Winkelmandje

Uw winkelwagen is leeg.

Spanje Update Mei 2019 - Zon05Mei

Geplaatst op
01 juni 2019

 

 

Zondag 5 mei 2019

Alhoewel platte rust een zéér rekbaar begrip is in Casa Belgica, probeer ik ‘s namiddags aan het zwembad, dat pas sedert een paar dagen verlost is van zijn “winters dekbed“, een beetje te rusten en eindelijk mijn boek van PG Wodehouse uit te lezen. Zoals altijd steekt er rond 15u een woestijnwind op die deze keer niet alleen zand mee voert maar ook duizenden en duizenden witte pluizen van de buurman zijn populier die in een mum van tijd het filterende zwembadwater bedekken met een katoenen donsdeken en het normaal ademen beletten. Er zit niks anders op dan met prikogen mijn heil binnenshuis te zoeken. Hoe dan ook ik moet zien dat ik uitgerust raak want vrijdag komt Nancy Quidé, ofte de madam met de gouden pipidoeken, die de kliniek sedert het begin der Casa Belgica-tijden voorziet van deze  wit-blauwe gezegende attributen die voor de honden, de dierenartsen  en voor de kliniek onmisbaar zijn. Ik vond dat het na al die tijd dan ook nodig was om haar eens uit te nodigen zodat ze kan komen zien waarvoor ze de doeken al jarenlang gaat ophalen, controleert, plooit, in zakken steekt, haar gang als opslagplaats gebruikt en dan Grote Dirk laat komen om de lading op te halen.

Vrijdag 10 mei 2019 

Nadat er deze week aflossing van de wacht was en de herstelde “Poumon” teruggekeerd is naar de refuge en gisteren plaats gemaakt heeft voor Fauna die tot de adoptiedag in Casa Belgica blijft, staat Marie-Carmen vandaag al om 8u aan de poort met 4 geadopteerde mannetjes waarvan Louis de tanden komt doen. Gelijk met Louis’ aankomst vertrekt Dirk naar de luchthaven om Nancy op te halen wiens vliegtuig blijkbaar op tijd vertrokken is... Zoals beloofd belt hij een goed uur later dat hij Nancy “opgevist” heeft en dat ze vertrekken. Nog een uur later komen ze aan in Casa Belgica en krijgt Nancy het ganse welkomstcomité over zich heen, Hypollythe voorop en het zal de volgende dagen zo blijven… 

 

Nadat ze zich eindelijk bevrijd heeft en ons zootje ongeregeld eindelijk afgeschud heeft, kan ik haar verwelkomen en haar kamer tonen. Daarna doet ze met Dirk de toer van Casa Belgica en gaat een bezoekje brengen aan Louis die druk bezig is met de “herentanden”. Tijdens de lunch kan ze haar eerste indrukken ventileren en  bekomen van de eerste emoties. Straks staan er haar nog veel meer te wachten, massa’s, want van zodra Marie-Carmen de heren opgehaald heeft brengen we een bezoek aan de refuge. Terwijl we tijdens de lunch bijpraten  zie ik dat Nancy’s gedachten al vooruitlopen op de gebeurtenissen en ze in beslag genomen wordt door het nakend bezoek aan Las Nieves. Bezoek waar ze zolang op moeten wachten heeft.

 

  

Om 15.30u komt Marie-Carmen de heren met hun witte glimlach halen. Wij vertrekken een weinig later met een duidelijk zenuwachtige Nancy en staan na een hobbelige rit, die mijn gehavende ruggengraat danig dooreenschudt, 10 minuten later voor de poort van de kathedraal. Wat Nancy op dat moment voelt kan ik alleen maar gissen maar het is veel, héél veel en een paar minuten later nog niets vergeleken bij de kennismaking met de vele galgo’s in de quarantaine. Daarna volgen de verblijven van de dames en dat van de heren, overal gaan we tussen de honden zitten en laat Nancy zich onderdompelen. Een belevenis die ze, daar ben ik zeker van, haar ganse leven niet meer zal vergeten. Maar ik zal het haar in het verslag dat ik de bezoekers altijd doe schrijven, zelf laten verwoorden.

 

Zondag 12 mei 2019

‘s Middags is het avontuur van Nancy voorbij en vertrekt ze gesterkt in de overtuiging dat haar bijdrage aan het werk van GINB onontbeerlijk is, na een emotioneel afscheid terug naar België. Als ze met Dirk vertrokken is ga ik achter mijn pc zitten en begin aan mijn update. Mijn gezwollen ontstoken hiel en mijn pijnlijke rug hebben echter een ander scenario in gedachten, één die ijs voorziet voor mijn voet en een ontspannen houding voor mijn rug. In principe zou ik altijd naar Dirk moeten luisteren want die had net hetzelfde gezegd voor zijn vertrek. Als hij na een kleine 2 uur terug thuis komt knikt hij goedkeurend als hij me in de zetel ziet zitten met ijs op mijn voet en zegt “je kunt wat rust gebruiken“. Hoe dan ook  hij voegt er direct aan toe  “vergeet niet dat we morgen boodschappen moeten doen, dat Grote Dirk woensdag aankomt, we donderdag vertrekken, het zaterdag adoptiedag is en ‘s avonds benefiet in Roeselare enz“... Ik probeer niet te luisteren en stop mijn vingers in mijn oren...

In de vooravond krijgen we telefoon van Marie-Carmen dat Soto al 2 dagen niet meer wil eten lusteloos is en koorts heeft. Onderzoek wijst niks uit, hart en longen zijn goed, bloed ook. Ik bezweer haar hem direct te brengen want morgenvroeg gaan we naar Talavera om de as van Blanqui op te halen dus maak ik direct een afspraak voor Soto. Het mag niet baten… ondanks het feit dat ik in zijn oor fluister dat er op hem gewacht wordt in België en alle goede zorgen,  heeft het lot andere plannen en kunnen we alleen maar toekijken hoe hij ‘s nachts dit aardse tranendal verlaat. Ik ben er kapot van en kan alleen maar denken aan de adoptanten die ik zo kort voor de adoptiedag op de hoogte moet brengen dat hun uitverkorene gestorven is. Eerst Blanqui, nu Soto, wat nog... 

Woensdag 15 mei 2019

In de voormiddag gaat Dirk “de Grote” afhalen op de luchthaven, lunchen we na hun aankomst, doorlopen ze daarna samen de normale “vertrekprocedure”, eten we ‘s avonds spaghetti en gaat “de grote “ om 21u slapen. Zoals gewoonlijk wroet Dirk nog een paar uur in zijn pc’s, tassen, attributen die mee moeten enz vóór hij er toe komt om naar bed te gaan, zucht…

 

Donderdag 16  mei 2019

Omdat er 19 honden, waaronder al onze hondenkinderen geladen worden in Casa Belgica, komt Marie-Carmen pas om 8u met de eerste “lading” reizigers, na nog een tweede lading zijn alle plaatsten volzet en kunnen ze vertrekken. Na het afscheid heb ik nog een halfuur voor Salva mij komt halen om me naar de luchthaven te brengen en tijdens het wachten loop ik door de tuin en ervaar als steeds de bevreemdende stilte die er hangt. Net of er is hier nooit een GINB geweest is, er nooit honden geweest zijn, akelig. Zo zal het er ooit uitzien en zal er van ons geen sprake meer zijn. Ik schud de zwarte gedachte van me af en bedenk dat ik tussen dit en een zestal uur in België zal zijn waar Frank me zal opwachten en wat er daar allemaal op het programma staat de komende dagen...

 

Als ik een laatste keer naar de badkamer ga voor Salva er is gaat de telefoon. Uiteraard denk ik dat het Dirk is maar het is Pat, de echtgenote van Frank, die opgewonden door de telefoon schalt dat mijn vlucht wegens staking van de luchtverkeersleiders gecanceld is. Als er nu iets is dat ik niet wil horen is het dat, want ik haat het al zo verschrikkelijk om alleen te vliegen en dergelijk nieuws bezorgt me instant hartkloppingen en hoofdpijn. Terwijl ik nog met Pat aan de lijn ben, arriveert Salva en komt Vali mij aanmanen om te vertrekken. Ik spoed mij naar de poort waar mijn chauffeur op mij wacht en vertel hem het “goede“ nieuws. Salva blijft zijn eigen zelve - dus stoicijns cool - en niet uit zijn evenwicht te brengen. Terwijl hij cool staat te wezen bel ik naar Dirk en spuw mijn gal uit. Als troost krijg een nummer waar ik moet naar bellen om mijn vlucht om te boeken. Het volgende anderhalf uur probeer ik in Salva’s auto (met open deuren) zittend te bellen maar krijg steeds hetzelfde antwoord, “the number you called is busy” en blabla. Simultaan probeert Salva op het voetpad het nummer van Brussels Airlines in Barracas te bellen, met hetzelfde resultaat overigens, geen respons. 

 

Na talloze telefoons heb ik beet en vraagt een mierzoete stem in het Engels “can I help you“.  Ja dus… Nadat ik een ganse resem info gegeven heb en er gecheckt en dubbel gecheckt is, boekt de dame mijn vlucht om naar morgen. Zelfde uur zelfde vlucht. Omdat mijn pc afgesloten is geeft Salva zijn mailadres door, zo te horen geen gemakkelijke opdracht want hij moet het wel 3 maal herhalen. Als dat maar goed komt. ‘s Avonds blijkt van niet want mijn boardingpass is om 20u nog altijd niet aangekomen weet Vali die stand-by is te vertellen. Als ik naar Dirk bel stelt hij me gerust, hij zal hem wel via zijn telefoon van internet opvissen en hem zowel naar Salva als Marie-Carmen doorsturen die hem kunnen afprinten… Het is een van de weinige keren dat het me spijt dat ik zo’n  online etc analfabeet ben… Rond 21u klopt er iemand op de deur en roept “it’s me Salva“ en hij voegt er zwaaiend met mijn boardingpass aan toe “now you can rest” en verdwijnt zoals hij gekomen is... Na een lange avond en een laatste telefoon ga ik naar bed.

Vrijdag 17 mei 2019

Na een schier slapeloze nacht belt Dirk om 6u en vertelt dat de honden bij Marianne goed afgeleverd zijn, de honden in Hof Rosa Canina allemaal uitgeladen en in de goede handen van het opvangteam zijn en hij en de chauffeur nu een paar uurtjes gaan rusten in De Pinte en dan terugkeren naar Nazareth. Na het goede nieuws blijf ik nog een tijdje mijmeren en sta dan op om aan mijn oorlogskleuren te beginnen. Nog 3 uren voor Salva mij komt afhalen. Om 8u roept Marie-Carmen mijn naam, zwaait ook met een boardingpass en voegt er aan toe “what a trip“ - inderdaad wat een trip, een die zal bijblijven.. Even voor 10u maakt Salva opnieuw zijn opwachting en brengt me naar de luchthaven en laat me achter aan de zorgen van “sin barrera’s” . 

Na anderhalf wachten uur zit ik op het vliegtuig en 3 uur later zit ik bij Frank in de auto richting De Pinte waar Dirk me opwacht . Na een gesloten afrit en een omleiding om u tegen te zeggen arriveren we later dan verwacht in De Pinte en is alle onheil achter de rug en kan ik mijn echtgenoot omhelzen die er na de lange rit al een drukke dag heeft opzitten. Nu op naar de adoptiedag van morgen zeggen we als Frank richting Antwerpen vertrokken is. Ze voorspellen goed weer, Geena Lisa komt, wat kan ik me nog meer wensen… ‘s Avonds zijn we beiden doodop. Als we naar het journaal kijken van 18u legt Dirk ijs op mijn gezwollen voet en valt mijn ridder in zijn witte camionette om de haverklap in slaap, je zou voor minder. En we moeten nog gaan fuiven…

Zaterdag 18 mei 2019 

Na een lastig opstaan en het alweer “opschilderen” van mijn oorlogskleuren vertrekken we zonder ontbijt naar Nazareth voor de adoptiedag. Het is nog altijd prachtig weer en alles is klaar voor de adoptiedag; voor we beginnen, eten we samen met de medewerkers ontbijtkoeken met koffie en daarna zijn we er allemaal klaar voor. Een weinig later arriveert Geena Lisa met haar vriend en James, de eerste telg die ze bij GINB adopteerde. Omdat ze zich absoluut nuttig wil maken vraag ik of ze als meter mee wil poseren met de adoptanten, altijd leuk voor de mensen. Zoals altijd loopt alles op wieltjes en krijg ik bloemen en pralines enz en complimenten voor de organisatie van de adoptiedag waarvan alle krediet en lof trouwens aan de medewerkers toekomt. Het is zo aangenaam dat veel van de adoptanten blijven “plakken” tot het einde. 

 

 

Als iedereen vertrokken is met zijn nieuwe aanwinst wordt er een lange tafel buiten gezet en moet er gevierd worden want drie van onze dames zijn jarig geweest en hebben taart meegebracht, dus dat betekent dat er 3 keer moet gezongen worden. We kunnen niet té lang “feesten” want straks moeten we naar de lentebenefiet in Roeselare waar het overgrote deel van onze medewerkers en familie en collega’s van Katrien instaan voor de bediening...

 

 

Het is na 15u als we naar huis vertrekken waar we na een douche en een vestimentaire metamorfose om 18u vertrekken naar Roeselare, ik hoop dat ik mijn schoenen kan aanhouden tot het einde van de avond want de rechtervoet heeft bedenkelijke proporties aangenomen. Hoe dan ook de benefiet van Roeselare en Jean-Luc en co doen hun naam alle eer aan, er is véél volk, er zijn veel adoptanten, veel supporters van het eerste uur, en Marianne en haar gevolg zijn er. In zijn speech vraagt hij  een minuut stilte voor de overleden Nathalie … die mede aan de basis lag van het initiatief. 

 

 

Na de minuut van bezinning is het tijd om te ontspannen en te genieten van het heerlijke buffet tijdens hetwelk we muzikaal verwend worden door adoptant Ronald die straks ook de discobar zal verzorgen. Na het diner zijn er spijtig genoeg loten te kort voor de immer mooie tombola en aangezien we aan de laatste tafel zitten krijgen we tot ergernis van Marianne Phillipo en co de kans niet om een van de mooie prijzen mee te nemen naar huis. Hoe dan ook, last but not least is er nog altijd de dansvloer om troost te zoeken. Rond middernacht nemen we afscheid van iedereen en feliciteren “the Katriengang” met de bediening en Jean-Luc en co met de inrichting. Volgend jaar is al besproken verzekert hij ons bij het afscheid en voegt er aan toe de bediening ook… We rijden moe maar gelukkig naar huis en achten ons méér dan gelukkig dat GINB op een dergelijke achterban kan rekenen. Dus bij deze nog eens van harte bedankt aan alle deelnemers.

 

 

Maandag 19 tot vrijdag 23 mei 2019

Schier de ganse week staat in het teken van de wandeling in de Kempen die de Grote en Roel samen met hun eega’s voor de eerste maal inrichten. Wegens de verkiezingen op zaterdag in plaats van op zondag en op een nieuwe locatie in het “buitenland“ dus niet bepaald een geruststelling voor het gemoed... Vooral niet omdat de inschrijvingen tot frustratie van de inrichters maar traag op gang komen. We zijn er zelf ook niet gerust in maar overtuigen de Grote en Roel dat het normaal is, dat het wel zal in orde komen... Naarmate de week vordert en het weerbericht gunstig blijft sijpelen de inschrijvingen binnen en is iedereen min of meer gerust gesteld. 

 

Donderdag heb ik afspraak met de neurochirurg die ons na een uur in de wachtzaal vertelt wat ik al wist. Mijn wervels zijn na anderhalf jaar nog niet aan mekaar gegroeid met als gevolg dat de vijzen loskomen vandaar de pijn en instabiliteit. Hoe langer ik wacht hoe meer speling en hoe meer pijn enz. Dus met andere woorden alleen bot uit mijn bekken tussen de wervels en nieuwe vijzen kunnen helpen, dus een operatie en liefst asap. Ik besluit de korte pijn te nemen en beslis samen met Dirk om maandag, dus tussen dit en 4 dagen, de ingreep te ondergaan. Als we naar huis rijden bonkt mijn hart in mijn keel, alweer een operatie, ik durf er niet aan denken want ik ben verschrikkelijk bang. Wat als die nieuwe vijzen ook loskomen, wat als...

 

Vrijdag vertrekken we naar de verre Kempen om de zaal op te zetten in Nederland... Omdat we de 100 deelnemers overschreden hebben is de stemming euforisch en wordt er gelachen en zelfs gedanst door de dames maar vooral hard gewerkt en ook gevierd want het is Sonja haar verjaardag en die wordt bekroond met bloemen en een serenade van Roel… Na de Birthday serenade en de lunch wordt er verder gewerkt en het resultaat mag er wezen want met de zelfgemaakt onderleggers en bestekpochetjes van Kris Saenen zien de tafels er beeldig uit. Met Claire haar super GINB-store,  een tafel voor het wowfonds, een tafel voor de goodies van Jean-Luc en de bloemen van Roel en Kris is het beeld compleet en kunnen we na een bezoek aan “Chateau Kris en Roel” met een gerust gemoed richting Breda rijden waar we overnachten in het Novotel. 

Zaterdag 25 mei 2019 

Als we om 9u ons hotel achter ons laten en de 20 km richting Castelré aanvangen, piept de zon al door de wolken en belooft het een mooie dag te worden. Wat kan ik zeggen, het wordt niet alleen een mooie dag, het wordt een prachtige dag. Een zaterdag net over de grens met Nederland een dag met een grote schare trouwe deelnemers, een volle zaal, lekker eten, een prachtige wandeling, een mooie tombola en vooral hele lekkere aardbeien uit Hoogstraten. Ik zou zeggen voor herhaling vatbaar, Kempenteam..

 

 

Zondag 26 mei 2019

Een kermis wordt gevolgd door een geseling placht mijn grootmoeder te zeggen... Omdat mijn opgezwollen pijnlijke voet na de “uitspattingen” van gisteren alle dienst weigert en mijn rug solidair is met het lichaamsdeel in kwestie, kan ik niet gaan kiezen en moet ik de afspraak met Geena Lisa en fotograaf Wim Van de Genachte ‘s namiddags afzeggen. Ik moet mijn krachten sparen voor morgen, orakelt Dirk. Hij heeft gelijk…

 
 
  • DDR fotostyling