Winkelmandje

Uw winkelwagen is leeg.

Spanje update Juli 2020 - Zon28juni

Geplaatst op
04 juli 2020

 

 

OVERVERHIT...

Zondag 28 juni 2020

 

Precies een week nadat Dirk met Luc "d'Artagnan", die co-driver én kok van dienst was, naar Spanje vertrok en ze Yolanda en mij 5 dagen tot occasionele weduwen maakten, vertrekken we na een overvolle verhitte week samen met Tito, Leopold en de asse van Kika tot september naar Spanje. Voor we naar Madrid rijden maken we een ommetje van 70 km via Medina del Campo waar Belén 2 puppie's brengt die ze een week geleden in "the middle of nowhere" onder een container gevonden heeft. Ik ben zo moe als een spreekwoordelijke hond als we om 5u s’ morgens aanzetten want de afgelopen week hebben we een uit zijn voegen barstende agenda moeten afwerken. 

  

Direct na de aankomst van de heren chauffeurs en hun precieuze vracht, volgden vrijdag en zaterdag twee "corona proof " adoptiedagen op dewelke 31 galgo’s kennis maakten met hun "ouders" en vertrokken naar een nieuw leven. ‘s Zondags gingen we terug naar Hof Rosa Canina waar Dirk de camionette een extra beurt wou geven. De dag daarna kwam het eerste slachtoffer van de versoepelde lockdown en de daaraan verbonden reisvergunningen binnen:  Darwin, broer van Darius, Dante, Delphine en Daphne waarvan we nooit  slechte "kritiek" gekregen hadden, was plots een bloeddorstig monster geworden dat verzot was op handen, en werd afgestaan. Vier dagen na de adoptiedag kreeg Els telefoon van de adoptant van Finita dat hij niks had aan "die" hond en iets heel anders verwacht had! Van geduld had de man blijkbaar nog nooit gehoord, zodus onderging Finita hetzelfde lot als Darwin… Ik kreeg het nieuws dat ik alweer moest geopereerd worden, er was geen ontkomen aan want mijn wervels groeien niet aan mekaar, dus... Hoe dan ook ik dwong uitstel af tot 22 september - tijdens mijn verblijf in Spanje kon ik rusten, zei de neurochirurg ...

   

‘s Zaterdags brachten Claire en Raymond ons naar Hof Rosa Canina waar we Leopold, Tito en de camionette gingen ophalen. Na het afscheid van Christel reden we per direct naar het schoonheidssalon met Leopold want na zijn bootcamp in Hof Rosa Canina en zijn avonturen in de vijver en regelmatige modderbaden, zag hij er meer uit als een Bob Marley met uit de kluiten gewassen dreadlocks dan een Russische prins met wapperende zijden gewaden... Toen we hem 2 uur later mochten ophalen, zag hij er uit als de zonet beschreven Russische prins; helaas, prins of niet, we moesten na de foto met de mevrouw van de toilettage door een "drache nationale" naar de camionette rennen en we waren allemaal doorweekt. Anders dan anders kon Dirk de camionette met de honden aan boord niet in het centrum van De Pinte parkeren en hadden we van de nieuwe bewoner van de Florastraat toelating gekregen om ze op haar vertrouwde plaats te zetten en de honden daar uit te laten en eten te geven. ‘s Avonds ging Dirk nog tweemaal kijken, om 4.30u ging hij ze halen en pikte me op aan d' étage - zoals ik ons appartement noem. Al de rest is onherroepelijk verleden tijd, niet meer vertrekken vanuit ons heerlijke huis in de Florastraat, het hekken achter ons sluiten, geen klok meer van het station. Alleen nog herinneringen...

 

 

Ondertussen zijn we na twee zéér lastige dagen en een zéér drukke reis eindelijk in Casa Belgica gestrand. En ik die zo uitkeek naar de lege autostrades en de stille wegen... Van zodra we de austostrade opreden in De Pinte had ik het bekeken en wist dat er van een rustige reis niks zou in huis komen. En of ik gelijk had... Hoe dan ook we zijn er voor de zoveelste keer veilig geraakt en bij onze aankomst  geven we mekaar aan de ingang van de Avenida de Madrid een high five. In Casa Belgica springen de honden die me van februari niet meer gezien hebben bijna over de afsluiting van vreugde en verstoren met hun gejoel  de siesta van de bewoners van Calypo en daarbuiten, om dan nog maar van Vali te zwijgen... Ik ben pompaf, op-op-op. Desondanks begint Dirk de camionette uit te laden, deze keer laat ik het staan. Ik zie morgen wel... Alhoewel morgen… morgen hebben we in Honrubia afspraak met Alain en Jacky die daar Ligera aan boord nemen en ze naar een adoptant brengen die ondertussen in Spanje woont en zijn 5de galgo adopteert. Ik mag er niet aan denken, nog een 400 km erbij. Dat doet de vreugde van de aankomst fel verbleken...

 

Als Marie-Carmen ons ‘s avonds komt begroeten en een zucht slaakt als ze de pups ziet, vraagt ze direct of ze een oud teefje van 14 jaar mag brengen, ze ziet er erbarmelijk uit, is altijd gebruikt als kweekmachine en is door de galguero binnengebracht als oud vuil. Of ik ze -  al was het maar voor één week - de geborgenheid van een thuis wil geven. Wat doe je dan,  ja zeggen zeker... Als ze terug vertrokken is, gaan we bij de pups zitten, het zijn net kleine krokodillen met hun scherpe tandjes... Lieve, lastige en veeleisende krokodilletjes waar bergen werk aan is, maar dat nemen we erbij want ze hebben zo een slechte start gehad. Verlaten van alles en iedereen, gedumpt om te sterven, onmenselijk, wie kán zoiets... Gelukkig dat iemand Belén getipt heeft en ze hen gevonden heeft.

  

Maandag 29 juni 2020 

Het is amper 9.00u als we met Ligera aan boord van de camionette vertrekken naar Honrubia en ik voor de zoveelste keer aan Dirk vraag  of het nu echt vandaag moest zijn. Ik ben deze morgen geradbraakt en doodop opgestaan en ik heb alweer 400 km voor de boeg klaag ik.  “Ik weet het” antwoord hij “maar beter nu dan morgen, nu zitten we nog in de flow”... Ergens kan ik hem geen ongelijk geven en berust in mijn lot. Rond de middag dragen we Ligera en de bijhorende documenten over aan Jacky en Alain die ons halverwege tegemoet gekomen zijn en nu Ligera naar huis gaan brengen. Nog eens 200 km terug en een extra 100 door de bergen erbij en dan terug naar Benissa. Als wij met ons allen geen courage hebben en niet naar de hondenhemel gaan, weet ik het ook niet ...

 

 

Tijdens de koffie vertel ik het verhaal van het 14 jarig teefje dat morgen verwacht wordt. Zoals Jacky voorspelde zegt Alain direct "scandaleux" en voegt er aan toe “dan gaan we ze toch halen in Casa Belgica..” Na het afscheid en de vraag om onze groeten over te maken aan de adoptanten, rijden we terug naar Madrid. Voor we naar huis terugkeren gaan we eerst boodschappen doen in een bevreemdend Xanadu. Thuis  zijn de honden duidelijk opgelucht dat we terug zijn. De ganse namiddag en avond vergasten de pups ons op "kindergezang" en tegen de avond krijgt Dirk het serieus op zijn heupen. Na het eten zijn ze een tijdje stil, daarna is het weer huilconcert. “Hun moeder kunnen ze niet missen want daar zijn ze van weggerukt” zeg ik tegen Dirk “maar ze zijn wel van onder hun donkere container geplukt, het enige wat ze kenden en zich veilig voelden”. Spijtig dat ze ons niet kunnen  vertellen wat er scheelt. Als we hen een paar minuten later knuffelen zijn ze overgelukkig en  krijgen we talloze kussen terug, het leed is geleden, zou het kunnen dat ze ons gemist hebben...

 

Donderdag 2 juli 2020 

Deze morgen heeft Marie-Carmen het oude teefje gebracht. Woorden schieten te kort om zoveel ellende te beschrijven. Haar gezichtje, haar lijfje dat verwoest is door de vele pups die ze gedragen en gezoogd heeft, haar poten met tumoren, haar tranende oogjes, zelfs haar naam die moestuin betekent in het Spaans... Hoe kan iemand zo neerbuigend zijn, zo slecht zijn om 14 jaar dergelijk verval aan te zien, de dader zijn van het misbruik  en er nog leedvermaak in te hebben, hoe slecht kan je zijn. Vanaf vandaag heet ze Ophelia en zal ze zolang het nog kan leven als een prinses.  

  

 
  • DDR fotostyling