Winkelmandje

Uw winkelwagen is leeg.

Spanje update maart 2021 - Vrij19Maa

Geplaatst op
08 april 2021

 

 

Op naar de Lente..

 

Vrijdag 19 maart 2021

Vandaag het begin van het einde want deze namiddag komt Dirk Buffalo, co-driver van dienst die deze week zijn laatste werkdag gewerkt heeft en zich nu gepensioneerd mag noemen en binnen afzienbare tijd met zijn eega aan zee gaat wonen... Gelukkig blijven beiden actief binnen de organisatie, zo niet zat er een opname in de psychiatrie in voor mij want zowel Martine als Dirk zijn gewaardeerde medewerkers voor ons en hun collegas van GINB en ik zou ze moeilijk kunnen missen. Hoe dan ook met de komst van Dirk Buffalo mag ik beginnen aftellen want als ze terug zijn van de luchthaven gaan ze volgens de planning van mijn kleine generaal lunchen, daarna de nieuwe vloerbekleding in de camionette leggen en vanavond mijn succulente spaghetti eten... Daarna nog 2 x slapen en ze zijn weg. Maar eerst nemen we buffalo morgen, als alles gedaan is, mee naar Xanadu om in Casa Carmen zijn "pensioen" te vieren. Daarna is het nog 1 keer slapen en daarna sta ik er weer voor 10 dagen alleen voor met "maar" negen honden, want net zoals de vorige keer reizen Tito en Eusebio, onze zwarte panter, mee naar België waar ze een week op "speelverlof" mogen bij tante Christel. 

 

Hoe dan ook voor mij zal het geen vakantie zijn want dat alleen zijn is iets waar ik met tegenzin en enige schrik naar uitkijk. Waar ik ook met schrik naar uitkijk is het feit dat Dirk Buffalo me tijdens zijn verblijf op mijn vraag vertelde dat Martine en hij onverwacht vroeger  verhuizen dan voorzien! Dus binnen afzienbare tijd is het aanstaande mei geworden! Nog amper anderhalve maand en Martine wordt de collega van Katrien en Carine van West- Vlaanderen,  en neemt de kuststrook voor haar rekening... Ik schrok mij te pletter toen Dirk B het vertelde en voelde een lichte turbulentie in mijn bovenkamer toen ik me realiseerde dat ik tegen die tijd twee nieuwe regioverantwoordelijken moest vinden voor de Oost-Vlaamse sector van Martine die té groot is voor één iemand. Enfin, dat wou zeggen dat ik een zenuwslopende week tegemoet ging tijdens Dirk zijn afwezigheid en de jacht op  "regiodames" geopend was, bekwame en gemotiveerde dames...

Zondag 21 maart 2021 

Terwijl de heren ontbijten, maak ik onder grote belangstelling van onze ongedurige honden die denken “het is weer van dat” en opgewonden de keuken rondlopen, de lunchpakketten voor de chauffeurs klaar. Na 20 jaar is Dirk nog altijd onderhevig aan vertrekkoorts - die  gisteren trouwens al toesloeg - en loopt na zijn kort ontbijt drukdoend binnen en buiten. Gelukkig is Dirk Buffalo de rust zelve en een goede tegenpool... Vóór Marie-Carmen aankomt met de eerste lading, worden Tito en Eusebio in hun coupé geïnstalleerd. Na wat aandringen kan ik Dirk overtuigen om Leopold mee te nemen, tenslotte zitten zijn 2 speelkameraden aan boord en kan hij in Rosa Canina ook eens de poten strekken en spurtjes trekken want  hier is Julian nog altijd aan ‘t werk in de kliniek en die moet tien keer per dag voorbij de honden passeren met een kruiwagen en materiaal, dus... Klokslag 8.30u gaan de eerste honden aan boord van ons nieuw vervoermiddel. Na de derde rit gaan de heren aan boord en vertrekken Marie-Carmen en Pili terug naar huis.

 

Na een laatste blik op de passagiers neem ik vroeger dan normaal afscheid van de "Dirken" want het is amper 9.40u als ik hen onder een schuchtere ochtendzon en de prille bloesems van onze oude perenboom uitzwaai en Vali het hekken dicht doet achter hen. Ik blijf nog wachten tot het geluid van de motor vervaagt en laat dan pas de honden buiten. Hoe dan ook ze horen beter dan ik, weten maar al te goed dat ze weer de "boot" gemist hebben, en lopen ontgoocheld terug naar binnen. Om hen te troosten speel ik opnieuw voor sinterklaas,  gooi 2 zakken "nic-nacjes" en laat ze daarna een rondje rond het nog toegedekte zwembad lopen. Dat de zes heren onder het toeziend oog van de 2 dames enthousiast tegen de kunsthaag plassen neem ik er graag bij, als ze maar gelukkig zijn. Voor mij kan het wachten beginnen... Ondertussen is het eerste dat mij te doen staat iedereen verwittigen van Martine haar vroegtijdig vertrek, allereerst haar huidige collega's. Daarna kan ik mijn hersens beginnen pijnigen over wie in aanmerking komt om haar op te volgen... Een niet evidente job want de goede regiodames liggen dun gezaaid dus zal het een gedenkwaardige en zenuwslopende zoektocht worden.

 

Amper twee uur later krijg ik een telefoontje van mijn echtgenoot dat ze in Burgos zijn, gewisseld hebben en hij nu een tasje koffie gaat drinken en een broodje eten; hij voegt eraan toe dat het koud is en dat het in de Somosierra maar 3 graden was... Als hij vraagt wat voor weer het in Calypo is, antwoord ik dat het hier momenteel 10 graden warmer is dan bij hen… Tot zover het weerbericht... Ondanks het feit dat ze aan de grensovergang tegengehouden worden door de douane die graag de honden wil zien en één van de dames er haar collega/vriendin bij roept die toch o graag windhonden ziet en er graag een wil hebben omdat ze de Spaanse horror verhalen kent, liggen ze de ganse reis voor op schema.  Rond 2.00u zijn ze bij Marianne om de dames uit te laden en anderhalf uur later liggen de Dirken in Hof Rosa Canina in hun bed terwijl het ontvangstteam, ttz Kris, Christel en Roel, zich ontfermt over de reizigers. 

 

Het is amper 8.00u als hij me het verhaal doet dat ik zonet neergeschreven heb en aan de voorbereiding begint van de mini-adoptiedag van de 7 heren... Voor hij afsluit voegt hij er aan toe dat hij daarnet Leopold, Tito en Eusebio over de weide zag crossen en Leopold zich ondertussen neergevlijd heeft in de vijver, ik kan er me iets bij voorstellen… Voor we afronden vraag ik hem om zaterdag voor Leopold een afspraak te maken in het hondensalon … Om 15.30u krijg ik telefoon dat hij op weg naar huis is. Alles is goed verlopen, iedereen was content, de camionette is al gekuist en terug klaar voor vertrek enz enz. Als hij zijn relaas afsluit en vraagt of de honden braaf geweest zijn, antwoord ik overtuigend "natuurlijk". Alhoewel... Ze hadden ook wat turbulentie in hun bovenkamer, ze waren een beetje verloren... Na het vertrek van hun kompanen is dat altijd zo. De eerste nacht zijn er altijd strubbelingen en geruzie, en dat ondanks het feit dat ze meer plaats hebben maar uiteraard  allemaal hetzelfde plaatsje willen... Net kinderen, mijn kinderen...

 

  • DDR fotostyling