Winkelmandje

Uw winkelwagen is leeg.

Spanje update jan 2021 - Woe13jan

Geplaatst op
18 januari 2021

 

 

Woensdag 13 januari 2021

Vandaag zijn we uit noodzaak naar Hypercor geweest om boodschappen te doen. Om buiten te kunnen was Dirk al om 8.00u het ijs aan het loskappen (- 7° vannacht...). Het was 9.30u  als hij zich een weg uit de sneeuwhopen langs de kant manoeuvreerde en na enige moeite weg reed via de vrijgemaakte smalle rijstrook. Al een geluk dat de mensen het allemaal zelf gedaan hadden want de gemeente had haar kat gestuurd... Hoe konden we dan hopen dat de weg naar de refuge zou vrijgemaakt worden... Calypo maakte de straten nog niet eens vrij  voor de bewoners die moesten gaan werken en noodgedwongen te voet naar de grote baan moesten om de bus te nemen omdat die niet tot in de wijken kon. Gelukkig was alles nog oké met de honden en hun "bewakers", niettemin is het een schande. Voor onze honden zal het een "schande" zijn als de sneeuw weg is, want ze amuseren zich best. Vooral  onze Russische Prins Leopold 3 kan zijn origine niet loochenen, hij voelt zich met zijn "weelderige bontjas" kiplekker in de sneeuw en de vrieskou en is bijna niet binnen te krijgen.

 

Eens we uit Calypo weggeraakt waren reden we de goed berijdbare autostrade op en arriveerden 20 minuten later op de site van Xanadu die er tot onze verbazing doods en verlaten bij lag. Geen auto’s, het warenhuis dicht... We besloten achterom te rijden waar we op sneeuwruimers, bulldozers en vrachtwagens botsten die nog bezig waren de parkings sneeuw- en ijsvrij te maken! Ongelooflijk dat ze in zo een commercieel centrum nog altijd worstelden met de gigantische hopen sneeuw die er nu toch al dagen lag... Van ellende gingen we ons via de zij-ingang in onze vertrouwde koffieshop opwarmen waar ze ons wisten te vertellen dat Hypercor met een beetje geluk om 12.00u zou openen. We waren er nu toch, dus besloten we een uur te wachten, een eeuwigheid als je de tijd moet vullen.  Een tiental minuten voor de aangekondigde opening reden we terug naar de parking van Hypercor waar het al gonsde van bedrijvigheid en de mensen en de auto’s uit de grond rezen als champignons. 

Van zodra de deuren openden, wurmden de kooplustigen zich om ter eerst door de ingang. Dat belooft, zei ik ongerust tegen Dirk, ik hoop dat ze ons niet ondersteboven gaan lopen want ik haat hamsteraars en mensen zonder geduld. Van zodra we de winkel binnenkwamen zag ik direct dat ik ijdel gehoopt had want het was net een bende hongerige leeuwen die door de rekken raasde. Vooral het zout (dat binnen de paar minuten op was en de eieren (idem) moesten er aan geloven. Gelukkig kopen we altijd bio-eieren en die waren er nog in overvloed want bio is aan de Spanjaarden nog altijd niet besteed... Hoe dan ook overal was het aanschuiven, het brood, de diepvries, de groenten, noem maar op. Aangezien we al meer dan 15 jaar klant zijn en zowat de enige "exoten" van het warenhuis, kent iedereen ons, dus met het nieuwe jaar dat net begonnen was werden er nogal eens wensen uitgewisseld met het personeel. Ik was gelukkig toen we eindelijk mochten aanschuiven aan de kassa waar er nogmaals wensen uitgewisseld werden en de kassierster ons bonnen mee gaf die we moesten aanbieden aan een centrale kassa waar bleek dat we een cadeau van 40 euro kregen voor de volgende aankopen! Exoot zijn is nog zo slecht niet... Nooit ben ik zo blij geweest dat ik thuis was... De honden evenmin .

Donderdag 14 januari 2021

Deze morgen is Dirk samen met Leopold 6 km te voet heen en terug naar de refuge gegaan om te zien in hoeverre de weg berijdbaar was. Niet dus, wist de man te zeggen die met zijn bulldozer het ijs probeerde weg te schrapen. Zelfs niet met een 4x4, drukte hij Dirk op het hart toen hij aan de man vertelde dat hij met een jeep reed. Hoe dan ook de werkers die daar nu al een week vastzaten, raakten door hun proviand en moesten dringend bevoorraad worden, had Marie-Carmen gebeld en er aan toegevoegd  dat ze koffie, brood, rijst, vlees en eieren tot in Casa Belgica zou brengen. Omdat de twee mannen daar al zo lang vast zaten besloten we hun rantsoen aan te vullen met vers gemaakte soep, allerhande toespijs, 6 flessen San Pelegrino water, 2 flesjes wijn, 2 pintjes, pasta, doosjes tonijn, Belgische speculoos en een stampvolle "goodiebag" vol lekkers en snoep... 

 

 

Om 13.00u vertrokken Dirk en Julian geladen als muilezels naar de refuge, Leopold was terug van de partij. Het enige wat hij miste waren 2 rugzakken om de "buit" te helpen dragen. Hoe dan ook de rest van onze honden was verbolgen over het feit dat ze opnieuw moesten thuisblijven en vertaalden hun frustraties in een luid door merg en been snijdend protest-gehuil. Ik voelde mij verschrikkelijk schuldig maar kon er weinig anders aan doen dan hun leed te verzachten door sinterklaas te spelen en een grote zak nic-nacjes uit te "strooien" voor de brave maar gedesillusioneerde hondenkinderen die ook smachtten naar een wandeling... Meer dan 2 uur later hoorde ik aan de honden dat ze in aantocht waren. Dirk was net als Leopold pompaf maar wist te vertellen dat één van de werkers hen stond op te wachten aan de laatste afslag naar de refuge en ze in de hemel waren met hun verwenpakketten. Toen ik hem vroeg of de honden in orde waren en hij de gevraagde filmpjes en foto’s gemaakt had om met jullie te delen, knikte hij bevestigend. Toen hij specifieerde “véél” was ik ook in de hemel...

 

 

  • DDR fotostyling