Winkelmandje

Uw winkelwagen is leeg.

Spanje Update juli 2021 - Zon27juni

Geplaatst op
22 juli 2021

 

 

Zondag 27 juni 2021

Vandaag zien we de eerste merkbare verbetering in de ogen van de pups, het is miniem maar er zijn hier en daar donkere vlekjes te bespeuren. Het is misschien voorbarig maar het is een hele opluchting dus stuurt Dirk alvast foto's door naar de oftalmologe die een paar minuutjes later vanuit haar vakantieoord duimpjes terugstuurt. Hoe dan ook de opluchting en de rust die het prille genezingsproces met zich meebrengt wordt tenietgedaan door de luidruchtige party bij de buren wiens volwassen kroost een mini "tomorrowland" organiseert waar aan het luidkeelse meebrullen met de muziek  - nu ja “muziek"-  minstens 10 à 15  feestvierders  deelnemen. Het is om de muren op te kruipen, om gek van te worden. Tot ons ongenoegen en dat van de bange pups duurt de festiviteit tot 20.00u! Dat betekent dat onze trommelvliezen meer dan 8 uur gegeseld werden, daarna wordt het stiller. Aan het brallen en geleuter te horen is het stilvallen te wijten aan een overdosis alcohol... Als het maar stopt want ik ben serieus over mijn toerental en doodop van de stress  en morgen moeten we met 10 honden voor sterilisatie terug naar Los Ybenes. Ik mag er niet aan denken, alweer wachten en wachten tot de honden gedaan zijn en alweer 250 km. Afgelopen ander halve week hadden we met de heen en terug trippen naar Talavera en de rit naar Honrubia, om dhr en mevr Voorn die in Spanje wonen, hun 6de adoptiegalgo halfweg te brengen, ruim 1000 km op de teller dus hoop ik het de komende week wat kalmer aan te doen, we zullen zien...

 

Maandag 28 juni 2021 

Om 7.30u is Marie-Carmen er met de 10 honden, 5 van allerlei kaliber en 5 galgo’s. Ze gaan direct aan boord van de camionette want om 10.30u hebben we afspraak bij de dierenarts 125 km verderop … zucht… Voor we vertrekken verzorgt Dirk eerst de twee oogpatientjes en zet alles klaar voor Vali die ‘s middags een pilletje moet geven en een druppeltje in hun ogen moet doen, daarna zijn we hopelijk thuis en kan Dirk de rest van de behandeling doen. Ik vertrek met lood in mijn schoenen want ik ben overbezorgd voor de pups. Als we de autostrade oprijden worden we opgeslorpt door de ochtenddrukte en denk ik eraan dat Dirk voorstelde om thuis te blijven... Hoe dan ook het was zonder veel enthousiasme want alléén met 10 honden naar Los Ybenes rijden en uren moeten wachten tot ze weer vertrekkensklaar zijn, is niet echt een  benijdenswaardige bezigheid, dus heb ik overtuigend gezegd "ik ga mee", samen uit samen thuis... Eens we richting Toledo nemen zijn we alleen op de baan, blijkbaar moet niemand in Toledo zijn... Na meer dan een uur zien we de omwalde stad in de zon liggen blinken, als je het verkeer wegdenkt waan je je in de middeleeuwen. Een halfuur later rijden we 30 minuten voor onze afspraak Los Ybenes binnen en gaan  de honden afzetten bij de dierenarts die ons zal bellen als ze klaar zijn.

 

Het wachten kan beginnen... Gelukkig kunnen we gaan ontbijten in de churreria van de vorige keer die spijtig genoeg om 12.00u sluit. Eens het zover is vertrekken we en gaan we op zoek naar een terras wat in dit verlaten plaatsje geen evidentie is. Dirk richt zich op de kerktoren en rijdt door smalle straatjes waar alles potdicht is. In de "kerkstraat" is één hostal voor hetwelk een paar stoelen op het smalle voetpad in de blakende zon staan. Er rechtover staan ook een paar tafels op straat voor een  kleine bar waar 3 mensen zitten te eten. Ik slaak een kreet en zeg Dirk om te stoppen; voor hij kan mopperen waar hij zijn camionette moet parkeren stuiten we op een groot plein, we hebben het hart van Los Ybenes gevonden! Het gemeentehuis, de kerk, de politie, een kapel waar je het heilig hart kan aanbidden... Alles is er behalve mensen. Hoe dan ook we gaan ons licht opsteken bij de bar waar we de mensen zagen en installeren ons aan de tafel er naast. Terwijl Dirk binnen een cola en een ijsthee gaat bestellen kijk ik naar de fel blauwe lucht en de ontelbare zwaluwen die boven mijn hoofd kwetterend door de smalle straat scheren en denk aan Philippe, zou hij nu naar beneden  kijken vraag ik me af... Ik slaak een diepe zucht en voel mij begenadigd. Wanneer Dirk buiten komt met zijn bestelling heeft hij een attentie van de patron mee, een schaaltje met ansjovis en olijven… Bij de volgende bestelling hoor ik Dirk toelichten wie we zijn en van waar we komen en wat we komen doen etc.  Na de uitleg krijgen we hapjes tortilla en komt de patron een praatje maken aan tafel... Als we vertrekken naar de dierenarts zeg ik, voilà nu weten we wat te doen de volgende keer… Rond 14.30u vertrekken we met de honden en om 16.00u zijn we terug thuis. Tot zover de dag van vandaag ...

 

 

Donderdag 1 juli - vrijdag 2 juli 2021

Grote dag voor Dirk vandaag want hij gaat officieel in pensioen, eindelijk is de dag waar hij al jaren over praat, filosofeert en naar uitkijkt aangebroken, eindelijk... Niet dat het veel zal veranderen want zijn job voor GINB zal onverminderd doorgaan, daar zal ik streng op toezien want ik ben tenslotte zijn grote baas nietwaar.  Zijn werkgever voor wie hij dag en nacht bezig is... Hoe dan ook er moet gefeest worden, liefst niet zoals bij de buren die dinsdag alweer het beest uithingen tijdens een fuif om u tegen te zeggen en mij en Dirk op de toppen van onze zenuwen dreef, zo verschrikkelijk was het. Bij ons zal het iets minder zijn, we gaan niet brullen en zingen en te diep in ‘t glas kijken. Wij gaan tussen Florentine en Florence hun oogdruppels door naar Las Rosas. Een soort Maasmechelen met outlets van bekende merken en één restaurant waar ze kleine schoteltjes met specialiteiten hebben en gekoppeld is aan een shop met prachtig glas en gleiswerk. Als we terug zijn van onze korte uitstap maakt hij verder de enveloppen van de adoptanten klaar - tot zover zijn "retraite" feest..

 

‘s Anderendaags zet mijn gepensioneerde de behandeling van Florentine en Florence verder en begint ondertussen verwoed alles klaar te maken voor de afreis. Hij zit in zijn vermaarde vertrekmodus, alle co-drivers welbekend, zucht... Grote kuis van de camionette van binnen en van buiten, wielen en druk in de banden inbegrepen. Hij draagt meer zorg voor zijn camionette dan voor mij, ik speel maar de tweede viool. Alle dozen en papieren en documenten die meereizen moeten vandaag  zo nodig aan boord... Na al die jaren is het nog altijd of het de eerste keer is voor Dirk, niks wordt aan het toeval overgelaten. ‘s Namiddags neem ik een foto van de ogen van de pups voor de oftalmologe en stuur haar een mail met de vraag hoelang we de druppels nog moeten doorgeven want beiden hun ogen zien er terug normaal uit, bij Florence nog een wit stipje bovenaan, zo goed als niks. Ik moet wachten tot ‘s avonds (ze zijn tenslotte in vakantie) op antwoord maar het was het wachten waard. Teresa stuurt allemaal duimpjes en felicitaties voor de goede verzorging, een eer die verpleger Dirk toekomt want ik ben maar assistente... Morgen moeten we de laatste keer de druppeltjes geven, dan mogen we stoppen. Een hele opluchting dat de adoptanten niet belast worden. Morgen bel ik hen het goede nieuws en morgen komt Roel, vanaf dan zal het vlug gaan… Een lichtpunt: Dirk keert woensdag al terug...

Zaterdag  3 juli, zondag 4 juli 2021

‘s Voormiddags heb ik het voorrecht om de adoptanten van Florentine en Florence het goede nieuws te melden en ‘s namiddags gaat Dirk zijn co-driver van dienst, Roel, afhalen aan de luchthaven. Twee prettige jobs tussen de vele miserie die we te verwerken krijgen. Als de heren terug zijn van Barracas is het zoals gewoonlijk feest en verwelkomen de honden  Roel uitbundig. Ook voor de witte pups is het feest want hij heeft voor ieder een piepspeeltje mee, zucht, zucht... De "de 7 kinderen van Flavie", Roels petekinderen, verzuipen in het speelgoed dat ze van de adoptanten van hun mama gekregen hebben en hoeven niks nieuws om mee te spelen want die vertrekken morgen. Iedereen heeft trouwens gedeeld in de vreugde van Flavies adoptie want er waren massa's snoepjes, pasta, nic-nacjes enz voor iedereen; er waren zelfs onderhoudsproducten bij om hun kakjes en pipitjes op te kuisen (wij dan). Een echte hoorn des overvloeds en dat alles omdat ik niet wou ingaan op de adoptanten hun voorstel om tussen te komen in de dierenartskosten voor Flavie en haar kroost. De eerste keer in mijn 25 jarige "carrière" dat iemand zoiets voorstelde! Hoe dan ook ondertussen woont Flavie gelukkig en wel bij haar vriendin Marthe en haar nieuwe familie. Afgezien van de controle van onze fruitbomen en het snoeien van onze 3 olijfboompjes, kan Roel niet veel meer doen want Dirk heeft al alles gedaan wat te doen viel terwijl hij gisteren zichzelf voorbij liep... Nadat de heren na de gedane inspanningen een duik nemen in het zwembad, eten we ‘s avonds ondanks de hitte mijn  obligate, succulente ongeëvenaarde spaghetti. Traditie die een veilige reis waarborgt...

 

 

‘s Anderendaags is Marie-Carmen er om 8.30u met de 7 gelukkigen die samen met Felipe, Frutos, Fiston, Flora, Florentine, Florence en Fleur de reis naar België maken, het beloofde land van melk en honing en rozengeur en maneschijn voor de meesten... Ik mag hopen dat ze het geluk tegemoet snellen want rijden met enkel 7 pups en 7 volwassenen is een dure onderneming... Wanneer ze vertrokken zijn, begin ik samen met Vali aan het nieuwe "verblijf " van de witte brigade. Nu de 7 dwergen vertrokken zijn, krijgen zij hun "loft" en de grote tuin ter beschikking. Na een paar uur poetsen, ontsmetten en verhuizen kunnen ze hun intrek nemen en beginnen ze met de verkenning van hun nieuwe verblijf en speelterrein. Gelukkig zijn ze nog te klein om mijn vijgenboom te molesteren... Boven staan onze tien jaloers te kijken naar de werken en krijgen als compensatie nic-nacjes. De witte brigade heeft geen interesse in koekjes, die hebben téveel werk... Anderhalf uur later krijg ik van mijn kleine generaal de eerste update...  Ze zijn de Somosierra over en op weg  naar Burgos... Het gaat vooruit en ‘s nachts zijn ze om 01.00u in Rosa Canina. Kris is er zoals altijd om haar echtgenoot en de kleine generaal op te vangen en alle gelukkigen welkom te heten en uit te laten. Omdat er vakantiegasten in Rosa Canina logeren moet iedereen  om te slapen en te dromen van een nieuw leven terug in de camionette! Dirk incluis, want hij wil absoluut bij zijn 7 dwergen en zeven groten blijven, dus "fabriceert " Kris hem een matras van kliniek bedspreien.

  

  

Maandag 5 juli - dinsdag 6 juli - Woensdag 7 juli 2021 

Om 8.00u belt Dirk met het nieuws dat hij onrustig maar goed geslapen heeft, idem antwoord ik, met dank aan Pistorius en Tito ... Hoe dan ook ze gaan beginnen opzetten en hij gaat bellen als alles achter de rug is. Als we afsluiten kijk ik naar onze honden van wie de meesten samen met mij al bijna anderhalf jaar vastzitten in Spanje en vraag ik me af hoe lang het nog gaat duren voor ik terug kan deelnemen aan de adoptiedagen en hoeveel ik er sedert corona al gemist heb. Ik ken de adoptanten enkel nog  van het gesprek dat ik met hen gevoerd heb bij het kennismakinggesprek en de feedback van de regioverantwoordelijken. Gelukkig zijn er veel onder hen die me achteraf foto’s sturen en het zo spijtig vinden dat ik er niet was enz. Een hart onder de riem maar een flauwe troost voor het gemis. Het is verschrikkelijk en nog verschrikkelijker dat de evenementen al zo lang stil liggen en ik de "oude" adoptanten al zo lang niet gezien heb. De tijd gaat voorbij en we zien nog altijd het einde van de tunnel niet. Als we dachten dat we tijdens de "zeewandeling" van 2022 een jaar na datum met de adoptanten 25 jaar GINB zouden kunnen vieren, neen dus, verzekert iedereen ons. De gedachte dat er mensen kunnen wegvallen die ik nooit meer zal terugzien, is beangstigend. De plotse dood van Mariannes Philippe heeft dat nog maar eens bewezen. Ik had hem onlangs nog aan de telefoon en we zouden samen met Anne en Fred en hun partner nog eens gaan eten maar het lot besliste er anders over... Philippe is weg voor altijd, tenware dat we mekaar terugzagen in de hondenhemel... Wie zal het zeggen.

 

Een paar uur later bel ik naar Dirk dat adoptanten die hun oud hondje gaan moeten afgeven,  interesse hebben in Mora, een terugkomertje dat in Hof Rosa Canina verblijft. Of ze eventueel nog mogen komen want ze wonen niet ver. Als ik mevrouw terugbel blijkt ze nog op haar werk te zijn, dus organiseer ik een gesprek met Hof Rosa Canina om een afspraak te maken. We zullen zien. Kris en Dirk hebben ondertussen de camionette gepoetst dus kan hij naar huis... Naar De Pinte, niet om te rusten maar om alles in gereedheid te brengen voor het vertrek van woensdag. Hij mag de camionette in de Florastraat gaan zetten, bij de nieuwe bewoner van "ons" huis, die vindt het allemaal oké. Gelukkig want Dirk die zijn camionette op straat moet zetten, zijn 2 zaken die niet samengaan... Morgen moet hij zijn nieuwe brillen ophalen bij de optieker, massa's post klaarmaken, een lange lijst boodschappen doen die ik hem mee gegeven heb, naar de apotheker gaan enz enz. Teveel om op te noemen terwijl ik dit allemaal zit te schrijven… ‘s Avonds komt Dirk B. om 17.00u  met de trein aan in De Pinte, daarna gaan ze een hapje gaan eten en woensdagmorgen vertrekken ze om 4.00u terug naar Spanje! Gelukkig, want 8 of 9 dagen zou ik het niet meer uithouden... Hoe dan ook nadat hij dinsdag al zijn taken afgewerkt heeft en alles klaar is voor het vertrek, gaat hij ‘s avonds met Dirk Buffalo iets eten in het Klooster in De Pinte en vertrekken morgen om 4.00u richting Spanje.

 

Afscheid van Christian

Rond 19.00u kreeg ik een oproep uit België, toen ik opnam zei een vrouwenstem “ik ben van Roeselare, je kent me wel” .. Ik repliceerde beleefd dat ik zoveel mensen kende waarna de dame zei dat ze Paulette was.0 Toen ik lachend antwoordde natuurlijk ken ik je Pauletje, wist ik niet dat de zo ludiek begonnen conversatie zou eindigen in een drama. Paulette vertelde over Christian en hoe erg het met hem was en hoe bang ze was dat het slecht zou aflopen. Dirk had 2 weken geleden nog een mail gestuurd om naar zijn toestand te informeren die  ondertussen blijkbaar nog verslecht was. Zijn middenrif was verlamd, hij lag aan een beademingstoestel, feit waardoor hij niet kon spreken en alles moest opschrijven, wat niet altijd evident was. Paulette vertelde wenend dat ik hem niet meer zou herkennen, het was dezelfde Christian niet meer na meer dan een jaar zo ziek en kliniek in en uit. Misschien mocht hij voor het weekend naar huis komen omdat het zaterdag zijn verjaardag was. Ik vermande mij en beloofde voor onze co-fotograaf een mooie brief vol steun en liefde en moed te schrijven die ze hem kon voorlezen. Ze moest hem ook zeggen dat ik bij het uitkiezen van de foto's voor 25 jaar GINB alle dagen aan hem dacht bij het doorlopen van zijn beeldmateriaal op mijn PC.  Voor we afsloten vertelde ze dat veel mensen het erg vonden dat ze haar 2 honden ten laste had, maar ze zei dat ze haar steun en toeverlaat waren en ze blij was dat er iemand thuis was om haar te verwelkomen toen ze van de kliniek kwam. Ik was erg onder de indruk, wenste haar het allerbeste voor Christian, zei dat ik er zeker van was dat we mekaar nog zouden zien en drukte mijn bewondering uit voor het feit dat ze zoveel moed had. Toen ik de hoorn dichtlegde belde ik naar Dirk om hem het trieste nieuws te vertellen en begon alvast aan een mooie brief voor Christian. 

s' Anderdaags vertrekken ze zoals voorzien om 4.00u.  Zoals altijd reis ik in gedachten mee  want na al die reizen en de vele jaren dat ik mee op reed en als "bijzitter” terug keerde met de honden, ken ik de weg van buiten. Als ze om 8.00u nog niet gebeld hebben, bel ik zelf. Tot mijn verrassing heb ik Dirk B aan de lijn die weet te zeggen dat ze al meer dan anderhalf uur in de file staan op de ring van Parijs... En dat 4 uren na hun vertrek!  Op de achtergrond hoor ik Dirk zeggen dat hij zal bellen als ze erdoor zijn, mijn kleine generaal kennende zou ik niet graag in Dirk B zijn plaats zijn...Terwijl Dirk zich druk maakt over het verkeer doe ik hier hetzelfde. Ik maak me ook druk, echter niet over het verkeer maar wel over het feit dat de witte brigade van kommer en kwel voor alles wat ik hen voorschotel de neus op haal. Aanvankelijk dacht ik dat het was wegens de verhuis omdat er een paar zaten te jammeren aan het tussenschot van hun oude verblijf, maar niet dus. Ze genoten van de ruimte en speelden als gek in de tuin, zelfs onze overbijter met de lange neus, maar eten... Hoe dan ook de dure puppy voeding van Hills moeten ze niet, de nog duurdere ook niet. Verschillende hebben diarree dus heb ik yoghurt met een beetje magere kip gegeven die ook niks uithaalde. Zodra Dirk terug is maak ik een afspraak met dr De Frutos, stel ik mezelf gerust. Een uur later belt mijn echtgenoot dat ze op de "direct" naar Bordeaux zitten en hoopt dat ze ondanks het drukke verkeer kunnen "avanceren". Gelukkig weet hij niet dat ze later die namiddag meer dan een uur  in de file zullen staan in Bordeaux... 

 

In de loop van de morgen krijg ik een mail die mij naar adem doet snakken en al mijn zorgen in het niet doen verdwijnen en alles in perspectief plaatst. Christian is in alle vroegte overleden, ik kan het niet geloven! Eerst Philippe, nu Christian. Huilend bel ik het nieuws naar de Dirken door… Ik kan het niet omvatten en kijk op mijn scherm naar de brief die ik aan het schrijven ben voor hem. De ganse dag kan ik aan niks anders denken. ‘s Avonds zijn de mannen pas om 22.00u thuis.  Als alles uitgeladen is en we samen zitten, drinken we een glas op Christian. Het spijt ons alle drie verschrikkelijk dat we mekaar niet meer gezien hebben. Christian, het ga je goed mijn vriend, ik zal je nooit vergeten en je foto’s missen en de kalenderverkoop die je samen met Paulette als een kind koesterde... Maak je geen zorgen daarboven mijn beste, we zullen allemaal samen voor je Pauletje zorgen... Zowel adoptanten als wij van GINB... Het ga je goed Christian, rust nu maar, je hebt het verdiend, je hebt genoeg geleden. Als je waar je heen gaat Philippe van Marianne ziet, doe hem dan de groeten...

Zaterdag 10 juli 2021

Gisteren is Dirk B met alweer met triestig nieuws naar België vertrokken en vandaag hebben we afspraak bij dr De Frutos. Omdat ik ergens bang ben dat parvo de oorzaak zou zijn van het niet eten en de diarree, heb ik geen rust. Ik zou nochtans niet weten hoe en waarom ze parvo zouden hebben maar ik wil ze laten testen, dus vandaag worden we om 12.00u verwacht in de kliniek. Dokter De Frutos zal er niet zijn maar zijn echtgenote Teresa wel. Omdat ze de slechtste eters en de magerste zijn, nemen we Fred en Filipine mee. Ik zou onze lange neus, van wie we weifelen of hij een goede acteur of doof of blind is of allebei, ook willen meenemen maar aangezien ze onderbemand zijn bij de vet, besluit ik volgende week  een afspraak te maken voor onze artiest... Als we om 11.00u vertrekken is het al snikheet, 33 in de schaduw... Dirk zet de box met de pups op de achterbank zodanig dat ze ons kunnen zien, en vertrekt. Van zodra we rijden beginnen de pups gelijktijdig te huilen en te krijsen. Ze zijn ontroostbaar, niks kan hen kalmeren, ze missen de anderen en zijn in paniek. Af en toe vallen ze een paar minuten stil alleen maar om een paar minuten later nog luider te beginnen. Vreselijk! Hoe dan ook ze houden het vol tot in Talavera, onze trommelvliezen een ietsje minder... Vooral mijn Tinitus oor is erg beproefd en fluit en tuit dat het een lieve lust is.

 

Als we gedacht hadden dat we alleen gingen zijn, niet dus. Het is net of we op de markt staan als we de deur van de receptie opensteken.  Patienten en baasjes praatten elk op hun manier om ter luidst. Op zijn Spaans dus... LUID, LUIDER, LUIDST. Mens wat hebben die mensen een stem, Spanje zit barstenvol operazangers, bassen, tenoren enz . 

 

Van de regen in de drup zeg ik tegen Dirk die mij niet begrijpt. Teresa die ons verwacht komt in gebarentaal zeggen dat ze eerst een andere patient moet verzorgen en dan bij ons komt. De box met de pups mogen we alvast in haar bureau zetten. Aangespoord door het lawaai doen ze hun duit in het zakje en tieren om ter hardst mee met de rest. Als de dokter ons 5 minuten later komt halen verhuizen we met z'n allen naar het bureau van haar man. Terwijl ze de deur sluit zegt ze opgelucht “stilte, eindelijk stilte”... We geven de nodige uitleg en ik spreek mijn angst voor parvo uit dus start Teresa met de test. Hoe dan ook ze hebben alvast geen koorts dus dat is al hoopgevend. Ze zijn een beetje mager maar verder gezond, denkt de dokter... Een kwartier later hebben we het resultaat van de parvo test die tot mijn grote opluchting negatief is. Ze krijgen hoe dan ook medicatie voorgeschreven tegen diarree, wormpjes, ontsteking en iets om aan te sterken want met hun uitgemergelde moeder in gedachten wil ik absoluut geen risico nemen... Omdat het zaterdag is belt Teresa naar de apotheker en kunnen we direct de medicatie ophalen. Daarna beginnen we terug aan onze calvarietocht die, afgezien van wat uitschieters, tegen alle verwachtingen in tamelijk rustig verloopt. Eenmaal thuis is het weerzien met de achtergebleven broertjes uitbundig. Vooral Frank, onze artiest fantaisist, schreeuwt wel een halfuur zijn vreugde uit en perst daarbij een oorverdovend geluid uit de krochten van zijn kleine longetjes.

 

 

Woensdag 14 juli 2021

Gisterenavond heb ik Pauletje aan de lijn gehad en hebben Dirk en ikzelf haar veel courage gewenst voor vandaag want vandaag wordt Christian gecremeerd. Daarna gaat hij terug  met Paulette mee naar huis waar hij voor altijd tussen zijn twee hondjes zal staan... Marianne zou zeggen "hij is terug waar hij moet zijn...".  In Frankrijk is het 14 juillet en in Casa Belgica wordt de witte brigade, die ondertussen terug in topvorm is, gechipt. Een heel evenement, het leven gaat verder nietwaar, maar niet zonder dat we in gedachten bij Paulette en Christian zijn ... Het enige teefje noem ik Fphilippine (naar Marianne), haar broertjes, Fphilippe (naar Philippe van Marianne ), Fred (naar dokter Fred die al jaren met Anne komt opereren), Frank (naar onze co-driver ) en Florus (naar grote Dirk). Ze krijgen hun paspoort ingepland, daarna zijn ze iemand! Voor ons waren ze dat al lang, nu zijn ze het voor de wereld, ze zijn geen anonieme pups meer... Het leven gaat verder en het hunne begint ... Morgen neemt Dirk hun foto, ook een héél evenement, (vooral voor de fotograaf en zijn assistente) ... Daarna worden ze op de site gezet en kunnen hun toekomstige adoptie ouders op hen verliefd worden... Hopelijk zal het liefde voor altijd zijn en vinden ze via deze weg  voor eeuwig en altijd het ware geluk. 

Net voor Marianne komt, mogen ze naar België, eventueel rijden wij tot Bordeaux en neemt Roel en een co-driver de pups daar over. We weten het nog niet want Vali is dan nog altijd niet terug van haar maand verlof in Roemenië dus moeten we ons aanpassen aan de omstandigheden... We zien wel. Ik houd jullie op de hoogte.

Genegen

Mireille 

 

  • DDR fotostyling