Winkelmandje

Uw winkelwagen is leeg.

Spanje update juni 2020 - Maa01juni

Geplaatst op
09 juni 2020

 

 

Maandag 01 juni 2020

Ondertussen zijn we een maand verder, is haar lelijke halswonde bijna dicht en is ze, zoals te verwachten was, nadat ze in Casa Belgica aangekomen is, niet meer weggegaan en ligt ze sedertdien tussen onze honden te zonnen alsof ze nooit iets anders heeft gedaan, heeft Dirk me verzekerd toen hij vorige week met zijn co-driver Roel in Spanje was... Want zoals jullie  weten zijn we ondanks onze internationale transportdocumenten pas na heel wat geharrewar tussen de “bevoegde” diensten  kunnen vertrekken en heeft Spanje uiteindelijk de doorslag gegeven. Hoe dan ook het feit dat we konden vertrekken was het voornaamste. Toen Dirk die morgen om 4.30u vertrok om Roel te gaan oppikken die in Rosa Canina geslapen had omdat we in het appartemenen geen logeerkamer meer hebben en ik alleen achterbleef, had ik een zuur gevoel...

 

Ik ging terug naar bed maar kon de slaap niet meer vatten en dacht aan de voorbije weken. Niet alleen aan de bevreemdende coronacrisis maar ook aan het gevolg daarvan dat mij persoonlijk heel hard getroffen had want toen we na de laatste adoptiedag, die de voorhoede en de laatste week voor corona toesloeg zou blijken te zijn, en we Kika, Leopold en Tito onder de hoede van Christel in Rosa Canina achterlieten omdat we moesten verhuizen, wist ik niet dat Kika nooit meer naar huis zou komen. Ze was niet meer wat ze geweest was en had in Spanje het afgelopen jaar al meerdere tromboses gehad, boosdoeners die ze altijd weer met flair verslagen had maar waar ze altijd oorlogswonden aan overhield;  aan de ene een gevoelige achterpoot, aan een andere een onzekere tred, aan een derde schuddebollen ( zijn we dan met twee ..) enz... Hoe dan ook, ze was oud, had ook Frutos gezegd, en haar hartje was op maar ze had een sterke wil, dus ... 

 

Christel stuurde regelmatig filmpjes van ons drietal waarop te zien was dat de twee heren het zich goed namen aan Canina Beach en zelfs Kika een onzeker spurtje trok in het gras. We konden er alleen maar met heimwee naar kijken want we mochten niet uit ons kot, had Maggie gezegd... Gezegend was de dag toen er essentiële verplaatsingen mochten gebeuren en we op bezoek konden bij onze honden. Ik verraste Kika, die sedert haar aankomst een ganse suite voor zich alleen had, in het bijhuis en alhoewel ik in haar blik de vraag zag waar ik zolang gebleven was, waren we doodgelukkig mekaar te zien. We hebben samen zo een paar onvergetelijke namiddagen doorgebracht tot Christel op een avond liet weten dat ze terug niet wou eten en ze constant viel. De dierenarts werd verwittigd  en we spoedden ons naar Rosa Canina. Haar hartje maakte bokkensprongen  en ze kon zich nauwelijks recht houden maar in overleg met de dokter werd besloten om haar nog 2 sterke cortisone inspuitingn te geven, één die per direct werkte en één die op langere termijn werkte en haar moest aansporen om te eten en drinken en het vallen moest beperken. 

Het hielp niet, we hebben twee dagen op een wonder gewacht dat niet kwam, dus moest er een beslissing genomen worden want ze mocht niet verder aftakelen en haar waardigheid verliezen. We moesten een beslissing nemen die iedereen wil uitstellen en niemand wil nemen maar uiteindelijk uit liefde moet nemen. We zijn haar gaan halen om haar de illusie te geven dat we naar huis gingen en hebben een tussenstop gemaakt bij de dierenarts waar we als laatste verwacht werden en waar we op 12 mei 2020 om 18.20u na 14 jaar onze allerlaatste minuten samen doorbrachten alvorens afscheid te nemen. Ik heb in haar oor gefluisterd hoe graag ik haar zag en hoe erg ik haar zou missen. Zoals altijd keek ze me  vrank en vol vertrouwen recht in de ogen en duwde haar kop tegen mijn hoofd. Als ze een weinig later op weg was naar de galgohemel heb ik nog 10 minuten haar langzaam afkoelende poot vastgehouden. Mijn unieke Kika was niet meer. Kika de nagel aan mijn doodkist, Kika één van de grootste liefdes van mijn leven, Kika larger and bigger than life itself had mij verlaten op het slechtst denkbare moment in mijn leven. Ik weende bittere tranen en dacht Kika ga nu maar, vlieg naar je zussen en broers en zeg hen dat ik er als mijn tijd gekomen is ook aankom..

  

Mijn eerste dag alleen werden de lange uren onderbroken door Dirks regelmatig reisverslag. Frankrijk hadden ze zonder problemen doorkruist. Aan de Spaanse grens waar de douane zijn tenten opgeslagen had en ze met het geweer in aanslag stonden, hadden ze alle documenten en “permis” moeten tonen maar werden met alles in orde bevonden en mochten hun reis verder zetten. Dirk stuurde beelden door van totaal lege autostrades, niettegenstaande waren ze bij gebrek aan beter tegengehouden door de accijnzen of douane of beiden en moesten op de weegbrug... De eerste keer in onze carrière! Hoe dan ook de “lege” camionette die enkel eten en wat spullen van mij en een een kastje aan boord had die naar Spanje verhuisden, was volgens de heren 500 kg te zwaar geladen wat gelijk stond aan een boete van 800 euro!!  Als Dirk ter plaatse betaalde was het “maar” 500 euro. Dus wat doe je dan...  Na een oponthoud van ongeveer een half uur mochten ze hun weg verder zetten en  kwamen 16 uur na hun vertrek uit België veilig aan in Casa Belgica waar ze onder de voet gelopen werden door de honden en Vali die allemaal om ter meest te vertellen hadden…

Toen ik het filmpje  van de blije gebeurtenissen zag, moest ik ongewild glimlachen bij de gedachte aan het feit dat Dirk asap alles zou willen uitladen, aan de voorbereidingen die zouden volgen en zijn vertrekmodus daarbovenop en vooral aan de heren hun kookkunsten en drie dagen die ze moesten overbruggen zonder mijn succulente spaghetti en mijn ongeëvenaarde slaatjes… Hoe dan  op de foto’s die ze doorstuurden bleek dat ze het best gered hebben zonder mijn spaghetti en mijn slaatjes... Tot zover, alweer een deuk in mijn eigendunk…

  

Op donderdag zijn ze om 10u met hun 30 passagiers vertrokken en werd ik opnieuw op de hoogte gehouden van de stand van zaken op de weg. Na een gigantische omleiding in Parijs die Dirk zijn humeur ver onder nul liet zakken en zijn zenuwen ten top joeg (arme Roel) kwamen ze om 3u aan in Rosa Canina waar ze opgewacht werden door het ontvangstcomitee dat alle honden uitliet en hen in de watten legde. Om 4.30u was hij thuis voor een korte rustpauze en om 8.30u waren we al terug op weg naar Nazareth om alles voor te bereiden voor de 2-daagse coronaproof adoptiedagen want het was zowel de vrijdag als de zaterdag adoptiedag. Toen we aankwamen was dierenarts Bert Cauwe, die de aangekomen honden gecontroleerd had, er nog, en had hij de asse van Kika bij en een plexi doosje met een pluk haar… Ik kreeg opnieuw een mist in mijn ogen en flarden beelden op mijn netvlies geprojecteerd  maar ik was blij dat ze thuis was, thuis voor eeuwig en altijd.

 

 

Voor zowel voor Dirk als Roel en het team waren het zware lange dagen, ook voor mij trouwens want na de 2 adoptiedagen was er nog het “grote interview”. Een interview dat door Sophie bedacht was, door regisseur/installateur Koen Falise technisch onderbouwd werd en de week ervoor door  mijn onvolprezen interviewer, mezelf en alle betrokkenen getest werd en de zondag na de adoptiedag zou plaatsvinden.

 

 

Ondertussen zijn de perfecte coronaproof adoptiedagen en het spannende interview verleden tijd en mag ik zeggen dat het interview ondanks het feit dat ik er aanvankelijk mijn bedenkingen bij had, een succes was. De mensen hebben er blijkbaar van genoten want we kregen niks dan  goede kritiek en waardering  en sommigen vonden al dat het voor herhaling vatbaar was... Hoe dan ook er waren interessante vragen en het uur was zo voorbij. Als apotheose werd het canvas van Joy gewonnen door Joy en  leerde iedereen de organisatie en mij weer een beetje beter kennen ...

 
  • DDR fotostyling