Winkelmandje

Uw winkelwagen is leeg.

Spanje update Mei 2021 - Zon25april

Geplaatst op
12 mei 2021

 

 

Zondag 25 april 2021

Na een week van hard labeur in de "puppycrèche" en de "barzoi-opvang", ging Dirk gisteren Roel halen op de luchthaven, die aankwam op krukken omdat de pezen in zijn voeten ontstoken waren. Ongelooflijk, zei Dirk, toen hij van op Barracas belde dat ze vertrokken richting Casa Belgica, jij loopt te manken, nu komt Roel aan op krukken, mooi peloton voegde hij er aan toe, en zuchtte “waar moet dat heen”... Hoe dan ook, na zijn aankomst en begroeting door de "troepen", at Roel met smaak de "smos" op die ik  gemaakt had en lichtte ons in betreffende zijn malheur... Daarna hinkten we in het gezelschap van Dirk samen naar beneden om naar de vernieuwde kliniek en de pups te gaan kijken. Uw petekindjes, zei Dirk tegen Roel  want hij had hem met medeweten van zijn eega gebombardeerd tot peter van de 7 dwergen... Na de kennismaking met zijn nieuwbakken petekinderen, hinkten we verder om onze opwachting te maken bij de barzoi clan. Na de verwondering over de werken, de nobele dames en de alweer obligate foto’s, begon het lichtjes te regenen en spoedden we ons naar boven waar we door ons zootje ongeregeld verwelkomd werden alsof we 2 dagen weggeweest waren... ‘s Avonds dronken we  traditioneel een aperitiefje en aten daarna mijn nog traditionelere succulente spaghetti die na al die jaren nog altijd succes verzekerde voor een veilige reis.

  

Deze morgen stond Dirk al om 7.00u onder de douche want zoals altijd had hij last van "vertrekkoorts", een koorts die hij altijd aan iedereen overzet want terwijl hij zich stond te douchen was ik ruim op tijd de chauffeurs hun lunchpakketten aan  het klaar maken en waren de honden al op kruissnelheid wat stress betrof. Allemaal Dirk zijn schuld... De koorts had zich alom verspreid want ook de barzois waren bedrijvig en beneden was Vali al bezig met de pups... Door al de drukte kon Roel niet anders dan ook opstaan en zaten we een kwartier later aan het ontbijt. Zoals altijd nam Dirk de tijd niet om deftig te eten en liep aan en af naar buiten. Kort daarna volgde Roel hem steunend op zijn kruk naar buiten… De jeep werd buitengezet, de camionette zakte voor het hekken om Marie-Carmen te laten binnenrijden en het laden te vergemakkelijken enz enz. Routine dus en alles ruim op tijd met de kleine generaal op kop van zijn troepen... Ik bleef in de keuken achter met de honden en keek met toegenepen keel naar Eusebio en Elvis. Vooral Elvis baarde me zorgen, hoe zou hij het laden en het afscheid verwerken. De koorts had zich blijkbaar verspreid tot bij Marie-Carmen want ook zij was bijna een halfuur vroeger dan voorzien toen ze met Pili en de eerste reizigers aankwam.

 

Gelukkig waren de barzoi dames Fafa, Fifi, Fufu en Fofo en onze Hyppolythe, Tito, Eusebio  en Elvis, die volledig op mij vertrouwd had en gewillig aan boord gegaan was, net geladen. Nu was het voor echt, vooral voor Eusebio want hij was geadopteerd en zou morgen al afgehaald worden door zijn nieuwe familie. Het was goed 9.00u toen iedereen geladen was en Marie-Carmen en Pili vertrokken. Terwijl Dirk en Roel hun bagage haalden, stond ik Elvis en Eusebio moed in te spreken en kon me moeilijk voorstellen dat ze tussen dit en een paar minuten weg zouden zijn. Alweer een hoofdstuk dat afgesloten was. Ik hield me sterk, vroeg aan Roel om aan echtgenote Kris - die regioverantwoordelijke was van Eusebio’s nieuwe familie - te vragen om hem goed op te volgen en zei tegen Dirk dat hij aan Els moest zeggen dat, indien het niet zou gaan met Elvis, hij hem terug zou meenemen naar Spanje. Nadat beide heren mij verzekerd hadden dat ze de boodschap begrepen hadden en zouden overbrengen, nam ik afscheid en was 10 minuten later alleen met onze achtergebleven honden en Astrid die op zoek was naar haar moeder en zussen… Toen ik haar riep kwam ze tegen me aan leunen, keek me niet begrijpend aan en jankte zachtjes. Ik begreep haar verdriet en liet mijn tranen de vrije loop... Ik stond nog altijd met Astrid tegen mij aan toen de eerste druppels vielen en ik in mezelf mompelde dat de hemel ook verdriet had. Het bleef de godganse dag water gieten, desondanks zocht Astrid onverminderd verder naar haar verdwenen familie...

 

Dirk en Roel waren ondertussen alle records aan het verpletteren. Burgos, Bidart, Poitiers, er was weinig of geen verkeer dus konden ze doorrijden en zonder regen, want bij hen was het droog gebleven. Ik was amper in bed toen ze 1700 km verder noordwaarts in Doornik arriveerden en om 01.00u de teefjes voor sterilisatie bij Marianne "afleverden". Een uur later waren de chauffeurs in Hof Rosa Canina met de heren en om 03.00u lagen ze in bed. Toen Dirk om 8.30u belde was hij al de doeken uit de camionette aan het opruimen en had ik de gelegenheid om nog maar eens aan te dringen wat Eusebio en Elvis betrof... Van Eusebio wou ik een foto met de adoptiefamilie en Els die Elvis kwam halen, moest mij ook op de hoogte houden en een fotootje doorsturen enz enz. Dirk zei jaja en natuurlijk en beloofde alles te doen wat ik gevraagd had en niks te vergeten, het was hem geraden...  Een goed uur later kwam de foto van Eusebio met zijn nieuwe familie binnen, hij poseerde fier naast de galgo des huizes en keek onbevangen in de lens... Nog een uur later kreeg ik een mail annex foto van Els doorgestuurd. Elvis deed het goed, het kwam goed schreef ze. Het was niet eerlijk van mij om Elvis aan haar toe te vertrouwen, voegde ze er aan toe, want ze was instant verliefd geworden, zo'n schone en brave jongen en ze had al altijd een zwak gehad voor grote zwarte mannen...  

 

 

 

Zaterdag 1 mei 2021

Vandaag dag van de arbeid,  zeker voor Dirk en de medewerkers die in België op dit moment alles aan het voorbereiden zijn voor de adoptiedag van de teefjes die gisteren bij Marianne baby proof afgehaald zijn. Alweer een mega grote merci aan Marianne en Anne die ook weer geholpen heeft; om niet te spreken van Mariannes vaste team dat ook altijd paraat staat... In Casa Belgica was het ook hard labeur want Flavie en haar 7 pups eisen alle dagen mijn en Vali's volledige aandacht  op. Om de paar uur krijgen ze puppyvoeding om de mama te ontlasten en wordt hun verblijf gepoetst en verschoond, een hele onderneming... De pipidoeken vliegen erdoor want de klok rond produceren de 7 dwergen kaka en pipi in overvloed, shit is money nietwaar, alhoewel, in dit geval... Het begint ‘s morgens tussen 7.00u en 7.30u en het stopt pas rond 22.00u a 22.30u, of later... Voor de wasmachines en de droogkasten die praktisch 24 op 24 draaien, stopt het nooit… En dat allemaal bij hondenweer want sedert de chauffeurs vertrokken zijn, is er nog geen dag gepasseerd zonder dat het water goot, en waaide. Niet bevorderlijk voor de acclimatisatie van Leopold zijn verloofde. Alhoewel, het moet gezegd dat Astrid zich koninklijk gedraagt, een beetje timide maar zacht, lief, bescheiden en heel proper, enfin een droombruid voor Leopold en een gedroomde "schoondochter" voor ons... Hoe dan ook ik zal blij zijn als Dirk morgenavond met Luc d'Artagnan als co-driver de oprit opdraait want het is een lastige week geweest en ik ben doodop. Momenteel duim ik vanuit Casa Belgica voor een vlotte adoptiedag en gelukkige baasjes, galgootjes en medewerkers. Als het achter de rug is, gaat Dirk bellen... Ondertussen heeft hij rond 16.30u gebeld en mij verzekerd dat alles perfect verliep, iedereen blij en gelukkig was en hij al thuis is, zijn valies al gemaakt heeft, alles klaar staat voor morgen, en hij nu naar het station vertrekt om Luc af te halen... Ik ben blij met het nieuws van de adoptiedag, nog blijer met de foto’s van Eusebio en zijn nieuwe familie waaronder een koppel konijnen!!  En dolgelukkig met het nieuws dat Els besloten heeft Elvis te adopteren.

  

  

Dinsdag 4 mei 2021 

Nadat Dirk en Luc met Tito en Hyppolythe aan boord zoals voorzien zondag om 5.00u vertrokken waren, belde ik traditioneel rond 6.00u of alles ok was en kreeg geen antwoord... Dirk zijn telefoon sloeg over op tuuttuut, niks om mij ongerust over te maken dacht ik, dat gebeurde nog al eens. Ik probeerde terug de slaap te vatten maar het lukte niet meer. Er was een lichte ongerustheid binnengeslopen in mijn hoofd nadat ik een tweede keer gebeld had en terug die rare bezettoon hoorde en dan niks meer. Ik stond op en probeerde nog eens, met hetzelfde resultaat. Hoe onnozel ook probeerde ik het vervolgens met alle toestellen die Casa Belgica rijk is omdat het euvel misschien aan onze verbinding lag. Hoe dan ook, allemaal zonder resultaat. Uiteindelijk zag ik zich al een worst case scenario voor mijn ogen ontrollen en belde ik om 8.00u ongerust naar Yolanda, ik vertelde dat ik de chauffeurs niet kon bereiken, dat ik ongerust was en vroeg of zij Luc kon bellen. Tien minuten later belde ze terug dat alles oké was en Dirk mij ging bellen als ze verwisseld hadden. Toen de telefoon ging en ik Dirk hoorde die uitlegde dat de telefoons en de gps uitgevallen waren toen ze de grens overstaken, viel 1000 kg van mijn schouders. Na 25 jaar  ben ik nog altijd bang dat er iets zou gebeuren, ik heb jaren meegereden, veel gezien, nog meer meegemaakt en heb dikwijls doodsangsten uitgestaan, dus....  

 

   

Dirk stelde mijn gerust, zei dat er weinig verkeer was, ze goed avanceerden richting Spanje en ik me geen zorgen moest maken. Blijkbaar waren ze gejaagd door de wind want om 15.30u kreeg ik telefoon dat ze de Spaanse grens gepasseerd waren en 6 uren later draaiden ze de oprit van Casa Belgica op met hetzelfde resultaat als altijd. Een supergelukkig weerzien voor mens en dier...  Nadat de camionette uitgeladen was - zucht.. - bleven we nog tot na middernacht napraten en gingen dan slapen... Astrid die de afgelopen week met mij alleen geweest was, durfde niet van haar plaatsje tussen de zetel en de salontafel komen en was volledig van haar melk... ‘s Anderendaags troonde Dirk Luc d'Artagnan fier mee om de werken aan de verbouwde kliniek en bijgebouwen te laten zien en last but not least, Flavie en haar kroost te tonen... ‘s Middags gingen we iets eten in druk Xanadu wat het was de feestdag van de Madrileense comunidad, wisten wij veel... Hoe dan ook, na het etentje dat stilletjes aan traditie geworden is voor de "afgepeigerde" chauffeurs, reden we terug naar huis en gingen die avond vroeger dan normaal slapen want het zou een korte nacht worden. Zeer kort want deze morgen zijn Dirk en d 'Artagnan om 5.00u opgestaan en 20 minuten later vertrokken naar de luchthaven. Toen Dirk terug was zijn we een uurtje later terug naar Xanadu en Hypercor gereden want het is vandaag shop-dag... baaahhhhh. Hoe dan ook het is een must want de frigo's zijn leeg en de kuis en wasproducten en de speciale puppyvoeding en pasta voor de honden hun dagelijkse warm avondmaal en het brood en de groeten zijn op, alles is op.  Als we terug  naar huis rijden is het 20 graden en schijnt de zon, ideaal om mama Flavie naar boven te halen en haar kinderen naar de veranda te verhuizen, iedereen opgelucht. Vooral Flavie die na de kennismaking met onze honden de keuken binnenloopt en direct de manden en de banken test... Onze honden die kijken ernaar, denken alweer ene bij, en slaken net als wij een diepe zucht.... Straks maak ik voor Flavie en Astrid een afspraak met dr De Frutos, kwestie van bezig te blijven nietwaar...

  • DDR fotostyling