Winkelmandje

Uw winkelwagen is leeg.

Spanje Update Juni 2019 - Din11juni

Geplaatst op
28 juni 2019

 

 

Dinsdag 11 juni 2019

Vandaag is het precies 15 dagen geleden dat ze me geopereerd hebben en het voelt nog altijd aan of er een pletwals over me heen gereden is, dus kan ik nu al 2 weken lang niet anders doen dan wat de dokter gezegd heeft, of liever waar hij op aangedrongen heeft: rusten en nog eens rusten en mijn verstand gebruiken want als het nu niet aan mekaar groeit... Laat ons hopen zei hij toen ik vertrok, inderdaad laat ons hopen. Hoe dan ook vooruit met de geit, de wereld draait ondertussen door en GINB ook. Zondag is Dirk samen met Roel met al onze honden uitgezonderd Kika maar +1 vreemde eend in de bijt vertrokken naar Spanje, dus ben ik tot donderdag alleen, enfin alleen… Alle dames regio’s waken van verre of van dicht over mijn welzijn en staan klaar om mij ter hulp te snellen indien nodig. 

Ik trek wel mijn plan overtuigde ik Dirk die maar half overtuigd vertrok want zijn grootste vrees was die trap naar de slaapkamer. Eerlijk gezegd de mijne ook maar op handen en voeten lukt het wel en Kika is er als morele steun, dus vertrok hij met Roel om de laatste geadopteerde honden op te halen want zo niet moesten de adoptanten wachten tot eind augustus, begin september omdat we zoals gewoonlijk niet rijden  in het hoogseizoen wegens te warm en te druk. Dus om iedereen gelukkig te maken - vooral de ondertussen 15 geadopteerde galgo dames en heren- en om de refuge te ontlasten, zijn ze vertrokken. Vrijdagnacht zijn ze terug en zaterdag is het adoptiedag waarop ik absoluut wil aanwezig zijn. De dag erna vertrekt Dirk met Raymond van Claire als co-driver al terug naar Spanje met de camionette die voor de zomer in Casa Belgica gestald wordt voor de reis in september. Daarna keren ze terug naar België met het vliegtuig. Dus ben ik van zondag tot dinsdag of woensdag terug alleen. Daarna moet ik op controle bij de chirurg en daarna is er de wandeling in Lommel. Van een agenda gesproken...

 

Hoe dan ook momenteel ben ik niet alleen, ik heb Kika en Dirk zijn telefoontjes en fotootjes die hij onderweg doorstuurt van de honden, de chauffeurs met hun nieuwe T-shirts en van de plus 1 die afgelopen vrijdag in ons leven kwam toen ik een mail, foto en vraag kreeg of GINB een barzoi van 4 maand kon opvangen... Alhoewel ik regelmatig de vraag krijg om allerhande windhonden op te vangen, sommigen omdat de verantwoordelijke organisatie niet meer bestaat, andere wegens familiale omstandigheden of omdat de fokker ze niet kwijtraakt, blok ik ze ondanks de schuldgevoelens altijd af omdat we in Spanje honderden galgo’s op “overschot” hebben die dringend een thuis zoeken en mensen hun verantwoordelijkheid maar eens moeten opnemen, zei ik desondanks deze keer ja…  Dirk pruttelde tegen dat het niet kon omdat hij nog bergen werk had en Vincent ‘s anderendaags de klimop kwam snoeien en Roel en Kris diezelfde namiddag kwamen en ze zondag vertrokken en vooral omdat hij schrik had voor de gevolgen... Hoe dan ook ik liet de man zaterdag komen, we zouden wel zien. 

 

Toen een man ‘s anderendaags in een wagen met Franse nummerplaat de voorhof opreed keek Vincent vanop zijn ladder toe en spoedde Dirk zich naar buiten, ik keek noodgedwongen toe vanop het bordes. Van zodra de pup uit de auto kwam wist ik ogenblikkelijk  waar het zou eindigen... Hij zou nooit meer weggaan, of over mijn lijk, en hij zou Leopold 3 heten. Ik werd terug gekatapulteerd in de tijd en dacht aan Mata-Hari, het barzoi teefje dat in 1994 na verschillende kwekers, tentoonstellingen, rennen en nog méér pups op zesjarige leeftijd bij mij terechtkwam omdat ze overal wegliep. Ik gaf ze de naam  Lola en ze leefde nog tot haar 12 jaar vreedzaam samen met mijn 3 galgo’s en het Italiaantje dat ik toen had. Ik heb ze nooit kunnen vergeten en heb zelfs een schilderij van haar gemaakt en nu stond er een duplicaat van haar in de tuin en zag ik dat Dirk een beetje smolt dus moest ik het ijzer smeden terwijl het warm was en gebruikte ik al mijn charmes en overredingskracht. Mijn Leopold 3 zou en moest blijven had ik beslist en tegen wil en dank mijn wederhelft ook…

  

Momenteel is Leopold 3 met Dirk en Roel in Casa Belgica en heeft hij de tijd om kennis te maken met onze honden en zijn “tweede” thuis. Ondertussen hebben 3 adoptanten mij nog net op tijd gecontacteerd om hun hondje mee te brengen voor de adoptiedag van komende zaterdag, onder hen 2 teefjes van 9 jaar!! Niet eenvoudig om alle documenten nog  rond te krijgen maar ‘t is gelukt. Het teefje dat nog moest gesteriliseerd worden, hebben Dirk en Roel maandagmorgen naar Dr De Frutos gebracht en is ondertussen ook terug “thuis” en klaar voor de trip. Voor de adoptanten die gisteren in extremis beslisten om hun hond toch te laten meekomen voor de vakantie was het spijtig genoeg te laat om de reisdocumenten nog in orde te laten brengen, misschien goed voor Jara, Clara, Kiss, Finito en Loba die per uitzondering extra mee kwamen omdat er plaats was... Tijdens de periode van aankomst en vertrek hebben de heren chauffeurs niet stilgezeten en hoognodige werken uitgevoerd. Nog één dag te gaan en ze moeten terug vertrekken. Onze honden blijven in Spanje en een kleine 20 uitverkorenen + 5 die onverwacht de kans van hun leven krijgen, nemen hun plaats in om de reis naar het geluk te maken.

  

Dinsdag 18 juni 2019

Ondertussen is alles voorbij …

Donderdagnacht zijn ze rond 2.30u aangekomen in Hof Rosa Canina waar het aankomst- team zich ontfermde over de honden en een uur later ik over de chauffeurs en Leopold 3. Niet voor lang want een paar uur later vertrokken ze terug  om de tenten op te zetten en alles klaar te maken voor de adoptiedag van ’s anderendaags, en bleef Leopold 3 bij mij. Toen Dirk terug thuis was had hij ‘s namiddags nog duizend en één dingen te doen en werkte hij tot 2u ‘s nachts door aan het magazine want dat moest ‘s maandags binnen bij de drukker. De dag nadien ging ik ingesnoerd in mijn loodzware korset mee naar de adoptiedag en hield mij zo goed en kwaad mogelijk op de been. Het was zoals altijd een heerlijke adoptiedag, met goed weer, een nieuwe dame die stage liep in de keuken en veel oude getrouwen die een tweede, derde of zelfs vierde hond kwamen adopteren. Van één van hen kreeg ik zelfs bio eieren van haar kippen, als dat niet origineel is. 

 

 

Nadat de laatste adoptanten weg waren werd de “feesttafel “gedekt want er waren taarten en 3 jarige dames... Nadat er gezongen, geklonken en gegeten was vertrokken we moe maar gelukkig naar huis waar Yolanda ons verwachtte die eerder die week had aangeboden om een handje te komen toesteken in De Pinte omdat ik niks kon doen en Dirk meer werk had dan goed voor hem was. Roel en Kris en Sophie en Sven volgden om Dirk de camionette te helpen inladen met 800 kg hondenvoeding. Nadat iedereen vertrokken was zocht ik mijn toevlucht in de zetel... ‘s Avonds aten we samen met Yolanda frieten met groenteballetjes in tomatensaus en kletsten honderduit over GINB. Daarna werkte Dirk alweer door aan zijn magazine tot 1.00u ’s nachts…  ‘s Anderendaags was Raymond van Claire, die co-driver van dienst was, er om 06.00u en vertrokken ze met Kika en Leopold 3 richting Spanje met tussenstop in Castets waar ze de nacht door zouden brengen en ‘s avonds gingen souperen in de Hypopotame. 

      

Nadat ze vertrokken waren kreeg ik regelmatig verslag over het verkeer en het weer, telefoontjes over de vorderingen  en zelfs een filmpjes doorgestuurd dat ik deelde met Yolanda die pas laat in de namiddag vertrok en mij achterliet in een Spic&Span decor. De heren chauffeurs waren rond 18.00u in het hotel en om 19.00u in het restaurant vanuit hetwelk ik zelfs foto’s kreeg doorgestuurd van het menu. Na een laatste avondwandeling met de honden op de afgesloten parking maande ik mijn echtgenoot aan om te gaan slapen en deed hetzelfde.. ‘s Anderendaags kwamen ze in de late namiddag aan in Casa Belgica en momenteel zijn ze met het vliegtuig onderweg naar België waar ze om 18u aankomen. Daarna komen ze met een huurauto naar De Pinte dus ben ik net zoals Claire in blijde verwachting...

    

Hoe dan ook terwijl de heren in Spanje waren, hernam in België het gewone leven voor de regioverantwoordelijken en mezelf. Zoals gewoonlijk was het in Rosa Canina een “va et vient” van honden die afgehaald en vooral afgestaan werden, “vakantiekriebels“ nietwaar…. Afstanden die gespekt waren met de eigenaars hun waarheden die soms spijtig genoeg weinig te maken hadden met de realiteit. Waarheden en beschuldigingen om zichzelf goed te praten en dat ondanks het feit dat ze wisten dat ze op die manier de arme honden hun toekomst hypothekeren en dat die dieren zich niet kunnen verdedigen. Het enige wat de arme sukkels kunnen doen is in het volgend gezin bewijzen wie en wat ze zijn. Maar goed, de twee oude dametjes vetrokken naar een adoptante in de Ardennen die haar eerste hond meer dan 10 jaar geleden geadopteerd had en stonden na amper 24u terug omdat het niet boterde met de 2 honden des huizes, van geduld gesproken...

Een ander teefje dat de vorige adoptiedag geadopteerd was kwam diezelfde dag na een paar weken adoptie terug omdat ze beweerden dat ze afstandelijk, niet lief, vriendelijk of aanhankelijk was. Feiten die door de adoptanten al na amper 24 uren op sociale media geplaatst waren... Ze had ook  een slechte invloed op de hond des huizes die terug in huis begon te plassen enz... De regioverantwoordelijke die meerdere keren contact opnam en wij  konden het moeilijk geloven want het hondje was na Marianne’s vertrek bij ons gebleven omdat ze een wondje had en was altijd het zonnetje in huis geweest. Blijkbaar was dat zonnetje ondertussen veranderd in een donderwolk, moeilijk te geloven... Hoe dan ook toen de eigenaars zich aandienden moesten ze weten wat we met de hond gingen doen. Alvast niet euthanaseren zoals ze veronderstelden… Toen Christel zei dat de hond een nieuwe thuis zou krijgen waren ze heel kwaad en niet akkoord en disten een doorzichtig verhaal op dat ze de hond niet wilden afstaan maar alleen hulp wilden en de hond een dag in opvang wilden laten… Uiteraard om de “afstandsbijdrage“ te ontlopen, dat was duidelijk. Wisten ze veel dat de regioverantwoordelijke ons ondertussen verwittigd had dat ze ‘s middags gecontacteerd was door een dame van een Nederlandse organisatie waar het koppel een aanvraag tot adoptie ingediend had en die dame van ons wou weten of ze solvabel en correct waren…Tot zover. 

 

Een jong mannetje dat als pup meegekomen was kwam terug omdat hij een “vrijbuiter” was die regelmatig een stapje in de wereld zette en een hele resem schelmenstreken op zijn geweten had... Nogmaals, wat puppy’s betreft, verwittig ik de kandidaten altijd dat pups niet van lief en poezelig direct transformeren in ouder en verstandiger. Daartussen ligt een gans gamma van gemoedstoestanden waar we samen met hen door moeten. Van opstandig via rebels tot dwars enz, enz. Denk maar aan uw eigen “mensenpubers”, het is vergelijkbaar... Dus als u noch het (soms) beproefde geduld, noch de  onverwoestbare liefde of het  eindeloze begrip heeft voor die moeilijke puberale periode die gepaard gaat met het volwassen worden van een hondenkind, BEGIN ER NIET AAN !!!! Bespaar de jonge honden de verschrikking om gedumpt te worden.

Het is trouwens niet hun fout dat het mislukt, meestal is het onze fout. Een pup heeft net zoals mensenkinderen véél aandacht, nog meer geduld en leiding nodig zolang hij jong en beïnvloedbaar is. Streng maar rechtvaardig en liefdevol weet u wel, en na alle volharding heb je uiteindelijke de hond die je verdiend hebt. Ik kan het weten want Dirk en ikzelf hebben al honderden pups van alle leeftijden en temperamenten in Casa Belgica gehad en het is beter dan een vermageringskuur om je ideaal gewicht te bereiken… Enfin ik kan nog een tijdje doorgaan maar dat helpt toch niks. Feit is dat zowel Christel, de betrokken verantwoordelijken als ik geestelijk uitgeperst waren en dat amper 2 dagen na de adoptie dag….

Donderdag moet ik op controle bij de neurochirurg en afhankelijk daarvan vertrekken we na de wandeling in Lommel naar Spanje. Jullie horen ervan… 

Voilà, ondertussen is het alweer vrijdag en heb ik gisteren de toestemming gekregen om maandag naar Spanje te vertrekken. Niet voor de wandeling van zondag achter de rug is voor dewelke we morgen al vertrekken naar Limburg. Op 15 augustus komen Marianne en assistente Kris opereren, dan neem ik terug de draad op. Moest er tijdens die periode iets wereldschokkends gebeuren weten jullie het.

Bedankt voor uw aandacht 

Mireille 

 
 
 
  • DDR fotostyling