Winkelmandje

Uw winkelwagen is leeg.

Spanje update jan 2021 - Zat16jan

Geplaatst op
23 januari 2021

 

 

Zaterdag 16 januari 2021

Vandaag is het eindelijk beginnen dooien! Als we in de tuin gaan, worden we vergast op een drumconcert van duizenden druppels die vallen. Spijtig genoeg vriest het water dat ze achterlaten ‘s nachts terug aan en zijn we ‘s morgens terug bij af, dus hebben mens en dier die op straat moeten leven weinig baat bij deze processie van "Echternach". Hoe dan ook er zit beweging in, overdag is het een vijftal graden, ‘s nachts ook, maar onder nul… Ondertussen zouden militairen ook de tonnen sneeuw beginnen ruimen zijn die opgehoopt ligt langs muren en straatkanten. Wanneer Calypo aan de beurt zal zijn is een andere vraag,  ik vrees dat de sneeuw hen zal voor zijn en van ellende zichzelf zal oplossen, anders is het wachten op "Godot".  Dat oplossen mag zo vlug mogelijk want vrijdag starten we terug  de reisprocedure naar België. Vrijdag arriveert Dirk Beirnaert terug en zondag ondernemen ze een tweede vertrekpoging naar België. Dus laat ons allen samen een schietgebedje doen dat het mag lukken...

 

Woensdag 20  januari 2021

Zoals de dinsdagtraditie het wil, hebben we gisteren het noodzakelijk bezoek aan Hypercor overgedaan op onze vaste dag. Alhoewel sommige parkings door de sneeuw nog altijd niet toegankelijk waren, was de winkel zoals normaal om 10.00u open en was er geen rush van hamsteraars, alhoewel, het zout was weer allemaal op want het vriest nog steeds dat het kraakt. Hoe dan ook nadat we thuis waren had ik alweer telefoons en adoptieaanvragen die ik moest beantwoorden. Terwijl ik het zoveelste gesprek aan het voeren was, hoorde ik buiten een tumult van stemmen dat overstemd werd door het geblaf van onze honden en ging me barricaderen in de slaapkamer om mijn gesprekspartner beter te kunnen horen. Toen ik het gesprek afgesloten had en de living binnenkwam, wenkte Dirk mij dat ik moest komen omdat hij een surprise had. Toen ik door het raam keek, had hij een graatmager gestroomd mannetje aan de lijn met een lelijk gezwollen enkel... Gebroken, riep hij, Marie-Carmen en Pilli hebben hem zonet "ontvangen" van de galguero en hem direct naar hier gebracht...

 

De sukkelaar zag er uit alsof hij doodmoe was en aan het einde van zijn krachten, dus gaven we hem een lekker kommetje eten, toonden hem waar een mandje voor diende en deed Dirk een verband aan zijn pijnlijke poot. Daarna stuurde ik een mail naar dr De Frutos die tegen zijn gewoonte in niet antwoordde. Toen ik rond 8.30u nog geen antwoord gekregen had belde ik naar de "urgencia" service. Ik had een vriendelijke dame aan de lijn aan wie ik in mijn beste Spaans uitlegde dat het een noodsituatie was en ik een Belgische klante was en drong aan om de hond morgen om 9.00u te mogen binnenbrengen. Midden in mijn verhaal vroeg de dame of ik soms Mireille was; toen ik ja antwoordde en ze zei dat zij Teresa, de vrouw van Felipe De Frutos was, moesten we beiden lachen, ik groen als ik dacht aan mijn Spaanse discours. Hoe dan ook ik kreeg groen licht voor ‘s anderendaags 9.00u. Zodus zijn we deze morgen om 8.00u met onze nieuwe zieke - die ik Fernandel gedoopt heb (2021 is het jaar van de F) - in de gietende regen vertrokken naar Talavera. Dirk die zich zorgen maakte over het aanvriezen van de regen, kreeg gelukkig ongelijk want naarmate we Talavera naderden, verminderde de sneeuwlaag en hoorden we later van dr De Frutos dat er in Talavera geen enkele sneeuwvlok gevallen was.

 

Toen we ons om 9.00u parkeerden, hadden we Fernandel de ganse weg niet gehoord en goot het nog altijd. We waren direct aan de beurt, er werd bloed getrokken bij de magere schriele duidelijk uitgeputte Fernandel waarna hij  verdoofd werd voor de RX-foto’s. Daarna kregen we zoals altijd uitvoerig uitleg van dr De Frutos. Zijn poot was niet gebroken maar hij had artritis en het gewicht was zwaar ontstoken maar misschien nog te redden. Maar dr De Frutos had hoe dan ook de maten genomen voor een eventuele plaat als een operatie zou nodig zijn. In geval van wees de bloedproef sowieso uit dat hij te zwak was om te opereren of te castreren dus gingen we terug naar huis met een tas vol medicatie en de raad om hem eerst te laten aansterken want hij was ondermijnd door parasieten, en door gebrek aan voedsel functioneerde zijn lever niet goed enz enz. Gelukkig testte hij negatief op alle mediterane ziektes, dat was al een hoop minder zorgen. De week daarna moesten we terugkeren voor nieuwe bloedtesten. Toen Dirk zei dat hij zondag naar België vertrok voor een week, kromp mijn hart ineen. Met de zieke Fernandel erbij bleef ik alleen achter met 10 honden onder mijn hoede… Toen we terugkeerden naar huis scheen de zon, naarmate we Calypo naderden werd het landschap terug wit en begon het terug te regenen.  ‘s Avonds regende en dooide het nog en moest er hier en daar een hoop sneeuw het onderspit delven. Deze keer zonder menselijke hulp... 

Donderdag 21 januari 2021

De ganse nacht heeft het geregend en gewaaid en deze morgen was het overgrote deel van de sneeuw gesmolten en met de smeltende sneeuw ook een deel van onze leidingen, dus zaten we zonder elektriciteit in de tuin en de kliniek. In Casa Belgica was de nacht ook tumultueus verlopen want met Fernandel was er een nieuwe man in huis, een echte... Eén die gefixeerd was op eten en zijn mandje en dat had enkele strubbelingen tot gevolg die ons wakker hielden. Hoe dan ook de nieuwe gast was niet zinnens die verworven rechten te delen noch ooit af te geven, dus... Konden we hem maar aan het verstand brengen dat dat ook niet de bedoeling was. Hij had meer chance gehad dan lotgenoten die de sneeuwstorm  hoogstwaarschijnlijk niet overleefd hadden en een wrede dood gestorven waren. Feit waar ik me suf over gepiekerd had, zowel over de dolende zwakke galgo's als over de kettinghonden en deze die overal en ook in Spanje, ook in een dorp als Calypo waar er toch geciviliseerde mensen wonen, hun leven lang buitenshuis moeten slijten op soms onooglijke plaatsen. Spijtig konden genoeg konden we hem dat niet duidelijk maken en zou hij moeten leren ons te vertrouwen.

 

Het was niet het enige malheur, we moesten ook naar de bank waar we een afspraak hadden om eindelijk  de lang verhoopte bankrekening te openen waar we al zo lang op wachtten. Zonder die bankrekening konden we geen bestendige opdrachten geven om de elektriciteit en het waterverbruik van Casa Belgica te betalen en zonder bankrekening konden we ook geen Spaans mobiel telefoon nummer krijgen met contract, en zonder mobiel geen rekening enz enz... Begrijpe wie begrijpen kan. Toen ik aan Dirk vroeg  of ik mee moest, bekeek hij me met een air van domme vraag... Ik wist het maar kon toch maar proberen... Toen we na uren "palaberen", massa's papieren en evenveel handtekeningen, in de gietende regen en de gierende wind terugkeerden naar Casa Belgica, stond Marie-Carmen ons op te wachten... De camion die eten bracht naar de refuge had zich onderweg vastgereden op de drassige weg en kon niet meer verder, dus moest al het eten overgeladen worden... Of Dirk met de jeep kon helpen. Anderhalf uur later was hij terug en hadden zowel hij als zijn auto een modderbad genomen onderweg, maar de klus was geklaard, voorlopig want morgen komen ze  met nog een lading maar die mogen ze tot opluchting van de chauffeur in Casa Belgica lossen... Dirk zal het eten wel naar de refuge brengen, zegt hij en voegt eraan toe dat Dirk Beirnaert hem wel zal helpen want die komt morgen aan, enfin als het deze keer lukt... Hoe dan ook hopelijk zal hij blij zijn met de verrassing en alvast weten wat gedaan...

  • DDR fotostyling