Winkelmandje

Uw winkelwagen is leeg.

Spanje Update Nov 2018 - Don15nov

Geplaatst op
20 november 2018

 

 

Gebroken galgo poten, verworpen galgo moeders en hun kinderen of met andere woorden Spanje anno 2018 ...

Donderdag 15 november 2018.

Beste allemaal,

Zoals jullie zich allicht herinneren, begint deze update na de wandeling in Wezemaal na dewelke we diezelfde avond met het vliegtuig terugkeerden naar Spanje. Na een paar dagen dagen "grote kuis” in de kliniek en aanverwanten en tuin, vertrokken we met de auto naar België en maakten van de gelegenheid gebruik om een paar dagen verlof te nemen. De honden waren bij Christel in Hof Rosa Canina op vakantie dus we konden gerust zijn. Alhoewel we zinnens waren langs de Atlantische kust te rijden, stuurde het slechte weer onze plannen in de war en reden we naar St. Tropez waar Dirk een kamer gereserveerd had in hetzelfde hotel waar we 10 jaar daarvoor een paar dagen verbleven hadden voor we afzakten naar de prinses in Nevers, mooie herinneringen. 

 

Hoe dan ook, na 3 dagen Cote d'Azur waarin mijn voet na een bezoek aan Mougins aangaf dat het genoeg geweest was, reden we naar Parijs waar ik absoluut het Picasso museum wou bezoeken en Dirk in het Louvre de Mona Lisa wou zien. Het enige waar we niet van op de hoogte waren was dat er een "game"-beurs was, we midden in de modeweek aankwamen, meer Japanners in Parijs liepen dan in Tokio en we meteen wisten waarom alle hotels volzet waren. Ondanks de sterren zat het enige hotel dat we nog gevonden hadden  volgestouwd met volumineuze luidruchtige Amerikaanse dames die schrikwekkende hoeveelheden ontbijt verorberden en daarna in de lobby op de bus wachtten die hen naar de verschillende bezienswaardigheden bracht. Verschrikkelijk!!

De  dag nadien gingen we dan ook rustig in een bistro ontbijten en liepen daarna door de smalle straten van Parijs naar het Picasso museum dat volgens Dirk op loopafstand was, ver dus... Niet evident met mijn voet die nog enkel en alleen wou functioneren als ik van die lelijke platte kleverige "sketchers" aan had. Verre van elegant, laat staan modieus, dacht ik ongerust maar er zat niks anders op. En dan had ik nog wel een tas vol schoenen meegezeuld zei Dirk te pas en te onpas, om nog maar niet van de kleren te spreken, voegde hij er dan sarcastisch aan toe, mannen... Teveel kleren, teveel schoenen of wat dan ook,  ik slaagde erin om met Dirks steun in een slakkengangetje tot aan het Picasso te wandelen en het prachtige en vooral rustige museum te bezoeken, dat was het belangrijkste...

De dag nadien was het iets minder rustig want aan het Louvre stonden lange rijen aan te schuiven. Gelukkig had Dirk de tickets besteld en mochten we langs een aparte ingang binnen want voor mij zat aanschuiven er na de lange tocht van het hotel tot aan het museum niet meer in. Binnen was het chaos alom, nooit had ik zo'n mensenzee gezien. Ongelooflijk frustrerend want bij een museumbezoek word je verondersteld rust en sereniteit te vinden... Rust, sereniteit... bij momenten werden we bijna onder de voeten gelopen. Na wat duwen en trekken probeerden we dan ook zo vlug mogelijk de Mona Lisa te lokaliseren. Toen we ze eindelijk gevonden hadden konden we er door de massa Aziatische bewonderaars, die om beurten moesten aanschuiven voor een foto met haar, niet bij dus heeft Dirk dan maar een "vergezicht" genomen van de dame in kwestie en zijn we van ellende weggelopen. Na een laatste nacht in ons hotel zijn we ‘s anderendaags naar De Pinte vertrokken en was onze vakantie voorbij. Onderweg naar huis vroeg ik me af wat professor  Burssens de week daarna over mijn "kloppende" voet zou weten te vertellen... Ik had een voorgevoel dat het niet veel goeds zou zijn ...

Na een nacht acclimatiseren in De Pinte en al onze mails gelezen te hebben, gingen we de zondag bij Christel onze honden ophalen. Tijdens de korte rit vroeg ik me af of ze goesting zouden hebben om mee te gaan naar huis want aan de filmpjes te zien die hun vakantie-tante ons doorstuurde, hadden ze het tijdens hun verlof op de grote loopweides en hun privé strand best naar hun zin gehad… Alleen had Odile de avond ervoor een beetje te enthousiast aan haar "buffeloordessert "geknaagd en stond haar tand los, niet de eerste keer want ondanks haar frêle en kleine "formaat" is ze nogal een wilde boerendochter... Toen we de inrit van Hof Rosa Canina opreden, verdwenen al mijn twijfels als sneeuw voor de zon bij het horen van hun welkomstconcert. Een uurtje later arriveerden we in De Pinte en was alles als vanouds . 

 

De dag nadien maakten we voor Odile een afpsraak met Pascale Wantiez die al meer dan 20 jaar mijn dierenartse is. Na bezoek aan huis besloot ze ‘s anderendaags de tand te opereren en kregen we na de operatie tot onze grote ontsteltenis te horen dat Odile Leishmania positief is.  Iets moet de ziekte getriggerd hebben want bij al onze honden wordt er met de regelmaat van de klok een bloedonderzoek gedaan omdat ze zoveel in Spanje zijn. Net als de anderen was ze altijd negatief geweest en plots out of the blue is ze positief en heeft maar liefst een titerwaarde van 1 op 57000 wat gigantisch is. Net zoals Odile moest ik die week ook naar de dokter en kreeg ook slecht nieuws. 

 

Nadat de prof die mijn voet de eerste keer geopereerd had mij ontving  met de woorden dat ik in 20 jaar niks veranderd was, was mijn ijdelheid gestreeld en was ik milder gestemd toen  hij vertelde dat de foto's getuigden van het feit dat mijn voet onherstelbaar beschadigd was door artrose en vorige ingrepen waarbij het gewricht weggenomen was en spillen gestoken en weer uitgehaald waren enz enz en ik asap moest geopereerd worden. Niets wat ik niet wist maar nu niet meer kon uitstellen om verder onheil te voorkomen. Er werd een afspraak gemaakt voor maandag 29 oktober, de dag na de wandeling in Berlare... Ik had nog maar 5 dagen de tijd maar gelukkig zou ik nog een bezoek kunnen brengen aan de Halloweenwandeling. Katrien Pollet, regio van West-Vlaanderen had minder "chance" want zij was bij het uitproberen van een elektrische fiets op haar gezicht gevallen en niet toonbaar ...  

Odile kwam naar huis en was de schim van zichzelf geworden. Medicatie sloeg niet aan, ze verloor in een paar dagen de helft van haar pels en haar gewicht en stierf 3 dagen later aan nierfalen. Ze was pas 4 jaar en is na Adhémar en Hercule de derde hond die ons op korte tijd ontnomen wordt. Arme Odile, we hadden haar via Belén bevrijd bij een galguero die haar met gebroken poot in een vuile oude aanhangwagen hield. We hadden haar 2 maal laten opereren omdat ze, mede door haar temperament, de geopereerde poot een paar dagen na de ingreep terug brak. We hadden haar daarna door een lange revalidatie geloodst en  hadden uiteindelijk het aanhankelijke temperamentvolle "duracel konijn" zelf geadopteerd. Ze zullen het ondertussen in de hondenhemel weten dat ze gearriveerd is...

‘s Zondags ging ik de talrijke deelnemers aan ons Halloween event begroeten in Berlare. Ik bewonderde de mooi versierde zaal die de medewerkers de dag ervoor aangekleed hadden en stond voor de eerste keer niet op de groepsfoto van de wandelaars want de tamtam had blijkbaar zijn werk gedaan:  iedereen wist dat ik ‘s anderendaags moest geopereerd worden, sprak me goede moed in en hoopte op het beste waardoor ik er geen erg in had dat ik verwacht werd voor de traditionele foto. Hoe dan ook ik was blij met zoveel oprechte bezorgdheid en sympathie en liet me daarna met een voldaan en dankbaar gevoel naar huis brengen want ik moest mijn valies nog klaarmaken voor ‘s anderendaags.

 

Drie dagen later keerde ik op woensdag na een gecompliceerde ingreep  met een extra stuk metalen plaat in het vege lijf en een "robocop" bot van 1 kg aan mijn voet die ik alleen ‘s nachts mocht uitdoen terug naar huis en werd dagelijks door een verpleger en een kinesist klaargestoomd voor het vertrek naar Spanje op 11 november -  “als de draadjes er uit zijn” had de prof als voorwaarde gesteld.  Helaas was mijn voet op zondag zo gezwollen en blauw dat de thuisverpleegster, die vreesde voor een infectie, het nodig vond om naar de spoed te gaan. Spoed ... slecht gekozen woord ... Na een zenuwslopende dag van onderzoeken, bloedafname, uitstrijkjes en vooral wachten waren we pas in de late namiddag terug thuis met het goede nieuws dat het geen infectie was maar moest opgevolgd worden en de draadjes er nog lang niet uit mochten...

   

De daaropvolgende week deed ik alles wat mij op het hart gedrukt was, meer rusten, meer ijs en mijn voet omhoog.  Hoger dan mijn hart zoals de dokter gezegd had was echter te hoog gegrepen... Hoe dan ook het waren lange dagen dus was ik heel blij met het nieuws dat er verschillende medewerkers en adoptanten begonnen waren met hun warmste week actie's. Sonja, Kris, Marleen en Pat hadden met succes aan de Maxi Zoo gestaan in Hoboken  met onze shop en kalenders. Kris Saenen had, bijgestaan door adoptanten Myriam Herremans en Kurt Spiessens een actie op touw gezet in de kliniek waar ze werkt. Carine Van De Bulck had soep gemaakt, Sonja brood gebakken en Roel had aardbeien van Hoogstraten geschonken. Naast de snacks hadden ze ook mooie spulletjes gemaakt. Een paar dagen later had Roel hetzelfde gedaan op zijn werk in Hoogstraten. Sonja Wiggenraad en een adoptante stonden ondertussen in Turnhout en Els en Anja in Tienen.

 

Ondertussen waren Raymond Buekenhout, Yolanda, Els en Marc bezig met de voorbereidingen voor onze eerste Warmste Week Kerstmarkt, de zaal was gevonden en afgehuurd en de toekomstige standhouders, "regio's" Sigi, Els, Kris en verschillende adoptantendames, waren volop bezig hun fantasie de vrije loop te laten en hun collecties te ontwerpen. De koorts was zelfs toegeslagen tot in Benissa waar ze ook bezig waren aan prachtige hebbedingetjes. Ik hoopte en hoop  oprecht dat al dat enthousiasme en vele werk naar waarde zal geschat worden en er massa's volk zullen afkomen op onze kerstmarkt om GINB te ondersteunen want we hebben de centjes héél hard nodig, de galgo’s hebben jullie steun héél hard nodig. Dus durf ik samen met de medewerkers en alle mensen die er zoveel tijd en energie in gestoken hebben op jullie rekenen. Kom naar onze kerstmarkt, jullie zullen aangenaam verrast zijn want  er is zoveel te beleven...

 

Het nieuws dat uit Spanje kwam was minder positief. Marie-Carmen belde dat ze telefoon  gekregen had betreffende een jong galgo mannetje met een lelijke breuk van verscheidene dagen oud en vroeg wat ze moest doen ... Ik stuurde een mail naar dokter De Frutos in Talavera, legde hem de situatie uit en vroeg of hij kon helpen en hij de facturatie zoals gewoonlijk naar GINB mocht sturen. Hij schreef terug dat ze de hond de dag nadien nog mochten brengen en hij het nodige zou doen. Ik belde Marie-Carmen met het nieuws en kreeg te horen dat er een gedumpt teefje met 3 pups van 3 dagen oud  in de quarantaine lag, er op één dag 12 galgo’s binnengekomen waren en de refuge bijna volzet was. De telefoon stond niet stil en het was net of het al einde jachtseizoen was, zóveel galgo’s werden al gedumpt en verminkt. Het was begonnen... Voor we afsloten vroeg ze wanneer Anne en Fred kwamen opereren...

 

Zaterdag 10 november pakte de thuisverpleegster mijn voet extra in voor de reis en dacht er het hare van. Ik was er ook niet gerust in en vroeg me af hoe ik in de camionette mijn voet omhoog moest leggen, laat staan ijs opleggen... ik zou wel zien. De valiezen waren klaar, de camionette was klaar, Kika, Clémentine, Napoleon, Théophile en  Beauregard waren er klaar voor, Dirk was er klaar voor dus zou ik er ook wel klaar voor zijn. ‘s Namiddags bracht hij Maléficia, Medusa, Leopold, Pistorius en Hyppolythe naar Christel omdat 10 honden uitlaten tijdens de pit-stops teveel was voor hem alleen, dus zouden ze pas de volgende reis meegaan. Samen met de honden verhuisde alweer een extra vracht materiaal mee voor de adoptiedag van 24 november. Ik bleef mij verwonderen over de hoeveelheid aankopen die we al gedaan hadden om onze nieuwe "aankomstlocatie" volledig uit te rusten. Een nieuwe tent, glazen, tassen, bestek, stoelen, tafels, verwarmelementen, ijskast, verbouwingen enz  enz... er leek geen einde aan te komen ...

De dag nadien was ik lang voor de wekker om 4u aangaf dat het tijd was om op te staan, klaarwakker. De gutsende regen die al een halve nacht als een zondvloed uit de lucht viel was één van de redenen, de andere was nervositeit... Hoe dan ook ik stond ervoor en moest erdoor. Een halfuur later waren de honden ingeladen, daarna was het mijn beurt. Het goot onverminderd door dus had Dirk de camionette zo dicht mogelijk bij het bordes geplaatst. Met het 1 kg zware blok aan mijn been en Dirks hulp, ondernamen we een eerste poging om mij in de camionette te hijsen... De tweede poging was de beste maar de natste; vooral Dirk zijn coiffure had er onder geleden... Het regende te hard om de obligate foto te maken van de stationsklok van De Pinte dus reden we direct door naar de autostrade. Terwijl ik de pulserende pijn in mijn voet trachtte te negeren, draaide mijn maag vervaarlijk in het rond bij de gedachte aan de combinatie vrachtwagens en stortregen .. 

Toen we 10 minuten later de schier lege autostrade opdraaiden, kon ik mijn ogen niet geloven. In geen velden of wegen waren er camions te zien, enkel een paar personenwagens die zich niks aantrokken van de beperkte zichtbaarheid en met hoge snelheid door het dichte regengordijn kliefden waardoor ze een "carwashwaardig" spoor van opspattende waternevel achter zich lieten voor de achterliggers. Toen we na een goed uur stopten in Aire St Léger voor een koffie en croissant, waren we alleen en regende het nog altijd even hard. Gelukkig meldde zich ondertussen een bescheiden ochtendgloren aan en konden we lichtjes de bomen van het bos beginnen onderscheiden . 

Net voor Charles de Gaulle stopte de regen. Tot onze verwondering hing er geen "file" vliegtuigen in de lucht die met volle "pharen" hun beurt afwachtten om te landen. Dirk was er van overtuigd dat alle vluchten omgeleid waren naar Orly omdat Trump zijn "Air Force One" er geparkeerd stond... Ik had meer interesse in de baan en het weer want het verkeer was verdrievoudigd en tot mijn grote onrust was het terug beginnen regenen.  Al een geluk dat de direct naar "Bordeaux" nog maar een paar km en een paar gevaarlijke bochten verwijderd was, daar zou het rustiger zijn hoopte ik. Mijn hoop werd ingelost want eens we de laatste bocht genomen hadden verminderde het verkeer drastisch. Nadat Dirk voor alle zekerheid vroeg "stoppen we hier" schudde ik beslist van nee en reden we, ondanks de hoognodige sanitaire stop, melancholisch onze onherkenbaar gemoderniseerde chocolade-aire voorbij naar het volgende station dat 50 km verder was...

Net voor Bordeaux stopte het met regenen, nu nog over de overvolle ring en daarna de laatste 100 km tot in Castets gaf ik mezelf moed want ondanks het feit dat ik mijn tintelende en kloppende voet in allerlei hogere posities had proberen te manouevreren tijdens de rit, voelde hij aan als een ballon die op ontploffen stond. Twaalf uur na ons vertrek en 990 km verder reden we de oprit van ons hotel op. Toen Dirk op de gesloten parking de honden uitliet, begon het terug te regenen. Ik ging naar de kamer, deed mijn "robocop-bot" uit, stak alle kussens die voorhanden waren onder  mijn gezwollen voet en zette de tv aan. Oef, ik was er geraakt dacht ik opgelucht, de voet in kwestie dacht er het zijne van en bonkte lustig verder. Straks zou Dirk hem als een volleerd verpleger verzorgen. Na ons souper in de Hypopotamus keken we in de kamer op Dirks laptop naar professor T. , daarna liet hij de honden nog eens uit en gingen we slapen. Wonder boven wonder had ik een goede nacht...

‘s  Anderendaags zijn we na het ontbijt, hoe kon het anders, in de regen vertrokken. In tegenstelling tot de dag ervoor was het aantal camions op de autostrade op peil... Geen surprise want deze nacht had ik gehoord dat het zingende geluid van de voorbij zoevende  camions op de nabije autostrade meer en meer toegenomen was... Het was maar tot in Bidart troostte ik mezelf, eens in Spanje zouden ze terug in aantal afnemen. Tijdens het doorkruisen van Baskenland goot het pijpenstelen. Het bleef de ganse trip hard regenen en het stopte pas toen we Madrid in de verte zagen liggen. Rond 17.30u lagen de laatste 600 km achter ons en gaven we mekaar tijdens het oprijden van Avenida de Madrid een high five. De honden die ook wisten dat ze bijna "thuis" waren, janken zachtjes. Een paar minuten later opende Vali de poort en konden ze allemaal hun lange poten strekken...

We waren nog geen 10 minuten thuis toen Marie-Carmen belde met de vraag of we aangekomen waren. Ze had onze hulp nodig want er kwam een teefje met gebroken poot binnen, of ze haar mocht brengen om  mee te neme naar dokter De Frutos in Talavera waar we ‘s anderendaags een afspraak hadden... Het duizelde mij even, nog een gebroken poot!! Het was duidelijk het gebroken poten jaar. Gabriel, Dracula, Marie-Jeanne, Lagartigo die al een week in de kliniek was en voor de tweede maal tot bloedens toe zijn verband en huid afgebeten en vernield had... En nu nog eentje en wellicht niet de laatste. Allemaal samen waren ze tot op heden  goed voor zo'n 8650 euro. Gabriel en Marie-Jeanne waren geadopteerd maar Dracula was al sedert juni  bij Katrien voor verzorging en had verscheidene weken hydrotherapie moeten volgen waarvan de rekening nog moest komen. Ondertussen waren net als van Marie-Jeanne regelmatig RX foto’s genomen van zijn poot om naar dokter De Frutos te sturen. Na al die maanden intensieve verzorging (met dank aan Katrien) was hij eindelijk klaar voor adoptie en maakten zowel Katrien als ikzelf ons daaromtrent de nodige zorgen want na zijn lijdensweg willen we uiteraard het allerbeste voor onze mooie, brave, lieve zwarte prins...

 

Onze eerste dag in Casa Belgica was een woelige dag. Marie-Carmen bracht om 8.30u het jonge teefje dat ik direct Geneviève doopte omdat ik in de kliniek sowieso een fiche moest ondertekenen waar de naam van de hond op vermeld stond. Na een uur rijden stonden we voor de zoveelste keer in Talavera. De dokter onderzocht de poot van Geneviève, nam foto’s, toonde ons een soort kabel die in het gewricht aangebracht was als lapmiddel en voor veel ellende en pijn gezorgd had. Hij belde naar de ingenieur voor een op maat gemaakte 3D plaat die nog diezelfde avond zou geleverd worden en hij ‘s anderendaags  tijdens de operatie zou inbrengen. We kregen ook het griezelverhaal van Lagartigo te horen en kregen hem pas daarna te zien want hij had nog maar eens zijn plastieken "lampenkap" en harnas annex verband stuk gebeten. Toen hij aankwam in de receptie gutste het bloed terug uit zijn poot en moest er opnieuw herbegonnen worden. Tijdens het naar huis rijden maakten we ons beiden dan ook grote zorgen over de jonge Lagartigo .

  

's Namiddags kwaakte Dirk zijn telefoon, teken dat Marie-Carmen belde. Ik hield al mijn hart vast. Nadat ik verslag uitgebracht had van Geneviève moest ze iets vragen...  Ze begon met een verhaal over een zwangere teef die zondag door iemand gevonden was die aanvankelijk zinnens was ze te houden maar ze dan toch maar naar een dubieus asiel gebracht had waar ze gisteren bevallen was van 8 pups en aan de deur gezet was. Een ex-airhostess van Iberia en lid van Las Nieves had Marie-Carmen gecontacteerd voor hulp. Wat ik ervan dacht...

 

Even voor 18u waren we een héél mooie, héél jonge witte mama en haar 8 pups van één dag oud rijker, 5 meisjes en 3 mannetjes. Piepkleine minimini galgo babytjes, 2 beige-wit, één gestroomd wit en de rest zwart wit. Courage... Ik was alvast voorbereid en had al  namen bedacht voor de familie. Mama kreeg de naam Adelaide, de dametjes hun namen Anthea, Agatha, Agrippina, Annabelle en Allegra en de meneertjes Beaufort, Boniface en Baptiste... Met die namen konden ze de ellende, de anonimiteit en de slechte start in hun korte leven achter zich laten en waren ze klaar voor een nieuw dat begon in Casa Belgica.

 

Door het over en weer geloop en de doorstane emoties waar oa de jarenlange "trouble in paradise" bij Anabelle en Salva de oorzaak van is, vooral omdat sedert een paar maanden blijkt dat Casa Belgica door het feit dat ze gaan scheiden het risico loopt om verkocht te worden, heb ik verschrikkelijke hoofdpijn. Het zou  een regelrechte ramp zijn, een nachtmerrie want we hebben de financies niet om Casa Belgica  in te kopen en de gedachte dat GINB op straat zou staan en de kliniek zou sluiten!!  Ik mag er niet aan denken... Er hangt hoe dan ook een zwaard van Damocles boven ons hoofd want de betrokken partijen staan loodrecht tegenover mekaar en daar zouden wij wel eens het slachtoffer kunnen van worden. Hoe dan ook, na het gesprek met Annabelle ‘s namiddags staat mijn hoofd op springen en de draadjes in mijn gezwollen voet strak gespannen. Omdat ze me veel  pijn en ongemak bezorgen, is Dirk bang dat ze er ingroeien en besluit ze zelf te verwijderen. Hij haalt de staande lamp met vergrootglas uit de kliniek erbij, etaleert zijn verzorgingskit en begint eraan. Wat hij bij de honden kan, kan hij ook bij mij is ons motto. Ik heb het volste vertrouwen in zijn kunde en zet mijn tanden op mekaar... Als ik ‘s anderendaags voor de eerste maal bij kinesist Alberto ga, verklaart hij ons beiden gek als hij hoort dat Dirk de draadjes verwijderd heeft...

 

Zaterdag 17 november 2018

Na 2 dagen aan de update geschreven te hebben om jullie op de hoogte te brengen van de afgelopen gebeurtenissen, wil ik in deze donkere en zorgwekkende tijden afsluiten met een positieve noot. Omdat er velen onder jullie met afschuw en medeleven de kruisweg van "Lionel met de duizend maden" gevolgd hebben, wil ik jullie graag deelgenoot maken van hoe het hem verder vergaan is. Zoals jullie weten is hij meegereisd naar België en afgezet bij ons aller Marianne Philippo die hem verder zou verzorgen tot de halswonde dicht was. Het was minder evident dan verwacht want Marianne heeft hem nog 2 maal moeten verdoven en opereren. Hoe dan ook sedert een paar weken is de wonde schier dicht. Er bleef nog een klein gaatje van een halve cm over maar ondertussen is dat ook verleden tijd en is zijn pels  terug gegroeid. Na die intense tijd samen met Marianne is ook de wederzijdse liefde gegroeid en maakt Lionel nu deel uit van haar grote hondenfamilie. Gedurende de dag helpt hij met de consultaties en ‘s avonds gaat hij samen met Marianne en Philippe en zijn broers en zussen viervoeters in alle kleuren en geuren mee televisie kijken in het salon. En of hij gelukkig is, wij allemaal trouwens ... 

 

  • DDR fotostyling