Winkelmandje

Uw winkelwagen is leeg.

Spanje update Juni 2021 - Zat12juni

Geplaatst op
03 juli 2021

 

 

Afscheid van Philippe ...

Zaterdag 12 juni 2021

Vandaag groot nieuws, heuglijk nieuws!  We kunnen in principe een hoofdstuk afsluiten: als er niks verandert kunnen we eindelijk het corona tijdperk van GINB achter ons laten! Tenminste toch wat de sterilisaties van de teefjes betreft want toen Dirk deze morgen de gesteriliseerde teefjes afhaalde bij Marianne, heeft ze hem het heuglijke nieuws gemeld dat ze in augustus komt! Ze heeft haar 2 vaccins gekregen en ze KOMT!  Ik kan het bijna niet geloven want ik dacht zowaar dat het een eindeloze nachtmerrie zou worden en de dierenartsen nooit meer naar Spanje komen en nooit meer in onze kliniek zouden opereren enz. Wat een gigantische opluchting, gedaan met het doemdenken.  Alleen al het feit dat ik  nooit nog een week alleen zal moeten blijven met 20 honden (en meer), en pups, en gehandicapten enz enz, geeft mij vleugels. Dirk die als vanouds weer op donderdag kan vertrekken met de gesteriliseerde teefjes aan boord, terug "normale" adoptiedagen waarop ik aanwezig kan zijn, heerlijk! Het zou fantastisch zijn. Blijkbaar was Dirk ook gelukkig met Mariannes goede nieuws want toen hij om 8.00u onderweg was van Kain naar Hof Rosa Canina, belde hij om te zeggen dat ik de laatste keer alleen geweest was… “Gelukkig” kreeg hij als antwoord “want ik ging het niet lang meer volhouden”. Alles samen ben ik meer dan een maand alleen geweest terwijl Dirk in België was en ik zit aan mijn plafond.. Ik zou het niet meer kunnen overdoen denk ik, 'k zou het niet meer halen... Trop c'est trop nietwaar... Niet alleen voor mij maar voor iedereen die erbij betrokken was. Vooral  Marianne, wat zij en Anne en het ganse "Philippo" team in Mariannes praktijk klaargespeeld hebben, zal niemand hen nadoen. Er zijn geen woorden en superlatieven genoeg om mijn dank uit te drukken tegenover die dames… Hoe dan ook, voor we ons gesprek afsloten kon ik hem met het nieuws dat de 7 pups deze morgen hun rabies vaccin gekregen hadden ook blij maken... Nog 21 dagen en ze mogen na 15 weken Casa Belgica en een prachtige kleuter- en pubertijd naar België en hun nieuwe familie vertrekken!

   

Hoe dan ook, Dirk sluit af met de profetische woorden dat hij zal terugbellen als alles achter de rug is. Ik hoop dat alles goed zal verlopen en ik straks met gerust gemoed kan beginnen aan het aftellen van de uren die mij nog scheiden van de aankomst van de Dirken en Tito en Hyppolythe wiens vakantie in hof Rosa Canina morgen gedaan is. Hoe dan ook of alles goed zal verlopen zal zeker aan ons goed geoliede team niet liggen, dat is een feit. Of iedereen blij en gelukkig zal zijn met mekaar is nog maar de vraag en zelfs al zijn ze gelukkig, dan is het nog geen zekerheid op "eternal happyness".  Laat staan op 2 dagen happyness, heb ik afgelopen week moeten ondervinden - toen een koppel dat maandag 2 galgo-heren adopteerde, de regioverantwoordelijke woensdag liet weten dat ene ervan  moest terugkeren...  De zéér dominante galgo (!?)  had de andere aangevallen, hij liet hem niet eten, terroriseerde hem en had hem zelfs in de lip gebeten… Raar, vond ik, en had er mijn bedenkingen bij, vooral omdat de honden vrienden waren die mekaar al maanden kenden. Ze zaten in hetzelfde verblijf  in Las Nieves, maakten samen de reis naar België in dezelfde "coupé", sliepen na de aankomst samen in Hof Rosa Canina en kregen ‘s morgens een laatste check-over door de dierenarts  alvorens ze met een "over the moon" jonge enthousiaste eigenares mee naar huis mochten. Spijtig genoeg niet voor lang... Hoe dan ook, na het telefoontje van de regioverantwoordelijke belde ik naar de dierenarts die de hond verzorgd had en die ik al een paar jaar kende, en vroeg wat de situatie was. 

   

 

Volgens de dokter vertelden de prille eigenaren dat de "dominante" hond  de andere niet liet eten en danig terroriseerde dat het arme dier in een hoekje zat te bibberen van angst! En dat allemaal na 2 dagen… Ik vertelde de dierenarts dat de honden die mekaar al maanden kenden en vrienden waren er een reis van 1700 km hadden opzitten, alles achtergelaten hadden wat ze vertrouwden en 2 dagen geleden meegenomen waren door mensen die ze niet kenden en voor het eerst binnen in een huis waren en  misschien door al die factoren een beetje van hun melk waren. Je zou voor minder nietwaar, je zou het aan mensen niet uitgelegd krijgen, laat staan aan dieren die zoveel afgezien en meegemaakt hebben. Na het telefoontje naar de dierenarts belde ik naar de eigenaar en begon met te zeggen dat ik net naar de Dokter C  gebeld had maar nu graag eens van hem wou horen wat er juist gebeurd was. Ik kreeg een heel andere versie dan de dierenarts want nu was er geen probleem met het eten, ze aten vreedzaam naast elkaar maar het probleem was dat de hond aanviel  tijdens zijn slaap en zijn vriendin gezegd had dat hij dat altijd zou blijven doen, hij keek trouwens ook raar naar de kat.. Toen ik antwoordde dat ik in die 25 jaar dat ik galgo’s plaats nog nooit zoiets gehoord had, werd hij kwaad en verweet mij dat ik niet luisterde naar zijn verhaal, tot zover. Ik belde terug naar de DA en vertelde wat de man gezegd had over het samen eten zonder probleem en het feit dat de "dominante" aanviel tijdens zijn slaap... Net als ikzelf had hij nog nooit zoiets gehoord… We konden altijd bijleren, antwoordde ik een beetje cynisch en bedankte hem voor zijn moeite.

 

Het was hoe dan ook exit voor Alvaro de verschrikkelijke, de gevaarlijke slapende aanvaller, dat was duidelijk. Exit met de grote E voor deze die toevallig de minst mooie met nogal wat littekens is… Ik kon het niet geloven, 3 versies van het verhaal want er was nog een eerste versie waarin het drama voorgevallen was tijdens het aangelijnd wandelen in de tuin! Dat bewees nog maar eens dat een mens, als hij de waarheid spreekt, die waarheid niet vergeet of aanpast; een  mens die daarentegen leugens vertelt die hij ter plaatse verzint, vergeet wat hij gezegd heeft en verandert zijn versie constant. Feit dat ik al dikwijls ondervonden heb. Enfin, zo zien we maar dat liefde soms van korte duur kan zijn en "que les excuses sont fait pour s'en servir". Wat er ook van is, mensen die 3 verschillende versies vertellen om zich van een hond te ontdoen, zijn een belediging voor mijn intellect want zo naïef en dom ben ik nu ook niet.  Zo'n mensen verdienen geen "tweede" kans om de overbijvende hond te houden vind ik. Wat vinden jullie ervan? Het gaat hier wel over die éne belangrijke schakel  in de keten en dat is de hond. Het gaat niet  over de nieuwe eigenaars, over die  onverantwoordelijke maar o zo lieve onschuldige mensen die het aandachtspunt verleggen en zelfs proberen medewerkers rond hun vinger te draaien om zich te verantwoorden. Het gaat hier over de galgo met zijn oorlogslittekens waar we zoveel voor gedaan hebben en zoveel energie ingestoken hebben om hem erdoor te krijgen. Het gaat over een dier dat de hel overleefd heeft en onnoemlijk veel doorstaan heeft alvorens hij met zijn foto op de adoptiepagina stond en nu als een quantité négligable afgedaan wordt zonder dat hij ooit de kans gekregen heeft om zich aan zijn nieuwe situatie aan te passen. De laatste versie van het verhaal is dat de baasjes niet gewoon zijn om met dominante honden om te gaan...  Wat ze ook nog zeggen, het zijn excuses om zich "wit te wassen" en ze zijn weinig geloofwaardig. Dat doet pijn, zo verdomd pijn... Honden die letterlijk en figuurlijk van zover komen na 2 dagen schaamteloos aan de deur zetten!  Als dat dierenliefde, empathie, begrip, geduld en mededogen is voor een dier... Tot zover het nieuwe leven vol rozengeur en maneschijn van Alvaro... Zal wel vervolgd worden...

Zondag 13 juni 2021 - een dag om nooit te vergeten

Na een nogal woelige en rumoerige nacht bel ik om 5.00u de Dirken op die op weg zijn naar Hof Rosa Canina om Hyppolythe en Tito op te halen.  Dirk rijdt, dus heb ik Dirk Buffalo aan de lijn. Als ik vraag of hij deze nacht ten huize De Pinte goed geslapen heeft in de zetel, zegt hij “niet echt” dus dring ik niet verder aan. Ik kan er van meespreken want deze nacht heb ik ook geen oog dichtgedaan en dat dankzij onze ongedurige honden die, ik ben er zeker van, al  mijn vibraties opvingen dat de kleine generaal aanstalten maakte om terug te keren. Voor we afsluiten roept Dirk in de "micro" dat hij zal bellen als ze Parijs door zijn. Ik leg mij terug neer maar van slapen komt niks in huis, ik ga nog een drietal keren naar het toilet, ga eens buiten kijken naar het weer, laat Astrid buiten,... Enfin, ik ben opgelucht dat het 8.00u is en ik kan opstaan en aan mijn opdracht van vandaag kan beginnen. Wachten en overal waar ik ga mijn telefoon meeslepen om de chauffeurs zeker niet te missen als ze bellen, want uit ervaring weet ik dat Dirk nogal vlug ongeduldig en vlug ongerust is als ik niet meteen opneem… Omdat de telefoon uitblijft, bel ik rond het uur dat Dirk zou bellen zelf terug en heb opnieuw Buffalo aan de lijn. Ze zitten nog altijd op de périferique van Parijs en het is héél druk. Van zodra ze er door zijn belt mijn echtgenoot. 

Als ik afsluit blijf ik naar het toestel kijken en verplaats mij in hun positie, ik weet er alles van. Ik schud de nare gedachte van me af en concentreer me op de 7 hooligans die keffen om hun nic-nacjes op te eisen.... Gelukkig zijn de andere 5 nog te klein om hun aandeel op te eisen, die zitten warm en cosy in hun box in de kliniek. Afgelopen woensdag is de mama vertrokken omdat ze door haar  gulzige kroost niet meer met rust gelaten werd. Ondanks het feit dat 5 kleuters 3 keer per dag bijgevoederd werden, hingen ze tot bloedens toe aan haar opgedroogde borsten en kon ze hen niet meer ontlopen. Dus voor haar rust en de onze vroeg ik Marie-Carmen om haar te komen halen en haar een kamer in de quarantaine te geven om te bekomen van haar beproeving. Samen met Vali zou ik me wel ontfermen over haar kinderen. Gemakkelijker gezegd dan gedaan om zo'n 5 kleine snotneuzen te verzorgen die 20 keer per dag pipi en kaka doen en tijdens het eten in hun eetschaal gaan liggen en er ondanks het vele kuisen en poetsen in een minimum van tijd een smeerboeltje van maken. Maar ze zijn zo lief en zo mooi en ruiken zo lekker naar puppy en telkens als Vali binnen kuist, neem ik ze meer buiten op de patio voor de kliniek en kijken ze hun ogen uit naar de nieuwe wereld rondom hen. Onze honden die in drommen aan het hekken staan, kijken ook hun ogen uit naar de kleine gangstertjes die, met alleen het hekken ertussen, onbevreesd neus aan neus staan met de volwassen exemplaren en zelfs met Leopold die hoog boven hen uittorent en hen uitnodigt om te spelen want met zijn 2 jaar is het ook nog een kind, een flink uit de kluiten gewassen kind weliswaar...

 

De ganse dag krijg ik hetzelfde nieuws, ik weet niet of dat het goed of slecht is. Corona is verbeterd dat zie je aan alles, de drukte op de wegen neemt toe. Er is meer en meer verkeer en het wordt drukker en drukker zegt Dirk gelaten.  De tijd dat ze alleen op de wegen reden en tegengehouden werden door de douane om zich te verantwoorden waarom ze op de baan waren, is definitief voorbij. Er zijn nog zaken waaraan we zien dat de mensen vrijer zijn en meer buitenactiviteiten mogen doen. Het gevolg is dat de adopties verminderen en er meer honden terugkeren... Honden die corona draaglijker gemaakt hebben, zijn sedert er mag gereisd worden overbodig geworden, mensen hé... Hoe dan ook het is een lange hete dag en de honden zijn onrustig want deze morgen heeft Julian de jeep buiten gezet om plaats te maken voor de camionette als Dirk vanavond arriveert en dan weten ze wat er te gebeuren staat. Rond 19.00u wordt het aardedonker en begint het te donderen en bliksemen en steekt er een felle wind op. De pups vluchten binnen en voor ons is het lopen om de hondendekentjes binnen te halen, de parasols aan het zwembad dicht te draaien en de kussens in veiligheid te brengen! Te laat! Een paar minuten later begint het te gieten zoals ik nog nooit in mijn leven "in ‘t echt" heb gezien, alleen in rampenfilms... Het zijn geen druppels maar watervallen die uit de lucht vallen. De watervallen worden vergezeld van windhozen die aan alles sleuren en trekken wat niet vast zit en de zware hondenmanden die buiten staan optillen en de lucht in katapulteren alsof het niks is. 

 

Zowel de honden als ik zijn bang en wachten gespannen op wat nog gaat komen. Nadat ik een paar keer Dirk proberen te bereiken heb, verbindt mijn gsm en vertel, enfin roep ik, wat er aan het gebeuren is. Dirk schrikt van de brullende geluiden, als het maar jullie kant niet opkomt schreeuw ik, want ze zitten net in de Somo Sierra en als je daar zoiets op je weg krijgt... Na een kwartier is de "storm" uitgeraasd en laat een zwoele vochtige lucht achter. Ondanks de tropische atmosfeer blaast een warme bries de stenen van het terras in ijltempo droog en jaagt de bladeren van de voor de helft ontbladerde bomen uit de buurt voor zich uit!  De ganse tuin en het zwembad liggen er vol van... Een ramp want Vali kan geen blad zien liggen dus staat ze 10 minuten na de zondvloed al weer af te spuiten alsof haar leven er van af hangt, kwestie van de waterschaarste op - of liever onder - peil te houden... De 7 dwergen komen een voor een uit hun "appartement" en kijken verbaasd naar het bladertapijt en de massa's afgewaaide takken. Fantastisch zie ik ze denken, een paar seconden later beginnen ze aan hun ontdekkingstocht die ontaardt in luidruchtige spelletjes en geruzie om die éne tak die de andere ook net wou... Rond 21.00u krijg ik telefoon en denk uiteraard dat ze in aantocht zijn, niet dus, net voor Madrid staan ze al een halfuur in de file en zo te zien zal het nog niet direct opgelost zijn, specifieert Dirk B... Ongeveer een uur later gaat de telefoon terug en spreekt Dirk B de verlossende woorden uit dat ze er tussen dit en een tiental minuten zullen zijn... Eindelijk!

Maandag 14 juni 2021

Het is nog geen 8.00u als de telefoon naast ons bed rinkelt, ik ben er niet gelukkig mee want de beide chauffeurs slapen nog, enfin liggen nog in bed want we zijn gisteren pas na middernacht gaan slapen. Hoe dan ook Dirk neemt op en zegt met wollen stem hallo en luistert wat de beller te zeggen heeft. Na een paar seconden steekt hij geschrokken de telefoon in mijn handen en zegt ‘ ‘t is Cathérine van Marianne” ...  Een ogenblik later krijgen we het vreselijke nieuws te horen dat Philippe, de levensgezel en soulmate van Marianne, gisteren overleden is! Het is net of ik een mokerslag op mijn hoofd krijg, ik hoor de woorden maar ze willen niet doordringen. Terwijl ik het probeer te bevatten vertelt Cathérine dat hij gisteren met zijn dochter gaan fietsen is, hij een hartstilstand gekregen heeft en ze hem niet meer konden reanimeren. Nadat Ik dichtgelegd heb huil ik mijn hart uit mijn lijf en blijf maar jammeren “arme Marianne”. Ze zagen mekaar zo graag, waren voor mekaar gemaakt. Hoe  onrechtvaardig kan het lot zijn, een goed mens wordt weggerukt van zijn geliefde en nietdeugen worden gespaard. Dirk B die vanuit zijn kamer het gesprek gevolgd heeft, is ook danig geschrokken en onder de indruk. Van de eerste co-driver tot de laatste, allen hebben ze Philippe gezien en gekend toen ze ‘s nachts de teefjes uitlaadden bij Marianne en allen hebben ze hem ervaren als een lieve warme man die altijd klaar stond om te helpen. De ganse dag ben ik een vat vol tranen dat bij het minste over loopt. Ik kan het niet geloven, en toch…

Dinsdag 15 juni 2021 - Dinsdag 22 juni

‘s Morgens vertrekken de Dirken om 6.00u naar de luchthaven. Ander halfuur later is Dirk terug maar van slapen is al lang geen sprake meer. Ik krijg niks door mijn keel dus komt van ontbijten ook niks in huis. Ik kan alleen maar aan Marianne denken… Als ik om 8.30u bel naar Cathérine om naar haar te informeren, en ze antwoordt “ik geef haar door”, stokt mijn adem en ben ik in paniek. In een dergelijke situatie schieten woorden te kort dus huilen we samen om Philippe die zo plots van haar weggerukt is en nooit meer zal terugkeren. Hij is zonder afscheid vertrokken voor een eeuwigdurende fietstocht. Na het gesprek ben ik een emotioneel wrak. Hoe dan ook, ik deel met de "GINB wereld" wat Marianne overkomen is en vraag aan medewerkers en de adoptanten om hun deelneming te betuigen.

Ik weet niet of artrose iets te zien heeft met verdriet of stress maar feit is dat ik op donderdag wakker wordt met een ontsteking van de gewrichten in mijn rechterhand. Het staat gezwollen, ziet rood en het is verdomd pijnlijk. Helaas is er geen enkele medicatie buiten pijnmedicatie die soelaas kan brengen, dus zal ik het moeten uitzweten want ik wil van geen pijnstillers weten. Ik kan er niet tegen. Als ik op vrijdag 18 juni mijn tweede vaccin ga halen, is mijn hand nog altijd even pijnlijk. Hoe dan ook ik wil van geen uitstel weten en breng de volgende 2 dagen bijna onnoemlijk mottig door, pijnlijke gewrichten, spierpijn, onpasselijk, niet kunnen eten enz. Desondanks zijn Marianne en Philippe geen moment uit mijn gedachten geweest. 

‘s Zondags stuurt Marianne mij een foto door met de laatste rustplaats van Philippe. Hij rust in de boomgaard  onder ‘zijn’ boom. “Hij is daar waar hij moet zijn”, staat er bij de foto... ‘s Anderendaags heb ik haar aan de lijn en verzekert ze me dat ze in augustus naar Spanje komt.

Woensdag 23 juni 2021

Ondanks alles gaat het leven verder, zegt het spreekwoord, en zo is het… "it's a cruel world".  Ondertussen is mijn hand ontzwollen en  doet het minder pijn. Gelukkig want vandaag moeten we naar Dr De Frutos met Astrid die haar achterpoten nog altijd kaal likt van de stress. Colora, die geadopteerd is door regioverantwoordelijke van O. VL. Annik Daelman, gaat mee voor sterilisatie. .. Omdat we een afspraak hebben om 11.00u  en we voor een sterilisatie met ontwaken inbegrepen op toch 2 tot 3 uur moeten rekenen, zullen we ons tot 14.00u moeten "bezig" houden want terug naar Casa Belgica om een halfuur later weer te vertrekken naar Talavera, is geen optie - dat zou 300 km zijn - dus opteren we voor wachten en gaat Dirk ondertussen inkopen doen bij Leroy en Merlin die in Talavera veel kleiner is dan Madrid wat dus betekent dat er veel minder volk is. Zoals altijd zijn we 15 minuten voor onze afspraak ter plaatse, vinden dichtbij een parkeerplaats voor de camionette en dienen ons om 11.00u stipt aan bij Dr De Frutos, hij kan er zijn horloge op gelijk zetten... Nadat Colora gewogen is en vertrokken naar het operatie kwartier, wordt er een staal genomen van Astrids huid, krijgt ze medicatie voorgeschreven en is ze klaar dus mogen we vertrekken en worden terug verwacht om 14.00u. 

 

Voor we Dirk zijn "plantmateriaal" en mijn 3 olijfbomen gaan kopen, gaan we voor het eerst wandelen met Astrid. Ze gedraagt zich waardig en ik probeer even waardig aan haar zijde te stappen (iets dat zonder steun niet evident is...)  Hoe dan ook, het moet mij min of meer gelukt zijn want zoals één van de regioverantwoordelijken het zo mooi verwoordt nadat Dirk het filmpje doorstuurt "En de dames schreden statig en elegant naast elkaar”…prachtig, niet... Om 14.00u gaan we Colora halen, een goed uur later zijn we terug thuis en kan de baby-proof gemaakte dame die Coralie "herdoopt" is, aan haar ontdekkingstocht van Casa Belgica en haar bewoners beginnen. Zoals altijd eten we bij goed weer ‘s avonds op het terras en kijken ondertussen naar de "magnificent 7" die zich tot mijn ergernis zoals gewoonlijk amuseren met het molesteren van mijn vijgenboom. Als Dirk naar "beneden” gaat, keert hij enkele minuten later in paniek terug met een van de pups in zijn armen wiens ene oog melkwit is. Ik schrik mij een ongeluk en bel direct naar de urgentiedienst van dokter De Frutos. Hij is gelukkig nog aanwezig en geeft na mijn verwarde toelichting dat het accident in een paar minuten moet gebeurd zijn, een afspraak voor morgen. Om 9.00u moeten we bij zijn vrouw Teresa zijn die oftalmologe is. Zowel Dirk als ikzelf zijn erg aangedaan, we hebben ze van kleine baby-tjes  tot nu liefdevol verzorgd en er gaat geen dag voorbij zonder dat we tegen mekaar zeggen welke prachtige jeugd ze hebben, en nu dit... Ik ben bang, verschrikkelijk bang dat ze het zicht in haar oogje zou verliezen.

 

Donderdag 24 juni - vrijdag 25 juni 2021

Om 8.00u zijn we met Florentine, wiens oog nog altijd melkwit is, onderweg naar Talavera. Het kan niet vlug genoeg... Als we aankomen is de kliniek nog dicht en staan er al verschillende mensen met hun hond aan te schuiven. Ik hoop dat ze niet allemaal voor de oftalmologe zijn ... Niet dus, een kwartier na onze aankomst kijkt dokter Teresa aandachtig in het oog van Florentine. Na het onderzoek heeft ze goede hoop op genezing en schrijft een voorschrift vol verschillende oogdruppels en medicatie voor die we strikt en tot op de minuut moeten opvolgen. Morgen moeten we terug keren. Voor we naar huis vertrekken gaat Dirk de peperdure medicatie bij de apotheker van Dr De Frutos kopen want mogelijks moeten we in Calypo 3 dagen wachten op onze bestelling en we moeten asap beginnen met de behandeling.  Van zodra we thuis zijn wordt de medicatie opgestart en een uurrooster gemaakt want het één mag niet voor of na het ander gegeven worden etc. Dirk die de uitgelezen persoon is voor die zaken, zet zelfs een alarm op zijn gsm die hem moet verwittigen wanneer welke medicatie moet toegediend worden want het moet zo minutieus mogelijk. Als hij om 21.00u uur opnieuw druppels in Florentine haar rechter oog gaat doen komt hij opnieuw in paniek naar boven gelopen met een pup in zijn armen en hijgt “nog ene” ... Ik krijg bijna iets aan mijn hart en bel opnieuw naar de urgentie van Dr De Frutos die onbemand is, dus stuur ik een mail en hoop op antwoord. Na een tiental minuten leest hij dat we morgenochtend met beide pups verwacht worden. Dirk start bij Florence alvast dezelfde medicatie op die Florentine krijgt. 

 

 

‘s Nachts doe ik geen oog dicht en lig tot ongenoegen van Dirk transpirerend van de stress te draaien en te keren. Om 7.00u hou ik het niet meer uit en begin mij klaar te maken terwijl Dirk alvast beide juffrouwen haalt en hun medicatie geeft. Rond 8.00u rijden we terug richting Talavera. Deze keer heb ik weinig oog voor de vele ooievaars die in de pas afgereden graanvelden fourageren om hun kroost te voeden, ik heb andere zorgen aan mijn hoofd... In België komen de honden terug bij de vleet, onbegrijpelijk, alhoewel… Reizen zit weer in de lift nietwaar… Terwijl ik mij concentreer op de afloop van de oogkwestie en er niet probeer aan te denken hoe inventief mensen zijn als ze hun hond kwijt willen, verspreidt zich een doordringende geur in de auto die erop wijst dan één of allebei de pups in hun broek gedaan hebben... Een halfuur later moeten we hen eerst fatsoeneren voor Teresa in hun ogen kan kijken... Haar conclusie is dat het een reactie op het vaccin is dat ze dinsdag gekregen hebben, iets wat zéér zelden of nooit voorkomt. Een troost, na drie dagen denkt ze niet dat er nog "slachtoffers" zullen vallen en heeft ze goede hoop op volledige genezing. Omdat de pups, zoals we aan den lijve ondervonden hebben, door de medicatie last kunnen hebben van diarree, schrijft ze iets voor ter voorkoming... Volgende week zijn ze in verlof dus vraagt ze om maandag foto's door te sturen… Als we terugkeren naar huis moeten we na 5 minuten rijden stoppen op de plaats waar ik eergisteren met Astrid gewandeld heb. Deze keer niet om te wandelen maar om de pups hun poep schoon te vegen en hun reisbox uit te kuisen. Gelukkig hebben we altijd water en voldoende "pipidoeken" mee...

 

  • DDR fotostyling