Winkelmandje

Uw winkelwagen is leeg.

Spanje update Juli 2020 - Din07Juli

Geplaatst op
10 juli 2020

 

 

Dinsdag 7 juli 2020 

Na 5 dagen in Casa Belgica is er voor Ophélia een nieuwe wereld opengegaan.  Toen Marie- Carmen de dag na haar aankomst met de pups hun eerste vaccins kwam en bloed afnam voor onderzoek, was ze er van overtuigd dat het oudje dacht dat ze in de hemel beland was … De ganse eerste dag verschool ze zich buiten, ‘s avonds gaven we haar souper in de keuken maar van zodra ze gedaan had, spoedde ze zich terug naar haar mandje op het terras en was het duidelijk dat het arme dier nog nooit binnen in huis geweest was. Voor ik ging slapen gaf ik haar een nic-nacje dat ze aarzelend aannam en streelde zachtjes over haar kopje, een aanraking die haar rillingen bezorgde. Arm, arm hondje, zo lang verstoken van enige liefkozing, ik kreeg er de tranen van in mijn ogen. 

 

   

De dag nadien stak ze aarzelend haar snoet door het vliegengordijn en observeerde verwonderd de keuken die er voor haar hoogstwaarschijnlijk uitzag als de verboden planeet want achteraf bekeken ben ik er van overtuigd dat haar naam die zoals gezegd "moestuin" in het Spaans betekent, ook op haar verblijfplaats duidde en zou het me dus helemaal niet verwonderen dat ze gans haar leven ergens in een hok in de moestuin van de galguero geleefd heeft. Zaterdag zette ze haar eerste stappen in de keuken, heuglijke gebeurtenis die samenviel met het nieuws van haar adoptie want Alain en Jacky van Benissa lieten weten haar te willen opnemen in hun gezinnetje!! Na enig overleg met onze agenda’s (ik moet vandaag naar de kinesist, morgen brengen ze kasten van Ikea en donderdag moeten Jacky en Alain naar de dierenarts met een van hun galgo’s). Hoe dan ook er werd besloten dat we volgende vrijdag mekaar terug in Honrubia zouden ontmoeten met Ophélia.

   

Na dit fantastische nieuws gingen we de pups fotograferen. Alvorens aan de moeilijke opdracht te beginnen, lieten we ze eerst een paar rondjes lopen rond het zwembad want pups fotograferen is een zware les in geduld en doorzettingsvermogen... Nadat de opdracht volbracht was lieten we ons kroost als beloning nog een paar rondjes crossen en keken als fiere "ouders" vertederd toe hoe ze de badhanddoeken meezeulden op hun ontdekkingstocht en hoe fantastisch ze zich amuseerden. Toen Dirk riep "ga uit de zon, je bent aan het verbranden" was het te laat.  ‘s Avonds zag mijn "bovenstel" er zo rood uit als een gekookte kreeft en had ik een voorproefje van hoe een kreeft zich moet voelen als ze levend gekookt wordt. Ophélia kwispelde die dag voor het eerst en sliep die nacht de allereerste keer in de keuken. Ik sliep niet, ik had razende hoofdpijn en was zo mottig als maar kon zijn... 

 

Na 2 dagen afzien, liters aftersun en een flinke dosis Excedrines tegen de koppijn, is het vandaag iets beter. Mijn torso, nek, bovenarmen én neus zien nog altijd donker roze, ik heb nog altijd tranende ogen en kan buiten een lichte t-shirt nog altijd moeilijk iets verdragen op mijn pijnlijk stekkend lijf maar ‘t is aan het beteren. Alles is aan het beteren, vooral Ophélia die zich meer en meer thuis voelt en in de tuin niet meer zo belaagd wordt door horden bloeddorstige vliegen nadat we de eerste dag haar open wonden gereinigd en met zilverspray bespoten hebben. Ze ligt godganse dagen in haar mandje in de keuken te knorren van de deugd en komt er alleen uit voor een snackje en een plasje en staat ‘s avonds al met de rest aan te schuiven voor haar pasta met vlees. Zalig om te zien hoe ze zich haast om de verloren jaren in te halen, zelfs onze honden zijn onder de indruk  en behandelen haar met al het respect dat ze verdient. Tijdens haar wandelingetjes in de tuin blijft ze echter uit de buurt van de enthousiaste Eustasche en Eulalie, die periode heeft ze voor altijd achter zich gelaten...

 
 
 
  • DDR fotostyling