Winkelmandje

Uw winkelwagen is leeg.

Spanje update Mei 2021 - Woe12Mei

Geplaatst op
17 mei 2021

 

 

Woensdag 12 en donderdag 13 mei 2021 

Mede door het feit dat ik vorige week getrakteerd  werd op een sciatique of ischias om U tegen te zeggen, eentje die het lopen nog moeilijker maakte en de krukken deed bovenhalen, én we afgelopen vrijdag een afspraak hadden in het medisch centrum van Valmojado die ons zou inschrijven als residenten van Casarrubios Del Monte (allemaal het gevolg van de aankoop van Casa Belgica) om de ziekenzorg toegankelijker te maken en mij op de lijst te zetten voor corona vaccin - een feit dat betwist werd - verliep onze planning enigszins anders dan voorzien… Hoe dan ook, gelukkig vergezelde Marie-Carmen ons naar Valmojado om de papierwinkel af te handelen, zo niet stonden we daar de ganse dag want niemand van het personeel zat te springen om Belgische exoten te "bedienen"... Tijdens het wachten vroeg Marie-Carmen of we gezien mijn probleem maandag onze afspraak konden nakomen om met de te castreren reutjes naar de "nieuwe" dierenarts te rijden. Natuurlijk, beaamden we in koor, want de eerste keer was de reis door Dirk zijn griep in ‘t water gevallen en hadden ze zich moeten behelpen met een paar bereidwillige chauffeurs, dus.. Toen we eindelijk buiten waren bij het medisch centrum werd afgesproken dat ze de reuen voor castratie maandag om 8.30u zou afzetten in Casa Belgica ...

Dus vertrokken we eergisteren om 9.00u met 5 galgo’s, 2 "origines inconnues” - een reusachtig mastino teefje van 50 kg en een 8 maand oude caramelkleurige podenco-farao pup met roze neus, bange groene ogen, oren als "telloren" en sporen van doorligwonden die er wat mij betrof uitzag alsof hij amper 15 kg woog, richting Toledo. Allez, voorbij Toledo, want de "nieuwe" dierenarts" woonde 100 km ver in een dorp los Yebenes genaamd. Ik heb al veel gezien maar zo'n griezelig mager, ongelukkig stukje hond als die 8 maand oude pup die we aan boord hadden, had ik zelden gezien. De ellende stond op zijn gezicht te lezen en ik vroeg me af wat er met hem gebeurd was. Eens Toledo voorbij moesten we van de hoofdweg af richting onze bestemming. De weg werd heuvelachtiger, de baantjes smaller en de flanken van de heuvels waren beplant met olijfbomen. Zover we konden zien niks dan olijfbomen.

 

Uiteindelijk zagen we in the middle of nowhere een wegwijzer naar onze bestemming en in de verte het dorp waar we moesten zijn.  Eenmaal gearriveerd bleek het "stadje" te bestaan uit een hoofdstraat, een paar zijstraatjes en een supermark en waren we er doorheen voor we het wisten. Zodus moest Dirk terugkeren en aan een klim door een smalle straat beginnen waar ook het jachtmuseum zich bevond, zo werd aan het begin van de straat met een groot bord aangekondigd. Ik voelde mij niks op mijn gemak en vroeg me af waar we onze camionette gingen parkeren... De dierenarts die we zochten resideerde hogerop in de straat en was gevestigd op de hoek van een nog smallere straat... In het hol van Pluto dus... Het was een kleine praktijk waar we hetzelfde probleem zouden hebben als met de camionette, waar zouden we alle 9 honden moeten parkeren... Gelukkig stak het net zoals in de straat ook daar niet te nauw... Het voornaamste voor mij was dat er een toilet was...

Eenmaal ons bonte gezelschap uitgeladen, waren zowel de jonge dierenarts als zijn assistente geschokt  door de conditie van de podenco pup (farao pup volgens mij wat de dierenarts beaamde).  Het wou heel wat zeggen dat ze schrokken van zijn schriel voorkomen want ze zijn het een en ander gewoon in dergelijke jagersdorpen en de straat van het jachtmuseum... Hoe dan ook we vroegen of er een mogelijkheid was om ergens te ontbijten want we waren met lege maag vertrokken, dus hadden we dringend nood aan een koffie. Tot onze opluchting vertelden ze dat er in de  hoofdstraat een "churreria" was waar we konden ontbijten, ze sloten wel om 12.00u... Ondertussen was het al 11.00u en als er geen volk was sloten ze vroeger… Nadat ze ons de weg uitgelegd hadden, spoedden we ons naar de "churreria" die gelukkig open was. Dirk parkeerde de camionette voor de zaak en ging aan de toog onze bestelling doorgeven. Ondertussen mocht ik van de vriendelijke eigenaars plaatsnemen in de lege eetzaal waar de tv, zoals in alle koffiebars, alles overstemde. Hoe dan ook, we kregen een goed ontbijt geserveerd en werden door de overige klanten die allemaal op het terras met zicht op onze camionette plaats namen, nieuwsgierig bekeken. Na mijn derde tas koffie werd het terras opgeruimd en konden we vertrekken. Naar waar dat was iets anders want de dierenarts ging bellen als we terug verwacht werden...

 

Er zat niks anders op dan een beetje aan sightseeing te doen en ondertussen naar een tankstation te zoeken... We vonden er een aan de uitgang van het dorp, aan een pleintje waar een paar bewoners grote plastiek flessen vulden met drinkwater. Een beeld uit vervlogen tijden maar blijkbaar niet in Los Yebenes… Nadat we een praatje gemaakt hadden met de dame van het tankstation, dat bestond uit 2 pompen en een minikiosk waar de dame wachtte op klanten, reden we het dorp uit om 5 km verder een nog kleiner praktisch uitgestorven dorp te doorkruisen. De helft van de huizen stond er te koop  en hier en daar liepen een paar norse oude mannen langs de huizen die bleven staan om de camionette met de reuzen galgo op de flank en vreemde nummerplaat beter te kunnen bekijken. Een aparte ervaring want verder was er geen leven te bespeuren. Aan het einde van het dorp lag voor het laatste huis een kat zich in het midden van de straat te koesteren in de zon en deed weinig moeite om uit de weg te gaan. Bevreemdend zei ik tegen Dirk die alleen maar kon bevestigen. Vijf minuten later kregen we telefoon dat we verwacht werden bij de dierenarts omdat ze geen plaats meer hadden om de geopereerde honden te leggen...

 

We moesten nog twee uur wachten voor iedereen klaar was, tijd genoeg om te filosoferen over vroegere tijden toen Louis kwam castreren in onze kliniek maar nu met zijn uitgebreide bezigheden geen tijd meer heeft. Hetzelfde geldt voor de lokale dierenarts van Calypo, geen tijd om te castreren en tanden te doen... En dr De Frutos, die is specialist orthopedist, dus aan hem moet ik het ook niet vragen… Hoe dan ook dit was ook geen oplossing, niet voor de honden van de refuge en niet voor ons en de galgo’s, dus besloot ik te vragen aan de dierenarts  wat hij er zou van denken om in onze kliniek in Calypo te komen opereren... Na een eindeloze uitleg over 25 jaar GiNB en het feit dat het een privé kliniek van de organisatie was, leek hij wel iets te voelen voor het idee en vroeg of het zou kunnen in het weekend want het was niet zijn kliniek waar we waren, hij werkte en hij was zaterdagen en zondagen vrij… Ik greep de kans met beide handen aan en vroeg hem om naar Marie-Carmen te bellen voor meer uitleg. Op de weg naar huis belde ik haar op om verslag uit te brengen en haar het goede nieuws te melden dat de kans erin zat dat de DA naar de Casa Belgica kliniek zou komen, ik zei erbij dat we niet te vroeg victorie moesten kraaien en voegde eraan toe dat we rond 16.00u zouden thuis zijn. De gps had niet gelogen want iets voor de aangekondigde tijd kwamen we aan en even later was Marie-Carmen er. 

 

Toen de honden ingeladen werden, zag ik met pijn in het hart de graatmagere podenco vertrekken. Ik herhaalde nogmaals hoe mager hij was en vroeg Marie-Carmen hoe hij in de refuge verzeild was. Hij werd nog magerder dan hij nu is afgezet door zijn piepjonge eigenaar die hem kocht bij een  fokker, hem daarna volledig liet verkommeren en vertrok naar de Canarische eilanden mits de belofte dat hij de hond 3 maand later terug zou ophalen, wishfull thinking... Alweer een horror story, een van de velen... Een halfuur nadat ze met de honden vertrok, stond ze hijgend terug in Casa Belgica met een onwaarschijnlijk verhaal. Twee hoogzwangere, in het weekend gedumpte teefjes, waren gelijktijdig bevallen! Samen hadden ze 12 pups! De ene mama 9, waarvan 2 gestorven, het andere teefje 5... Zowel Dirk als ik hapten naar adem... What to do, vroeg Marie-Carmen.  Gisteren wou en zou ik dus, sciatique of niet, absoluut naar de refuge... Dirk zei kwaad “dat zal niet waar zijn” en vroeg of ik  helemaal gek werd. Als ik naar de supermarkt boodschappen moest doen, kon ik ook naar de refuge vond ik... Dit gezegd zijnde reden we ‘s namiddags naar Las Nieves waar ik omringd door de dreigend blaffende maffiosi van het middenplein aan Marie-Carmens arm hinkend de afstand naar het verblijf van de moeders overbrugde. Ondertussen keek Dirk met argus ogen uit naar Darco, de grote mastif die hem de laatste keer dat hij foto’s van de honden genomen had serieus  in de billen, arm en rug gebeten had bij de oversteek naar de damesverblijven...

 

Toen we bij de pas bevallen moeders de pas geboren pupjes bekeken om te bepalen hoeveel mannetjes en meisjes er waren, was ik zo ontroerd dat het wazig werd voor mijn ogen. Twee uitgemergelde teefjes, het ene was bitter jong voor een nestje en had 7 donkergrijs gestroomde piepkleine pupjes, het ander had nog 5 wit en beige-witte pupjes over van de 7 want 2 waren dood geboren. Ondanks alle ellende en ontbering hadden ze het beste van zichzelf gegeven aan hun kinderen en keken nu met grote ogen ongerust toe hoe we ze voorzichtig wegnamen. Niet voor lang, verzekerde ik hen, en voegde er aan toe dat ze beiden met hun kroost naar Casa Belgica mochten komen als hun pupjes een paar dagen oud waren. Dirk beaamde en zei weifelend of we er nu 7 of 19 moeten verzorgen... Ach, ze mochten al eens "chance" hebben in ‘t leven vond ik en die "chance" was twee zotte Belgen tegenkomen die voor hen en hun kroost zouden zorgen! (konden wij vermoeden dat de 7 kleine pupjes van het jongste teefje in de loop van de nacht allemaal zouden sterven !) Voor we vertrokken vroeg  ik om de magere farao-podenco pup te halen, hij mocht mee naar Casa Belgica. Het was tenslotte 25 jaar GINB  dus was het gans 2021 alle dagen feest! Vandaag groot feest want er waren 13 windhonden pups en twee mama's met hun pootjes van "t 'ijs”… Hoe dan ook, eens het wereldkundig gemaakt werd, zouden we via onze FB pagina van sommige lezers wel weer kritiek krijgen... Enerzijds omdat we honden en pups uit Spanje halen terwijl er zoveel in Belgische refuges zitten, wat uiteraard de waarheid is, dus vandaar dat we alleen de windhonden een kans kunnen geven zonder onder kritiek bedolven te worden, alhoewel... Anderzijds, omdat we alleen windhonden redden en geen andere rassen!  Begrijpe wie begrijpen kan... 

Nogmaals, we redden windhonden omdat ze er alleen voor staan en omdat de windhonden- problematiek in Spanje een van de gruwelijkste en schandaligste horror story's is in Europa. Windhonden hebben geen enkele kans in eigen land, er wacht hen na een ellendig leven alleen nog een verschrikkelijke dood als we onze ogen sluiten en niet helpen. We houden ons strikt aan windhonden omdat de overige honden in Spaanse refuges dezelfde zijn als deze die in België wachten, "mode-rassen" en bastaardjes ... Vandaar  dat we deze in België de kans niet willen ontnemen op adoptie  door er mee te brengen, tot zover...Ter info, van welk ras ze ook moge zijn, alle honden in Las Nieves profiteren mee van onze hulp aan de galgo's. Als we thuis zijn moet Dirk de pup, die ik Francisco genoemd heb, binnendragen want hij doet het in zijn broek bij het zien van onze honden die zich aan het hekken staan te verdringen om hem aan een "welkomstonderzoek" te onderwerpen. Als de storm geluwd is en iedereen hem genoeg bekeken, geroken en onderzocht heeft, is iedereen content en mag hij rondlopen. Een confrontatie met de harde realiteit want nu pas zien we hoe onvast hij op zijn te grote poten staat en hoe zwak hij is. Iets waar we direct iets kunnen aan doen want het is etenstijd voor onze honden. Wonder boven wonder is zijn honger groter dan zijn angst want onder mijn toeziend oog eet hij in de keuken bijna zijn ganse kom pasta met vlees en bouillon uit en installeert daarna onhandig zijn te grote poten en te grote gerimpelde kop  op een doekje, een mand kent hij blijkbaar niet, nog niet... Ik kijk vertederd naar het hoopje ellende en vraag me af wie een dier zoiets kan aandoen, na 25 jaar heb ik nog geen antwoord. 

‘s Namiddags belt Marie-Carmen met de mededeling dat ze een mail naar de overheid gestuurd heeft dat ze ons in Valmojado niet kunnen of willen helpen en antwoord gekregen heeft dat we ons moeten registreren en we ons ‘s anderendaags om 10.00u terug moeten aanmelden... Zodus zijn we ons deze morgen in gezelschap van Marie-Carmen terug gaan aanbieden in het medisch centrum waar ze na haar uitleg en een kopie van de mail van de overheid nog altijd discuteren over het welles en nietes. Marie-Carmen zou zichzelf niet zijn als ze zich daar zou laten door afschrikken en begint aan een discussie om u tegen te zeggen.  Ze doet de vrouw bellen naar het bureau van de overheid en haalt haar slag thuis. We krijgen onze sanitaire kaart én onze vaccinatie... Alhoewel, hoe kan het anders, daar óók over gemekkerd wordt want ondanks mijn leeftijdsklasse, besluiten ze dat Dirk eerst mag gaan en zich maandag 17 mei om 18.20u moet aanmelden in Valmojado om zijn vaccin te halen! Voor mij zullen ze nog wel bellen als het zover is... Hij kan het maar niet begrijpen dat hij eerst mag en wil weten hoe dat mogelijk is enz enz. Voor hij zich verliest in een oeverloze "sufpiekerij", maak ik hem duidelijk dat ik er niets om geef om te wachten. We zullen wel zien, besluit ik, want dat gedoe rond die corona en die vaccins hangen me de keel uit, met dank aan het dagelijks journaal op de Vlaamse posten (we hebben TV Vlaanderen in Spanje en zijn op de hoogte van het reilen en zeilen in België), vandaar...

Boven alle verwachting krijg ik vandaag, donderdag 13 mei, het blijde nieuws dat ik op 28 mei om 9.00u ‘s morgens om mijn vaccin mag gaan in Calypo. Exit Dirks ongerustheid, hoop ik... Ik denk meer aan de overleden pups die hun kans gemist hebben dan aan mijn vaccin... Morgen naar dr De Frutos ...

 

 

  • DDR fotostyling