Winkelmandje

Uw winkelwagen is leeg.

Spanje Update Maart 2019 - Woe06maart

Geplaatst op
22 maart 2019

 

 

Woensdag 6 maart 2019 

De afgelopen dagen heeft de lente met vallen en opstaan onverwachts zijn intrede gedaan. Het begon met Dirk die mij bijna een hartinfarct bezorgde door mij voor het venster  gesticulerend en brullend toe te schreeuwen dat ik asap buiten moest komen. Toen ik mij geschrokken buiten spoedde, wees hij naar de "hemel", naar de honderden ooievaars die in stilte majestueus over Casa Belgica vlogen, een prachtig indrukwekkend tafereel dat mij een krop in de keel bezorgde. Hoe dan ook het betekende niet dat het lente was want daarna regende het dagen aan een stuk waardoor gezworen vrienden Tito en Malavita hun vermoeiende spelletjes in de keuken verder speelden.

Toen het in België slechter weer werd en alles wat niet vastzat wegwaaide of -spoelde en mijn neef ons liet weten dat de kelder in De Pinte onder water liep en de buur beweerde dat er een boom van ons op het dak van zijn garage gevallen was - wat gelukkig niet het geval was - werd het weer in Casa Belgica en "surroundings" beter. Vandaag schijnt de zon warmer en wijst de thermometer al een paar dagen 18 graden en meer aan. Onze stokoude perelaar reageerde direct en ontvouwde eergisteren zijn eerste  blaadjes en vandaag zelfs zijn eerste bloesems. De honden genieten met volle teugen van hun eerste zonnebad en Fifi, of Philomène, zoals ze nu officieel heet, haar verminkte oortjes genezen mede door de milde zonnestralen omzeggens terwijl we er naar kijken, haar verkoudheid is gedaan en ze wordt iedere dag beter en actiever .

 

Onze weinige, voorspoedige en rustige dagen worden enkel en alleen verstoord door jonge garde Malavita, Tito en Meloso (op herstelverlof in Casa Belgica) die met hun nooit ophoudende spelletjes iedereen op de zenuwen werken. ‘s Namiddags komt er een extra "stoorzender" bij als Marie-Carmen belt dat er een achtergelaten jong podenco teefje gevonden is in de velden waarvan ze denkt dat ze niet goed kan zien… Wanneer we bij De Frutos moeten gaan met Malavita en Fifi, vrijdag dus, en of we haar willen meenemen voor een oftalmologisch onderzoek en zo ja of ze haar morgen mag brengen... wat denken jullie… Ik bevestig dat we haar zullen meenemen en vraag me af waarom er altijd blinde honden op mijn weg moeten komen, ik kan er niet tegen, het breekt mijn hart. Ik denk dat ik een signaal uitstuur, een soort baken "Blinde honden één adres, Casa Belgica..."  Het kan bijna niet anders, zucht...

Vrijdag 8 maart 2019 

Nadat Marie-Carmen gisterennamiddag een charmant ros-wit ruwharig "podenco-juffrouwtje" met  prachtige groene ogen en een roze neusje bracht en opnieuw het verhaal deed dat ze al een tijd ronddoolde en bijna uitgehongerd en uitgedroogd was toen ze gisteren door iemand binnengebracht werd en ze na observatie vermoedde dat ze slechtziend was, leek het ons aan de onbevangen manier waarop ze zich met onze nieuwsgierige bende gedroeg bijna onmogelijk dat ze niks kon zien uit haar prachtige kijkers. Hoe dan ook vandaag zullen we zekerheid hebben. Het zal erop of eronder zijn en ik hoop uit de grond van mijn hart dat het het eerste zal zijn, alhoewel..

 

Gelukkig zijn we op tijd vertrokken naar Talavera want als we aankomen staat het drukke stadje eivol en vindt Dirk tot zijn frustratie nergens parkeerplaats voor de camionette. Er zit niks anders op dan mij af te zetten om hulp te vragen in de kliniek terwijl Dirk voor een vierde keer de ronde van Talavera aanvangt. Nadat we een tiental minuten buiten wachten horen we een schril gefluit, blijkbaar hoort het bij mijn gesticulerende echtgenoot die onze aandacht wil trekken om aan te geven dat hij aan de overkant een parkeerplaats gevonden heeft. Terwijl de assistenten in gestrekte ganzenpas de honden halen, beklaag ik mij nogmaals tegen De Frutos over het gebrek aan parking – feit dat hij volmondig beaamt en waar hij, net zo goed als zijn klanten, slachtoffer van is.

  

Als we het podencootje laten inschrijven en ze haar naam vragen, blijf ik aanvankelijk het antwoord schuldig. Na een ogenblik mijn hersens te pijnigen geef ik het eerste door dat in mijn gedachten komt en zeg Felipa, naar Felipe De Frutos... Zij is als eerste aan de beurt en laat gewillig haar ogen onderzoeken door de oftalmologe. De ogen zijn intact maar de pupil reageert niet wat betekent dat het probleem bij de oogzenuw ligt, geen goed nieuws want hoogstwaarschijnlijk is die als pup beschadigd door moquillo (distemper, hondenziekte) en dat is onomkeerbaar en betekent dat ze niks kan zien en dat ook nooit zal kunnen. Ik ben er het hart van in en kan maar met moeite een krop in mijn keel wegslikken.

 

Wat moet er met haar gebeuren... Terwijl ik mij suf pieker, legt ze met glans de "blindentest” af en loopt in de donkere gang feilloos tussen de in de weg staande stoelen net of ze heeft een ingebouwde gps of sonar zoals vleermuizen en dolfijnen. Hoe dan ook de prangende vraag wat er met haar moet gebeuren flikkert als een lichtreclame in mijn hoofd. Ook De Frutos en zijn echtgenote zijn er het hart van in.

Daarna is Fifi aan de beurt en ook haar ogen worden na 8 dagen behandeling terug onderzocht. Haar blinde oog is iets beter maar haar goede oog vertoont ook tekenen van ontsteking en moet vanaf nu ook behandeld worden om erger te voorkomen. Voor de rest niets dan lof want al het personeel is verwonderd over de vooruitgang die ze geboekt heeft en feliciteert ons met het resultaat. Na Fifi is het de beurt aan Malavita, er worden foto’s genomen van haar poot en ze moet op en neer defileren voor de kliniek. Terwijl we samen de RX foto van haar evolutie bekijken, vertelt de dokter ondertussen dat er zich een galguero aangediend heeft met een jong galgo teefje dat een gebroken poot had, een "cleane" breuk voegt hij er aan toe. Toen hij zich niet bereid toonde om geld te spenderen aan het hondje  heeft De Frutos  zijn telefoonnummer gevraagd. In geval wij interesse hebben om haar te helpen, belt hij de man om de hond aan hem af te staan en de afstand te ondertekenen, want je weet nooit met die mannen besluit hij. Na mijn akkoord probeert De Frutos verscheidene malen de man te bereiken, iedere keer zonder succes. Alweer een vogel voor de kat...

 

Als ik ‘s namiddags onze regioverantwoordelijke Christel van Rosa Canina aan de lijn heb in verband met de terugkomers, vraag ik haar of ze soms niet geïnteresseerd is in een charmant, mooi, intelligent, lief, braaf, jong, blind podenco juffrouwtje en "zing" in alle toonaarden de "voordelen" die eraan verbonden zijn… Tot mijn surprise antwoordt ze dat ze er eentje in pension gehad heeft en het zo een leuk hondje was en zegt tot besluit "laat ze maar komen " om de hoop te vergroten. Ik denk dat mijn" vreugdekreet" nog nazindert in haar oor. En toen waren we met 15...  

Maandag 18 maart 2019

Vorige week maandag was het "feestdag" want het was Dirk zijn verjaardag!  Om deze gelukkige gebeurtenis te kunnen "vieren" kwam Vali "doggysitten". Het bescheiden "feestprogramma" bestond uit gaan ontbijten in Alcorcon bij de rondbuikige bakker (een Spaanse kopie van mijn neef...)  die we 2 jaar geleden leerden kennen toen ik in de naburige kliniek 3 weken lang dagelijks om een inspuiting moest gaan en we daarna in de bakkerij op de hoek een croissant zo groot als een half brood en een al even grote koffie gingen gebruiken. Daarna gingen we doorrijden naar Madrid waar we ‘s middags in een cinema die verbouwd is tot "foodmarket" tapas gingen eten waarna we zouden terugkeren naar huis want met mijn voet zat er sowieso geen extra stadswandeling in. Dat was zowat het programma van de dag.

Helaas is Dirk zijn verjaardag in mineur begonnen en geëindigd want we waren pas  op ons ontbijt adres gearriveerd toen we van Christel Huybrechts het bericht kregen dat er een hondje ronddoolde in Zelzate dat de avond ervoor buitengejaagd was door zijn dronken eigenaar! Ik kreunde tegen Dirk "laat het toch niet hetzelfde hondje zijn dat vorige week op wandel was". Het hondje dat volgens zijn "baasjes" buiten geglipt was tijdens het buitenzetten van het afval en mede dankzij de politie veilig naar de eigenaar teruggekeerd was. Ze hadden diezelfde dag huisbezoek gekregen van de regioverantwoordelijke die gezegd had dat we, als het nogmaals zou gebeuren, het hondje zouden terugnemen, wat op ontsteltenis en ongeloof onthaald werd want ze zagen het zo graag  en het was een eenmalig "ongelukje" geweest. Nu zouden ze wel uitkijken... Mensen hebben nu eenmaal 2 gezichten en zijn goede acteurs die kunnen wenen en zemen als het moet...

Hoe dan ook, ik ga niet verder uitwijden want dezen onder jullie die op Facebook "surfen" hebben de details vergezeld van het uiteraard obligate moddergooien naar GINB en de gedocumenteerde saga - begeleid door sensationele foto’s - uitvoerig kunnen lezen en bekijken. Saga's die geschreven waren door personen die reikhalzend uitkijken naar dergelijke drama's waarop ze vegeteren, van smullen en van leven. ‘Te erg voor woorden’ vonden de mensen het die het gezien hadden en het naar mekaar en mijn naasten doorstuurden en van mening waren dat ik moest reageren op de roddels van die kwaadaardige klappeien. Tenslotte waren ze er niet bij geweest  maar pakten niettemin uit met allerhande specifieke details over het verschrikkelijk accident waarbij het arme dier zijn leven verloren was en er waren zelfs smakeloze foto’s van in omloop die door al even op sensatie beluste specimen genomen waren. Wij vonden dat ook en dachten hoe laag kunnen mensen vallen om zo te kicken op het ongeluk van mens of dier en zoveel genot ervaren als ze iemand, of in dit geval GINB, in diskrediet kunnen brengen.

Nu, ik ben niet zinnens om te reageren en af te dalen naar hun niveau en wat meer is, als die "computerheldinnen" een palmares zoals GINB kunnen voorleggen ( meer dan 8000 galgo’s gered hebben, een eigen kliniek opgericht hebben en een belangrijk deel van hun eigen vermogen geïnvesteerd hebben in de organisatie) mogen ze spreken.  Hoe dan ook gelukkig zijn de meeste mensen verstandig en hebben velen waardering voor wat we doen want ze weten hoeveel een euro is en weten wat we jaarlijks betalen. Tot frustratie van velen waarderen ze GINB, die nog altijd de eerste organisatie is die zich in Europa het lot van de Spaanse galgo’s aantrok toen nog niemand wist wat een galgo was... Die mensen die ons al van bij het begin volgen en bij GINB geadopteerd hebben weten dat er voor ons niets gratis is in het leven en alles moet betaald worden, en duur. En wat ons team betreft acht ik mij heel gelukkig, ik heb een dreamteam. Tot zover...

Maar nu genoeg daarover want het leven  gaat verder in Casa Belgica en we hebben al onze energie nodig want vorige week zijn er opnieuw meerdere oude honden na jarenlange adoptie afgestaan. Een hondje van 10 jaar oud wordt na jaren adoptie ziek afgestaan; één van 7 jaar omdat de oudere dame die 3 jaar geleden volgens haar dierenartse sociaal goed omkaderd was door haar kinderen, naar het rusthuis moet; 2 anderen van 9 jaar omdat de eigenaar na jaren adoptie ziek geworden is; 3 teefjes van 7 jaar worden na jaren adoptie afgestaan wegens scheiding van de baasjes; 1 mannetje van 7 jaar wordt na jaren afgestaan wegens verhuis naar appartement; 3 teefjes waarvan 2 van 11 en een van 12 jaar worden  afgestaan omdat het wooncomplex van de baasjes gerenoveerd werd en ze op een appartement gaan wonen. 

 

En de trend zet zich door, we zijn nog niet aan het einde met de paasvakantie in zicht… Pittig detail, er staat nog 1 euro op het wow fonds... en sedert januari zijn er alles te samen 14 oudere honden afgestaan en een paar jongere waarvan de adoptanten vonden dat ze niet beantwoordden aan de verwachtingen... Gelukkig kunnen ze allemaal terecht in Rosa Canina waar ze kunnen bekomen van de shock, de dierenarts een check-up doet en indien nodig hun vaccins à jour zet... Dit terzijde, maar een niet te verwaarlozen zware last om dragen voor alle medewerkers en onszelf die van harte hopen dat die aan de kant gezette sukkels nog een mooie oude dag zullen aangeboden krijgen door mensen die hun leed en de onrechtvaardigheid begrijpen die hen aangedaan is. Een deel heeft al geluk gehad en heeft onderdak en liefde gevonden bij adoptanten van het eerste uur maar er zijn er nog die wachten. Om nog niet te spreken van deze in de refuge. De refuge die langzaam maar zeker bezwijkt onder de vele galgo’s. Wat er ook gezegd wordt, we doen allemaal wat we kunnen en meer dan dat maar nooit genoeg nietwaar...

 

Hoe dan ook, deze morgen zijn we met de blinde Filipa naar Talavera geweest om haar te laten steriliseren en hebben Divina uit de refuge meegenomen omdat ze een "funny walk" had. Na onderzoek bleek dat het te wijten was aan haar hamstrings die versleten zijn van het lopen, zoiets als bij ex-profvoetballers... Spijtig genoeg heeft de sukkel er zoveel niet mee verdiend want ze zat na 6 jaar bewezen diensten in het killing station op haar dood te wachten toen ze naar Las Nieves kwam... Maar allez, voor één keer heeft ze geluk in haar ongeluk want De Frutos was formeel, de "funny walk" komt meer voor bij veel gebruikte galgo’s maar het doet geen pijn en moet ook niet geopereerd worden. Stervoetballer Johan Cruijff zou gezegd hebben “ieder nadeel heb zijn voordeel” want ze heeft er geen last van, ze heeft alleen dat speciaal loopje, ze danst een beetje... Desondanks dat kan ik haar aan iedereen aanbevelen want het is een schatje. We namen Divina terug mee naar huis en daarna moest ik naar de kinesist. Na de kiné gingen we onze wekelijkse boodschappen doen  en reden daarna terug naar Talavera. Om 18u waren we thuis en stonden onze 11 honden en de 4 logees om ter hardst te kwispelen aan de poort, zij waarderen ons, zoveel is zeker... En wat meer is, wij hen ook..

 

 

 
 
 
 
  • DDR fotostyling