Winkelmandje

Uw winkelwagen is leeg.

Spanje Update juli 2020 - Vrij10juli

Geplaatst op
17 juli 2020
 
 
 

Vrijdag 10 juli 2020

Nadat Dirk gisteren in het zweet zijns aanschijns de ganse dag Ikea kasten in mekaar gestoken heeft (ook een les in geduld en doorzettingsvermogen) is het amper 9u als we Ophélia aan boord van onze oude jeep installeren. Het valt me zwaar want moesten het nu niet Jacky en Alain zijn die ze adopteren, zou ze haar oude dag bij ons mogen slijten hebben, een onuitgesproken beslissing die zowel Dirk als ikzelf in gedachte hadden, bleek. Hoe dan ook, in Benissa staat haar ook een prinsessenleven te wachten; ze krijgt er 2 zussen bij en zal   er lessen in savoir vivre en etiquette bovenop krijgen. Pootjes wassen, een obligate kus voor het eten, tandjes poetsen na het eten, poep en plasgaatje wassen na de boodschappen en pootjes wassen voor het naar bed gaan op een comfortabele matras naast de baasjes. 

 

Als we een paar km gereden hebben, kilometers in dewelke ik mijn tranen tracht te verdringen en Ophélia met hese stem een paar keer een rauwe blaf laat horen, verspreidt er zich een verdacht luchtje in de auto. Als we denken dat ze een paar flinke windjes van emotie laten vliegen heeft, ze is tenslotte een windhond nietwaar, denken we verkeerd.... Gelukkig liggen er een vijftal pipidoeken onder haar en heeft ze niet getrapt in de respectabele hoop die ze laten vallen heeft... Het duurt nog tot we stoppen  in een service station om te ontbijten voor we ons kunnen ontdoen van het kwalijk ruikend pakket. Na ons haastig morgenmaal waarin ik in plaats van een croissant mijn tanden moet stuk bijten op een "tostada" van getoast (oud) Frans brood, kopen we voor haar een donut die ze na een plasje met smaak opeet. Alweer een (vermoedelijke) wens die ze kan afvinken op haar Bucket lijst denk ik...

Als we vertrekken blijft ze terug een tiental minuten rechtstaan om naar de wereld rondom haar te kijken waar ze zich in haar moestuin niet van bewust was. Als ze moe gekeken is gaat ze met een zucht liggen om na te denken over haar nieuwe indrukken. Zo ziet het er toch uit en ik vraag me af wat het met haar doet. Een ding is zeker, op die week bij ons is ze net al zo aan ons gehecht als wij aan haar en net als wij een beetje van haar melk omdat ze Casa Belgica, dat ze al als haar thuis beschouwde, moeten verlaten heeft. Merde, merde zeg ik tegen Dirk, ik kan er niet meer tegen, ik weet dat haar bij Alain en Jacky de  hemel op aarde wacht maar toch voel ik me schuldig, waarna ik alweer een brok in mijn keel moet wegslikken. Het feit dat hij nog eens benadrukt hoe goed ze zal zijn, een waarheid als een koe, is een pleister op de wonde maar toch knaagt het en heb ik het gevoel dat ik haar verraden heb. Op die korte tijd is ze onder mijn vel gekropen..

 

Voor één keer komen we als eerste aan in Honrubia.  Als Dirk naar Alain belt, hebben ze door het drukke vrijdagsverkeer nog een halfuur voor de boeg. Nadat we Ophélia uitgelaten hebben, gaan we op het terras wachten. Een twintigtal minuten later rijden  ze de reusachtige parking op. Zoals altijd moeten "les filles" eerst uitgelaten worden alvorens ze ons op het terras vervoegen. Veel tijd hebben we niet want we hebben allen nog veel km voor de boeg, dus na een koffietje gaan we met Jacky en Alain kennis maken met ons aller "Hortelana - gevangene van de moestuin” die tegenwoordig als Ophélia door ‘t leven gaat. Het wordt een echt tranendal want zowel Jacky als Alain zijn geschokt als ze Ophélia in "het echt" zien want een verhaal horen en met de werkelijkheid geconfronteerd worden en de schokkende realiteit onder ogen zien, liggen ver uit elkaar. Beiden zijn ze tot tranen toe bewogen als ze het oude uitgemolken en verhakkelde teefje bekijken, ik huil dapper mee en laat mijn tranen eindelijk de vrije loop. Voor ze haar aan boord laden zegt Alain gedecideerd “we brengen haar terug in orde” ... Ik ben er van overtuigd.

     

Als we terug thuis zijn hebben we alweer 420 oververhitte km achter de kiezen want de airco van onze 18 jaar oude jeep is beginnen sputteren op de terugweg en blies hete lucht in plaats van koude. In Casa Belgica is alles stil. Na Ophélia's vertrek hebben we naast onze tien nu nog maar 2 extra gasten in huis, beiden mishandelde verschoppelingen. Een is Saroya, het teefje met de ingegroeide halsband. De tweede Bonito de "blauw geschelpte" ofte het muisgrijze mannetje dat bij een galguero zat te verkommeren en de week voor onze aankomst van Badagoz gekomen is en ondertussen door Martine en Dirk Buffalo geadopteerd is. Als we achteraan naar de pups gaan kijken liggen ze beiden zalig te slapen op Kika's "troon".  Inderdaad ... Het was nochtans een gevoelig onderwerp want Kika en haar nalatenschap zijn me heilig... Hoe dan ook, mits de overtuigingskracht van Dirk heb ik  Kika's tweezit ter beschikking gesteld van Eustasche en Eulalie die beiden ook geadopteerd zijn. Hij door onze medewerkster Annie Dusquenne en zij door een adoptante met een bio boerderij die al 4 Ginb galgo’s heeft. 

 

Als ik hen zo zie liggen genieten in hun tweezit onder de ventilator, heb ik er geen spijt van dat ze op Kika haar troon liggen. Wat Kika vanuit de hemel zal vinden, dat is een andere zaak want delen was niet echt haar ding... Maar wie weet, misschien is ze veranderd nu ze een engel is... Als we de keuken binnenkomen, is ons twaalftal ook gevloerd. Buiten zijn de hitte en de vliegen onverdraaglijk. Nadat ik een vijftal vliegenmeppers stukgeslagen heb en dag en nacht mijn ongenoegen en frustraties uitbraakte, heeft Dirk ten einde raad 2 elektrische toestellen besteld met elk 2 blauwe buislampen die vliegen onweerstaanbaar aantrekken en daarna elektrocuteren. Van die dingen die in professionele keukens en bij boeren in de stal etc hangen, niet direct een mooi interieur stuk maar het werkt, en hoe!! Het enige nadeel is dat de honden zich bij iedere elektrocutie een ongeluk schrikken. Als ik zou moeten kiezen tussen een paar keer schrikken en vliegenterreur zou ik het weten, zij zullen het ook vlug weten...

 

 

Terwijl wij onze handen vol hebben, wordt er ondertussen in België dapper verder geadopteerd en uiteraard ook afgestaan. De regioverantwoordelijken draaien op volle toeren, hof Rosa Canina ook... De ene hond  moet gaan omdat er een raskitten besteld is... Twee teefjes omdat men ze niet meer kan onderhouden... Een ander wordt na amper 2 weken adoptie, tijdens dewelke een week of meer onder de hoede van het baasje in ziekenverlof, afgestaan omdat ze de eerste en/of tweede dag alleen thuis ontelbare keren in huis gedaan had, op het kookeiland  gesprongen is, aan de gordijnen kauwde etc . Het baasje vond dat hij zijn huis te duur betaald had om zoiets te tolereren en was niet zinnens dat lang uit te houden en alle dagen te kuisen als hij thuiskwam enz enz. Geen geduld noemen ze dat dan, laat staan liefde of begrip voor die arme dieren... 

 

Zou het helpen moesten ze zien in welke toestand de honden hier aankomen, hoe erg ze geterroriseerd en mishandeld  zijn?? Zou het helpen moesten deze die op de adoptiefoto's zaniken over een verondersteld wondje  of een oor dat scheef staat, dat zien?? Zou het helpen moesten ze de uitgemergelde skeletten zien waarvan we soms niet weten hoe we ze moeten vast nemen?? Zou het helpen moesten ze de wonden zien van soms 20 cm doorsnee die krioelen van de maden, en de stank ruiken?? Zou het helpen als ze de poten met open breuken zien??  Zou het helpen moesten ze het leed, het verdriet, de rauwe ellende zien?? Zou het helpen moesten ze zien van waar honden komen, wat ze overwonnen hebben, hoeveel moed ze hadden, hoe ze vochten om te overleven??  Ik weet het niet of het zou helpen en dat doet zo'n pijn, en mij niet alleen maar alle medewerkers want deze nobele beproefde en uitgebuite dieren verdienen het beste wat een mens hen kan geven. Helaas zijn er altijd die daar er anders over denken...

 
 
 
 
 
  • DDR fotostyling