Winkelmandje

Uw winkelwagen is leeg.

Spanje Update Juli 2020 - Woe22juli

Geplaatst op
30 juli 2020

 

 

Woensdag 22 juli 2020 

Na weken van verzengende hitte heeft het deze nacht eindelijk geregend. Allez, gegoten, een ware zondvloed georkestreerd door oorverdovende rollende donderslagen.  Felle bliksemschichten vielen uit de hemel.  Hoe dan ook, zondvloed of niet, de zonden van de wereld of liever Spanje in dit geval zullen er niet door weggespoeld worden want van overal komen onheilspellende berichten van galgo’s die verminkt gevonden worden. Berichten die zelfs de krant halen, zoals de 3 ongelukkigen van Sevilla waarvan slechts 1 het overleefd heeft. Het enige dat niet vermeld wordt in de krant is de dader of daders... Enfin als ze zich al de moeite doen om ze te zoeken, wat weinig waarschijnlijk is. Stel dat ze zoeken en vinden, dan is het nog maar de vraag of de plaatselijke overheid de schuldigen gaat straffen… Onwaarschijnlijk want een paar jaar geleden stak er een man niet ver van Calypo zijn drie aan een boom gebonden galgo’s in brand en kwam er met een vermaning van af... Eens de scoop verwaterd is wordt alles vergeten en vergeven. Alhoewel vergiffenis zelfs niet aan de orde is want een galgo is niets waard als zijn prestaties niet in geld of glorie omgezet worden. Een galgo is en blijft een ding waar ze mee "spelen", stuk maken en wegwerpen. Galgo’s zijn hier speelgoed zonder waarde, zonder ziel, pijn of gevoelens. Zoals ik al zei een ding, een voorwerp. 

Zoals Saroya wiens halsband "ze" - want we mogen nu ook al geen bevolkingsgroepen meer vernoemen - opzettelijk laten ingroeien hebben. Ondertussen is ze van haar lichamelijke wonden hersteld maar haar zieltje is nog altijd diep gekwetst en dat is een wonde die minder snel zal genezen. Desondanks is ze een heel pienter dametje met zin voor humor. Ze loopt achter ons aan en geeft mij of Dirk al eens een duwtje in ons achterste als we niet omkijken,  ze beroert en besnuffelt mijn handen, speelt met de honden, voelt zich thuis en waakt! Zolang je niks van haar vraagt is ze vrij en vrolijk en staat ‘s avonds bij "kok" Dirk met de rest van haar vrienden aan te schuiven voor haar souper. Ze is al wat we maar willen zo lang we niet proberen haar hoofdje te strelen of haar aan te raken. Zodus zal het vandaag voor Dirk een hele opgave worden haar een harnasje aan te doen want morgen gaan we met haar naar Talavera om ze te laten steriliseren omdat Marianne en Kris pas aankomen op 12 augustus en wij op 3 augustus vertrekken met de 15 weken oude pups om plaats te maken voor de veelvoud aan galgo’s die moeten gesteriliseerd worden en zullen resideren in Casa Belgica. Naast Eustasche en Eulalie reizen ook Bonito de "blauwgeschelpte" van Martine en Dirk Buffalo en zoals gezegd Saroya mee die tijdens haar verblijf bij Yolanda hopelijk de gepaste pleister op haar zieltje zal krijgen. Samen vertrekken we naar hotel Les Bruyeres in Castets waar onze passagiers  overgedragen worden aan Roel, co-driver van dienst, en zijn zoon Sil die ons vanuit België tegemoet komen.

   

Terwijl er de afgelopen weken in gans Spanje overal te velde honderden gedumpte galgo’s, die niks meer betekenen voor het komend jachtseizoen, trachten te overleven in de oververhitte velden, proberen wij hetzelfde. Niet evident met alle verloren inkomsten van afgelaste evenementen en daar bovenop nog eens de oude camionette die de geest gaf en dus niet meer kan fungeren als back-up dépanage in geval van nood - vooral als we met de honden onderweg zijn naar België. Dus ondanks alle beslommeringen moesten we de knoop doorhakken en de bank overtuigen ons een lening toe te kennen om een nieuwe camionette te financieren. Lening die ondertussen toegestaan is en van mij hoogstwaarschijnlijk de oudste nieuwe camionette eigenaar en de oudste "debitrice" van België en omstreken maakt. Afbetalen tot mijn 80!  en dat in onzekere coronatijden waar je van niets zeker bent, alhoewel... Een ding is zeker: hebben we geen geld, we hebben toch veel galgo’s, héél veel. En nog  veel meer onder onze vleugels... En geloof me, gedurende de bijna 25 jaar dat GINB bestaat  en de meer dan 8000 geredde galgo's is er onder hen nooit één geweest die onder onze hoede honger of dorst geleden heeft of niet goed verzorgd en veilig en geborgen geweest is. Zo een prestatie van lange adem  betekent toch ook iets, en dat ondanks alle kritiek en de verguizing door mijn integrale familie die mij voor gek versleet toen ik op mijn 50ste GINB oprichtte en gans mijn "fortuin" spendeerde aan de honden... Ach wat, hoe ouder ik word hoe minder kritiek en kwaadsprekerij mij kwetst. Kritiek spuien is gemakkelijk, als "criticaster" blijf je altijd buiten schot... Een levenswerk neerzetten is moeilijker, daar sta je altijd in de vuurlinie...

Donderdag 23 juli 2020

Nadat we gisterennamiddag een kwartiertje met ons drieën rond de tafel "gewalst" hebben, is het Dirk uiteindelijk gelukt om Saroya een harnas om te doen. Achteraf leek ze haar "soutien" helemaal niet erg te vinden en bracht er zelfs de nacht mee door. Al een geluk want deze morgen had ze blijkbaar het voorgevoel dat er iets te gebeuren stond en maakte, aangespoord door de rest van ons peloton, dat uiteraard haar voorgevoel deelde, geen aanstalten om na het plasje terug binnen te komen in de keuken... Omdat we zeker om 8u moesten vertrekken, werd Dirk naarmate de minuten verstreken zenuwachtiger... Niet bevorderlijk voor de algemene rust. Hoe dan ook na verloop van tijd waren de "onzen" het beu en keerden terug naar de keuken en hun ochtend slaapje. Saroya volgde noodgedwongen hun voorbeeld, liet zich na wat aandringen aanlijnen, werd door Dirk naar de auto gedragen en daarna geïnstalleerd. De enige manier om zonder verder tijdverlies om 8u stipt te vertrekken naar Talavera waar we om 9u een afspraak hadden bij dokter De Frutos die we sedert februari niet meer gezien hadden. We hadden wel contact gehouden en wisten van mekaar dat we tot nu gezond gebleven waren maar vandaag zouden we de "Frutossen "en hun staf voor het eerst in al die maanden terugzien.

    

We waren amper een halfuurtje onderweg als de nerveuze Saroya in haar broek deed en er zich een doordringende pipigeur verspreidde in de auto. Niks aan te doen, we moesten het nog uithouden tot in Talavera, zo niet waren we te laat, alhoewel... Het was 10 voor 9 als we de auto parkeerden met zicht op de kliniek waar een meneer met een piepkleine chihuahua al de wacht optrok voor het gesloten ijzeren rolluik... Een paar minuten later sloten een tweede, derde en vierde klant zich voor het ijzeren rolluik aan bij de meneer met het piepkleine chihuahuaatje. Toen een donkergroene Peugeot zich om 3 minuten na 9 twee  wagens voor ons parkeerde, zei Dirk "ze zijn daar"… Na onze hartelijke begroeting gingen de dokter en zijn echtgenote de kliniek openen. Na hen sijpelden hun medewerkers om de 5 minuten à l'aise de kliniek binnen, niet zonder echter eerst met ons een praatje gemaakt te hebben want wij wachtten aan de auto op De Frutos die Saroya zou komen verdoven alvorens we haar naar de kliniek brachten. Net zoals in België stonden de klanten en de patiënten op het voetpad voor de kliniek  met anderhalve meter tussenruimte gedisciplineerd aan te schuiven... Een uniek "schouwspel" want discipline en Spanjaarden zijn geen vanzelfsprekende combinatie... De schrik zit er goed in!

 

 

Eens Saroya binnen was en de nodige papieren ingevuld waren, verlieten we de lege corona-proof wachtzaal en keerden ondanks het feit dat we haar al om 12.30u mochten afhalen, terug naar Calypo want Vali had te kennen gegeven dat ze tot zondag niet ter beschikking was dus wachtten de honden en bracht Dirk mij naar huis. Een uur later reed hij 75 km ver terug naar Talavera. Rond 13u kreeg ik telefoon dat hij terug onderweg naar huis was maar stil stond aan een service station omdat Saroya alweer in haar broek gedaan had, alleen was het dit keer iets consistenter en moest hij dringend de kakadoeken vervangen want het was niet uit te houden in de auto. Een klein uurtje later deed een opgeluchte Saroya onder grote publieke belangstelling haar "wederoptreden" in Casa Belgica. Ze leek helemaal geen last  te hebben van de verdoving en was duidelijk gelukkig om "thuis" te zijn. Dirk en ik raadden mekaars gedachten en vroegen ons beiden af wat we met dat arme schaap moesten aanvangen. Ondanks het feit dat ze amper 2 jaar is heeft ze zo'n ellendig leven achter de rug dat we haar niet zomaar ter adoptie kunnen zetten. De eventuele gegadigden zullen halve, zo niet ganse heiligen moeten zijn, en bergen geduld moeten hebben om haar vertrouwen te winnen. Waar moeten we zo iemand vinden...Terwijl we er ons hoofd over breken, eisen  twee moddervette kleuters de aandacht op en piepen hartstochtelijk  om hun dagelijkse  "nic-nacjes". Gelukkig, anders pieker ik me weer suf..

 

 
 
 
 
  • DDR fotostyling