Winkelmandje

Uw winkelwagen is leeg.

Spanje update Maart 2021 - Din09maart

Geplaatst op
26 maart 2021

 

 

Op naar de lente van 2021

Dinsdag 9 maart 2021 

Na Koen zijn vroegtijdig vertrek zijn we ondertussen met Elvis en Leopold op controle geweest bij Frutos . De eerste voor zijn poot die, ondanks het feit dat hij perfect genezen is,  letterlijk bekakt werd door de eigenaar toen dr De Frutos  aan een nieuwe stagiaire-annex- collega de mobiliteit van de geopereerde achterpoot demonstreerde. Een gênante situatie, maar wat doet een mens er aan, buiten Elvis zijn billen afwassen en de rest opkuisen nietwaar. Leopold liet daarentegen zonder te verpinken diep in zijn oren kijken waar er na onderzoek niks bleek ontstoken te zijn. Hoe dan ook ze moesten 1 keer per week gewassen worden met een product dat het oorsmeer regelde. Binnen een paar weken moesten we terugkeren. Tot zover.

Toen ik vroeg aan dr De Frutos of hij een specialist orthopedist  voor mensen kende die me eens kon nakijken en de opdracht voor een MRI kon geven, wist hij te vertellen dat er op de hoek van de straat een medisch centrum was waar specialisten een paar keer per maand "zetelden" en er een héél goede ortho-neurochirurg  bij was. Momenteel was het centrum open en hij zou meegaan om een afspraak te maken en de vertaling te doen. Ondanks het feit dat ik al maanden geplaagd werd door hevige pijn en niet wist of het nu mijn heup, rug, knie of iets anders was waardoor ik zo beperkt was in mijn bewegen, schrok ik van het feit dat ik plots een mogelijke consultatie met een specialist aangeboden kreeg en durfde geen neen zeggen. Tenslotte konden de resultaten naar België doorgestuurd worden, troostte ik me en ging gedwee mee. 

Het gesprek met de receptionist die de afspraken regelde was er eentje om in te kaderen. De man schrok duidelijk toen dr De Frutos zei dat we Belgen waren en niet goed Spaans spraken. Hij sprak enkel Spaans benadrukte hij en wist niet of de specialist Engels of Frans sprak. Hoe dan ook ik kreeg een afspraak voor 12 maart, het eerste uur nog wel. Toen dat in orde was liep dr De Frutos terug naar zijn kliniek en moesten we de rest zelf afhandelen... Toen we afscheid namen en terug naar huis reden, zei ik tegen Dirk dat ik me één ding voorgenomen had en dat was dat ik niet langer dan een uur zou wachten want aan dr De Frutos zijn verhalen te horen die daar met zijn dochters naar de kinderspecialist ging, moest hij soms uren wachten. Ergens hoopte ik hetzelfde, dan had ik een reden om op te stappen.

Vrijdag 12 maart 2021

Nadat we gisteren Dirk zijn verjaardag gevierd hebben en via mail en FB de vele wensen ontvangen hebben, waarvoor Dirk jullie oprecht wil bedanken, zijn we vandaag klaar om rond 15.00u te vertrekken naar Talavera begot waar ik een afspraak heb met dokter M die via de receptie liet weten dat hij Engels sprak. Al een geluk dat ik mijn uitleg niet in het Spaans moet doen want dat zou niet goed komen...Toch al één obstakel uit de weg, enfin twee want deze morgen is ons gammel tuinhuis afgebroken, nu nog de rest.. Een uur later dienen we ons aan in het nog lege medisch centrum waar er ons een medische secretaresse ontvangt die net als haar collega van de vorige keer naar eigen zeggen alleen Spaans spreekt. Iets wat zich duidelijk laat voelen als ze onze verzekering vraagt en ze diverse telefoontjes naar diverse personen doet en iedere keer mijn naam en pasnummer vermeldt, net of ze ons niet vertrouwt. We blijven naast mekaar heen praten en het begint duidelijk op Dirk zijn zenuwen te werken. Zucht..

 

Gelukkig arriveert de Engels sprekende specialist net op tijd en legt aan de secretaresse  uit dat we de consultatie wensen te betalen en  alleen een bewijs willen. Eens dat achter de rug mogen we binnen in de dokter zijn piepklein kabinet. Tijdens het consult geef ik een zo kort mogelijke uitleg over mijn problemen. Hij luistert met stijgende verbazing, vraagt hoeveel keer ik geopereerd ben en stelt uiteindelijk tot mijn afgrijzen de vraag waar ik het meest voor vreesde, of ik mijn bovenkledij en schoenen en kousen wil uittrekken. Niet dat ik zo puriteins ben maar ik zie niet in hoe ik me in dat beklemmend hokje waar amper plaats is voor een bureau, een onderzoekstafel en twee stoelen discreet moet uitkleden en daarna weer aankleden, en dat allemaal "en public"... enfin Dirk en de dokter hoe dan ook, maar ik haat het.

Na het onderzoek schrijft hij een onleesbaar voorschrift voor: een scan van mijn ruggengraat en foto’s van mijn linkerheup, mijn laatste echte... Al de rest zijn prothesen, 2 knieën, mijn rechterheup, zonder nog maar te spreken van de kilo's ijzer die alles bij mekaar houden. Als ik opper dat specialisten in België de afspraak voor dergelijke onderzoeken aanvragen, antwoordt hij dat we zelf contact moeten opnemen met de kliniek die hij aanbevolen heeft en na het onderzoek terug een afspraak bij hem moeten maken. Ik zie het al gebeuren, hoe moeten we dat uitgelegd krijgen... Als ik ‘s namiddags naar de bewuste kliniek bel, wordt mijn vrees bewaarheid. De receptionist die ik aan de lijn heb, hoort het donderen in Keulen als ik vraag of hij Engels of Frans spreekt en snapt niks van mijn - al moet ik het zelf zeggen - uiterst aanvaardbare Spaanse uitleg... 

Er zit niks anders op dan Marie-Carmen de afspraak te laten maken. Alhoewel ze Spaanse is krijgt ze  moeilijk aan de man uitgelegd dat we Belgen zijn en geen Bulgaren zoals hij denkt... Voor wat we een afspraak willen? Dat kan niemand exact lezen op het voorschrift van de dokter en komt de vorderingen van het gesprek niet ten goede... Nadat ik herhaaldelijk bevestig dat het voor een scan van mijn "colloma" en een RX van mijn "cadera izquierda" is, krijgt Marie -Carmen uiteindelijk een afspraak geregeld voor dinsdag 30 maart om 12 uur. Vroeger kan ik niet want Dirk vertrekt zondag met Dirk Buffalo en de honden naar België voor de adoptiedagen en komt pas zondag 28 maart terug met Koen Falise als co-driver. Alhoewel hij Koen de dinsdag morgen naar de luchthaven moet brengen, nemen we de afspraak met beide handen aan want het heeft bloed, zweet en tranen gekost om ze te maken...

Donderdag 18 maart 2021

Afgezien van het feit dat ik overspoeld wordt door de meest idiote adoptie aanvragen van niet altijd even consequente kandidaten die ik zelfs niet doorstuur naar de regio-verantwoordelijken, en er honden soms na maanden, jaren, om allerhande drogredenen terugkeren, eentje zelfs na een paar dagen omdat ze te stil en te braaf was, groeit de wachtlijst om galgo’s binnen te brengen gestaag aan. Gelukkig zijn er voorlopig geen bij met gebroken poten of andere letsels. Nu maar hopen dat het zo mag blijven want als Dirk volgende week in België is, kan ik niet naar dr De Frutos. Een ding is zeker: van zodra Dirk vertrokken is, staan er aan de poort van Las Nieves galguero's aan te schuiven met hun galgo’s en komen er even veel binnen als er vertrokken zijn, zo niet nog meer, en ik mag er niet aan denken dat er zouden bij zijn met breuken of erger. Waar ik ook niet mag aan denken is dat we vanuit België bericht gekregen hebben dat de "oude" camionette of beter de "back up camionette" nog steeds niet in orde is en het stuk dat er na revisie ingezet is, terug naar Iveco moet… Daarenboven staat de muur van de kliniek op instorten na de sneeuwstorm en moet afgekapt worden en is er water in de elektrische leidingen gelopen die allemaal moeten vervangen worden.

 

Kortom, de kosten blijven zich maar opstapelen en we hebben geen inkomen dus is het logisch dat we ons zorgen maken over morgen want we zitten ver op de bodem van onze spaarpot. Bodem of niet, alles moet betaald worden, medicatie, castraties, sterilisaties,  bloedtesten, inentingen, ontwormingen, chips, eten, en niet te vergeten de orthopedische operaties enz enz. Alles moet doorgaan, niks kan uitgesteld worden tot morgen want het gaat om noodlijdende dieren. Een mens zou zich voor minder het hoofd breken. Er komt meer bij kijken dan de meeste mensen in hun meest afgrijselijke nachtmerries dromen. Hoe dan ook, blijkbaar waren we niet de enigen die ons zorgen maakten want mevrouw Wauters, één van onze adoptanten van het eerste uur, belde vorige week dat ze met benauwd hart al onze "malheuren" gevolgd had via updates en FB en besloten had om ons met een donatie te hulp te komen. Toen ik het bedrag van tweemaal 10.000 euro hoorde, duizelde het me lichtelijk en moest ik  even checken of ik wel goed gehoord had... Dirk keek al even ongelovig en nog ongeloviger toen het twee dagen later op de rekening van GINB stond. Eindelijk ademruimte zei hij. We konden het amper geloven dat ons zoiets te beurt gevallen was. Alhoewel, als ik dacht aan wat adoptanten gepresteerd hadden om de warmste week te overtreffen, kon ik niet anders dan heel nederig en dankbaar zijn voor de support van dezen die in GINB geloven, dus in naam van de honden:  bij deze allemaal bedankt! 

 

 

  • DDR fotostyling