Winkelmandje

Uw winkelwagen is leeg.

Spanje update Juni 2021 - Zon06juni

Geplaatst op
16 juni 2021

 

 

Zondag  6 juni 2021

Het is pas 9.15u als Dirk en Koen na nog een laatste kus en foto vertrekken. Ze hebben 25 uitverkoren galgo’s plus onze Tito, Hyppolythe, podenco Francisco en Flavie - die haar 7 kinderen achterlaat om een nieuw leven te beginnen in België -  aan boord. Beide laatsten hebben het "getroffen" want Cisko is geadopteerd door medewerkster Annie Dusquene en mama Flavie door het gezin Janse, fantastische adoptanten.  Koen die tot nu België-Spanje gereden heeft, is amper 24 uur in Casa Belgica geweest en legt ondertussen de eerste kilometers van zijn vuurproef af want hij rijdt voor het eerst met galgo’s aan boord en was daar een beetje gezond opgewonden en nerveus over. Hoe dan ook hij zal die eerste keer met glans doorstaan, daar ben ik zeker van want Dirk noch ik zouden iemand laten rijden die niet bekwaam is en volgens Dirk is Koen een uitstekend chauffeur, dus bij deze… Als ik naar beneden loop na het uitwuiven, hebben de honden al berust in hun lot en liggen in de keuken te mokken terwijl Vali de kakjes en piskes van de vertrokken reizigers opkuist. Voor ik binnen ga om aan mijn update te beginnen, bekijk ik Flavie's 7 kinderen die aan het hekken luid keffend staan te wachten op hun Nic-Nacjes, mama hebben ze al lang vergeten… Als ik de brave kinderen beloond heb, met de onze erbij 15 in getal... -  en uiteraard niet te vergeten de mama en haar vijf witte pups die vrijdag aangekomen zijn - dat maakt dat ik mits de hulp van Vali 11 volwassen honden en 12 kleuters onder mijn hoede heb, 23 in totaal dus ... Gelukkig eten de mama en haar vijf baby's nog geen Nic-nacjes en verblijven ze sedert hun aankomst nog in de kliniek ... 

 

 

Hoe dan ook als ik de living binnen ga bekijkt Astrid, Leopold zijn verloofde, mij met Argus ogen omdat ze bang is dat ik de magische woorden "pipi doen" ga uitspreken... Ik ben al buiten geweest, spreken haar bange ogen. Geruststellend ga ik haar mooie hoofdje strelen en vraag me af wat ik met haar moet aanvangen. Tot grote teleurstelling van Leopold die, nu Francisko en Flavie weg zijn, verlegen zit om een speelmaatje, slijt ze haar leven in de sofa. We krijgen haar met geen stokken buiten, ze voelt zich het veiligst in de sofa, eet naast de sofa, ligt en slaapt in de sofa en waagt zich alleen ‘s morgens en ‘s avonds een paar minuten buiten om haar behoeften te doen. Het is triest om aan te zien hoe ze door vanaf haar geboorte 2 jaar geïsoleerd te zijn, geestelijk verminkt is. Haar moeder en 3 zussen die ook 2 jaar naamloos in afzondering gezeten hebben op een braakliggend stuk grond ergens in Madrid waar de eigenaar misschien om de week een paar hompen brood ging gooien, hebben zich beter hersteld. Enfin 3 toch, één zus die in Frankrijk bij Annick en Francois is, is ook erg getraumatiseerd. Ik vraag me trouwens af hoe het mogelijk is dat iemand zo onmenselijk kan zijn om zijn honden geen naam te geven en zo nobele dieren 2 jaar aan hun lot over te laten en te behandelen als dingen. Eén ding is zeker: Astrid kent haar naam en kijkt op als je haar aanspreekt. Gelukkig, want het aanzien van haar getormenteerde blik om alles verwerkt te krijgen maakt mij verschrikkelijk ongelukkig, dus is het al een hele overwinning dat ze nu begrijpt dat ze Astrid is, dat ze een naam heeft... Hoe dan ook ze krijgt de tijd die ze nodig heeft om het verleden van zich af te schudden, als ze er ooit in slaagt...

 

Ik heb amper een paragraaf geschreven, ben ondertussen bij Filomène en haar pups geweest die we vanaf nu bijvoederen om de mama te ontlasten, als Dirk belt dat ze richting Burgos rijden en ik op onze FB pagina moet kijken dat ze er een filmpje opgezet hebben… Met IT wonder Koen aan boord een fluitje van een cent... Ik weet niet wat het is maar ze zijn blijkbaar opnieuw gejaagd door de wind want ze zijn voor de drukte Bordeaux door en rond 18.00u in Poitiers, nog iets meer dan 600 km weet Dirk te vertellen... Om 23.00u belt hij dat ze terug gewisseld hebben, de lichtstad achter zich gelaten hebben en de gps zegt dat ze om en rond 01.00u bij Marianne gaan zijn. Het rommelt in mijn hoofd van verbazing en ik zeg dat ik niet meer ga bellen omdat ik "vroeg" wil gaan slapen… Astrid denkt er anders over en wil niet buiten voor de "avondpipi". Ze laat zich onwillig "assisteren" en klampt zich aan alle stoelen op haar weg vast. Als ik er eindelijk in geslaagd ben roept mijn rug om hulp en bonkt mijn hart zo hard als het kan tegen de wanden van mijn hersenpan met de boodschap dat ik gek ben. Het heeft gelijk, ik ben bekaf. Een niet medewerkende barzoi van 45 kg overtuigen om tegen haar zin buiten te gaan is niet iedereen gegeven, mij zeker niet, ik zou beter moeten weten... Helaas, ik zal nooit geleerd zijn tot het te laat is zou Dirk zeggen, gelukkig is hij hier niet... 

Hoe dan ook ik voelde me minstens zo ellendig als na mijn Pfizer vaccin dat ik op 28 mei kreeg in het Ayutamiento van Calypo. Een belevenis apart, op zijn Spaans ... Na afloop kreeg ik een afgescheurd stukje papier met de datum in mijn hand gedrukt voor mijn tweede prik... Daarna had ik anderhalve dag verschrikkelijk kop-, spier- en gewrichtspijn en was vreselijk onpasselijk. Het was net alsof ik 10 pakken friet met héél véél mayonaise gegeten had… Helaas zaten frietjes, heerlijke frituurfrietjes met véél zout en véél mayonaise er voor niks tussen... Morgen begint het wachten en het vele werk want niemand kan zich indenken wat het betekent om 12 pups van baby tot pubers op te voeden, hen de allerbeste  voeding te geven, te verzorgen, door hun vaccins heen te helpen, hun kakjes en piskes op te kuisen, ruwe spelletjes en scherpe tandjes te verduren en hun steeds vuriger liefdesbetuigingen te ondergaan… Als alles goed gaat, vertrekken onze 7 dwergen midden juli, 21 dagen na hun rabies inenting, dat is bij wet zo bepaald. Dat wil zeggen dat Filomène haar 5 kinderen, waarvan 4 meneertjes en één madammeke, waarvoor ik nog een naam met F moet zoeken,  want het is nog altijd 2021 en dat is het Casa Belgica jaar van de F... Enfin, om een lang verhaal kort te maken, Filomène en haar kinderen zullen nog bij ons blijven tot half september. Met die gedachten ga ik naar bed en sta terug op om de namen van de vijf "nieuwe" baby's te noteren die ik bedacht heb omdat ik niet kan slapen, zucht… Hoe dan ook het meisje noem ik Filippine, en de jongens Fred, Félicien, Florent en Francois. Tot zover...

Maandag 7 juni 2021

Na een paar uren slaap word ik om 7.30u door Dirk wakker gebeld om te zeggen dat ze afgelopen nacht om 0.45u bij Marianne waren, alles goed gegaan is met Dirk Buffalo als vervanger van het vaste ontvangstteam Kris en Roel - die momenteel leven als god in Frankrijk -  het lossen van de tien heren in Rosa Canina goed verlopen is, en mens en dier opgelucht en content waren dat de reis achter de rug was.  Om 03.00u lagen hij en Koen in hun bed in het bijhuis en Dirk "Buffalo" in zijn Mobilhome. Terwijl hij verder babbelt, stapt hij naar de camionette en voegt er aan toe dat de dierenarts er net aankomt die de galgo- heren een laatste maal komt "inspecteren" voor ze door hun nieuwe baasjes afgehaald worden. Van zodra de adoptie achter de rug is gaat hij bellen... Het is net geen 15.00u als hij terug belt dat alles prima verlopen is. Dirk B heeft de kennels gedaan, hij de contracten, Claire de shop, Annie Dusquene - die danig ontroerd was toen ze Cisko zag - ging de honden halen, Raymond deed het onthaal en Koen de parking.  Enfin, alles was vlot verlopen, het waren allemaal vriendelijke en gelukkige baasjes die hun galgo kwamen afhalen. Een succesverhaal met als apotheose  het ontvangen van een telefoontje van de adoptant van Torero die helemaal naar Spanje belde om mij persoonlijk te feliciteren met de organisatie van de adoptiedag en de vriendelijke ontvangst door de medewerkers. Een grote pluim op de hoed van ons GINB team van dienst...

  

 

  • DDR fotostyling