Winkelmandje

Uw winkelwagen is leeg.

Spanje Update nov 2020 - Don26Nov

Geplaatst op
05 december 2020

 

 

Donderdag 26 november 2020

Na anderhalve week zenuwslopend superslecht hondenweer met hevige wind, regen en storm die ons en onze 16 medebewoners kregelig binnenshuis hielden en na hun doortocht de bijgebouwtjes van de kliniek achterlieten met afgewaaide dakbedekkingen en afgebrokkelde muurtjes die dringend om restauratie vroegen, volgden een paar zonnige koude dagen op dewelke onze bovenbuur en Dirk konden beginnen om de geleden schade op te meten. Al vlug bleek die schade groter dan verwacht want de steunbalken waren net als de muren rot en zonder nieuwe balken had een nieuw dak geen zin, vertelde de klusser en daarenboven sijpelde er water langs de muren enz enz. Om dan nog maar niet te spreken van ons tuinhuis dat door rukwinden en massa's regen inregende en schots en scheef stond. Zucht...

 

Dat wou dus zeggen dat er veel ingrijpender werken nodig waren dan voorzien. Maar goed, vond Dirk, want alles was al lang toe aan restauratie/vernieuwing... Met andere woorden we zouden meer kosten hebben dan voorzien en langer in de "verbouwingen" zitten maar het zou de honden tijdens de "operatiedagen" van Marianne en Anne ten goede komen, zei Dirk... Alhoewel ik het geen seizoen vond om werken uit te voeren en ik werken en de daaraan verbonden troep haat, maakte de gedachte aan Marianne en Anne en hun patiënten mij week en melancholisch, en gaf ik toe. Hoe dan ook, de werken  konden volgens experten Dirk en Julian (de man van Vali) niet uitgesteld worden, dus zat er niks anders op dan eraan te beginnen. Weliswaar met tussenpozen door het hondenweer maar dat kon Julian en toezichter Dirk niet tegenhouden, dus werd "mijn veranda” en "mijn" boudoir die het beiden al 16 jaar volhielden, ontmanteld en heropgebouwd...

 

Na een paar droge dagen waarop de werken zienderogen opschoten, begon het afgelopen zaterdag en zondag terug te regenen, weliswaar met minder capsones dan voordien maar hoe dan ook, het was nat, héél nat en zompig en wak en al wat er bij hoort, niet goed dus voor Julians bouwwerf... Nadat het een paar dagen droog bleef begon het gisterenavond terug te regenen, en niet weinig, dus vervloog mijn hoop dat het maar een bui was samen met de hoeveelheid water die viel, tot zover het weerbericht… Verschrikkelijk want morgen moesten we met Elliott en Coco om 9.00u uur in Talavera zijn en voor we vertrokken moest Dirk om 7.30u Chica oppikken in de refuge die ook mee ging om  gesteriliseerd te worden. Als het weer zo bleef zou de weg schier onberijdbaar zijn en kon hij Chica beter met een tractor dan met de jeep ophalen...  

‘s Namiddags kwam Marie-Carmen ons tandreinigingstoestel halen omdat Louis het zijne stuk was en hij de tanden van de uitverkoren heren moest doen... Terwijl ze wachtte op Dirk die in de kliniek het toestel haalde, maakte ze een praatje en kon tot mijn ergernis haar leedvermaak over mijn tirade betreffende het aantal honden in Casa Belgica niet maskeren. Terwijl ze haar lach bedwong zei ik tegen beter weten in dat het de laatste keer was dat ze ons met zoveel honden opzadelde... Wetende dat ik geen nee kon zeggen zei ze fijntjes "we shall see"... Nog geen uur later stond ze er terug om mij te spreken, uit ervaring weet ik dat dat geen goed teken is... Als ze de living binnen kwam stopte ik dan ook mijn oren en riep "no puppies please"! Toen ze van nee schudde, haalde ik argwanend mijn handen van mijn oren en vernam dat er bij Marisa een jachthondje met gebroken achterpootje binnengebracht was. Een chocoladebruine soort pointer preciseerde ze, net of dat verschil uitmaakte... Of we haar ‘s anderendaags wilden meenemen naar Talavera, Marisa zou ze dan om 8.00u brengen als het voor de De Frutos goed was...

Zodus ben ik deze morgen om 6.30u opgestaan omdat ik meer tijd nodig heb om me klaar te maken dan Dirk. Als mijn wederhelft een kwartier later opstaat, heb ik nog lang niet gedaan met mijn toilet annex obligate oorlogskleuren maar moet de badkamer tegen mijn zin delen. Hoe dan ook een kwartier later vertrekt hij in de gietende regen naar de refuge terwijl ik ondertussen probeer de honden kalm te houden die weten dat er iets te gebeuren staat... Als Dirk na een kwartier terug is en de camionette buiten rijdt, is het hek helemaal van de dam. Ondertussen is het al bijna 8.00u en is Marisa met de "pointer" nog altijd niet in zicht.  Niet bevorderlijk voor Dirks humeur... Ik ben net aan boord als er door het neerstromende regengordijn, dat zich in de lichten van de camionette weerspiegelt, een autootje komt aangereden dat zich neus aan neus zet met ons. Het is gelukkig Marisa met één van de werkers van de refuge die in zijn armen een bundeltje vasthoudt met daarin een klein bibberend chocobruin jachthondje...

  

Van zodra iedereen ingeladen is, vertrekken we richting Talavera. Naast Coco, Elliot en het jachthondje, is ook onze dragonder "Daisy teckel" aan boord om toezicht te houden op het verloop van de reis en de patiënten... Als één van hen ook maar piept, zal ze hen wel tot de orde roepen met haar dreigend gegrom, een flink uit de kluiten gewassen Dobermann waardig… Wat een vrouw, klein maar moedig... Na een uur rijden we in de nog altijd neergutsende regen een verzopen Talavera binnen waar het water tot halverwege de baan staat. Ik mag er niet aan denken dat we geen parkeerplaats gaan vinden en deel mijn ongerustheid met Dirk die hetzelfde blijkt te denken. Gelukkig hebben we ons druk gemaakt voor niks want er is plaats. Terwijl Dirk zich met de camionette tussen twee auto’s wringt, komen ook dr De Frutos en zijn vrouw aan en spoeden zich naar de kliniek om open te doen.  Met een paraplu van GINB boven mijn hoofd volg ik hen met afgemeten pasjes voorzichtig   over het spekgladde voetpad...

Ondertussen heeft dr De Frutos de kiniek geopend en kan ik naar binnen - en vooral naar het toilet. Dr De Frutos loopt terug naar buiten om Dirk te helpen met de patiënten. De eerste die aan de beurt is, is Elliott die met flair laat zien hoe goed hij stapt. Ondanks zijn perfecte défilé wil dr De Frutos zekerheid en maakt RX-foto’s. Deze bevestigen het gunstig verloop van de ganse operatie en tonen aan dat alle bot bijna aan mekaar gegroeid is, nog maar een klein stukje te gaan... Ik wou dat het over jou ging, zegt Dirk terzijde... Na sir Elliott is Coco aan de beurt en wordt ook zij goedgekeurd, ze moet alleen nog verder revalideren en als het kan zwemmen, zegt dr De Frutos... Revalideren zal geen probleem zijn antwoord ik, dat mag ze bij regioverantwoordelijke Yolanda, maar dat zwemmen...  België is Spanje niet hé, daar heeft niet ieder een huis met een zwembad… Was het maar waar. Na Coco volgt het brave chocolade jachthondje dat zo te zien al veel pups gebaard heeft... Van zodra dr De Frutos haar pootje bekeken heeft, zegt hij dat het een "tricky one" is, dat belooft alweer…

 

Als laatste is Chica aan de beurt die in extremis geadopteerd is door mensen die al twee oudere hondjes adopteren en hartzeer hadden omdat de 9 jarige Chica al zolang op de site stond, en haar er dus ook nog bijnemen. Mooier kan niet voor het oude teefje waarvan we eerlijk gezegd dachten dat ze nooit een kans op adoptie zou krijgen. Wél dus! Omdat haar twee toekomstige zussen al gesteriliseerd zijn, laten we de sterilisatie bij dr De Frutos doen, op die manier moet ze geen tussenstop maken bij Marianne en kan ze samen met de twee anderen na aankomst vertrekken naar haar nieuwe thuis... Wat een geluk voor de mooie oude dame... Het moet niet al kommer en kwel zijn, ze heeft lang genoeg moeten wachten op een nieuwe toekomst, beter laat dan nooit nietwaar... ‘s Avonds mailt dokter dr De Frutos dat de operatie van de poot niet evident was maar goed gelukt is, Chica is ook oké en voor de rest van haar leven babyproof. Morgenavond mogen beide om 18.00u afgehaald worden... Vrijdag 18.00u… 150 km op het drukste uur van de dag...

 
 
  • DDR fotostyling