijn gezwollen poot moet hij naar de cabine voor een laserbehandeling. Omdat de kliniek wel Times Square tijdens het rushhour lijkt, moet Dirk assisteren. 

  

Terwijl ik zit te wachten, staat mevr dokter De Frutos, de oftalmologe, in de wachtzaal een koppel met 2 galgo’s, waarvan één met een oogletsel, te woord. Ik kan het niet laten om hen aan te spreken en te zeggen dat ik een organisatie heb, je weet maar nooit dat ze een gedumpte galgo vinden…  Voor ze vertrekken vraagt de dame hoe de organisatie heet... Na zijn behandeling mogen Elliot en wij eindelijk naar huis. Volgende week moet hij terug keren, ondertussen moeten we foto’s opsturen van zijn poot en mocht er iets zijn, moeten we direct naar Talavera...  Coco moet de volgende keer ook mee om te kijken of haar pootje sterk genoeg is om het frame af te nemen... Laat ons bidden en hopen dat het onding weg mag want het arme dier heeft al zoveel geduld moeten hebben. Laat ons hopen. Onderweg naar Casa Belgica blazen rukwinden de laatste bladeren van de bomen... 

 
 
  • DDR fotostyling