Winkelmandje

Uw winkelwagen is leeg.

Spanje update jan 2021 - Vrij22jan

Geplaatst op
07 februari 2021

 

 

Vrijdag 22 januari 2021

‘s Nachts werden we wakker geloeid door schrikaanjagende rukwinden die het huis en de bomen in de tuin deden daveren op hun grondvesten. De stroom viel meerdere malen uit en de honden jammerden van de schrik. Het was zo erg dat zowel Dirk als ikzelf een déjà vu hadden als we de palmen zagen dubbelplooien en de wind het zeil boven het terras probeerde weg te rukken. Twee weken geleden was de sneeuwstorm ook op een vrijdag en op dergelijke wijze begonnen, en was Dirk zijn co-driver niet kunnen landen... Als het zo verder gaat hebben we terug een probleem, jammerde ik ongerust en zag in gedachten een vliegtuig dat rond tolde in de lucht en moest doorvliegen naar Barcelona... Om 7.00u ging de wind als bij toverslag liggen en begon het kort maar hevig te regenen, daarna werd het stil... Akelig stil dacht ik, stilte voor de storm... Gelukkig bleef die uit...

 

Een paar uur later krijgen we geruststellende berichtjes van Dirk B dat hij aan de boarding zit te wachten en een beetje later dat hij aan boord van het vliegtuig is, als bewijs is er een foto bij van Dirk B in een half lege - of half volle - vliegmachine. Dirk volgde op zijn gsm het verloop van de vlucht, vertrekt een uur later naar de luchthaven en levert  Dirk B rond 3.00u safe and sound  af in Casa Belgica waar hij vergast wordt op een warm en woelig welkom. Tweede keer goede keer, een pak van mijn hart... Zoals altijd starten we na de aankomst van onze gast met de lunch en het nodige bijpraten. Omdat Dirk zich zorgen maakt over de aangekondigde levering voor de refuge, wordt het een korte lunch... Tevergeefs want de verwachte levering laat op zich wachten. Een uur later is het duidelijk dat het niet meer voor vandaag zal zijn maar voor mañana. Op zijn Spaans dus.. ‘s Avonds eten we na het aperitief frieten met gepaneerde vis...

Zaterdag 23 januari 2021

Vandaag wordt de camionette klaargemaakt en worden de bagage, de reisdocumenten en de coronaregels voor de zoveelste keer gecheckt. Daarna moet Dirk voor Julian dik tegen zijn zin nog naar bouwmarkt Bauhaus rijden, een twintigtal km richting Madrid. Hij is bang om zonder materiaal te vallen terwijl Dirk in België is en zelf durft hij niet zo ver rijden... Dirk B en ik rijden mee en na de nodige aankopen nemen we hem mee naar een restaurant in Xanadu want we willen hem  nog eens extra bedanken voor zijn moed en doorzettingsvermogen omdat hij ondanks de desastreuze eerste keer voor de tweede keer in 2 weken opgevlogen is naar Spanje als co-driver, gelukkig deze keer met succes. We genieten allemaal van ons "uitje" want voor onze gast is het lang geleden dat hij op restaurant geweest is, van Dirk is het lang geleden dat hij zich eens volledig kon ontspannen en van mij is het lang geleden dat ik mijn traditionele spaghetti de avond voor de afreis eens niet moest maken. Alhoewel Ik niet weet of dat wel goed is want breken met een traditie heeft altijd zo zijn gevolgen... Hoe dan ook we hebben er alle drie plezier van...

Zondag 24 januari 2021 

Om 7.30u zitten we aan de ontbijttafel want een uur later komen ze de eerste reizigers brengen. Iedereen is alert, vooral onze honden waarvan er 4 nog niet weten dat ze ook aan boord moeten. Terwijl ik de lunchpaketten voor de chauffeurs klaarmaak, gaan Hyppolythe, Théophile, Tito en Napoleon tot grote consternatie en opwinding van hun broers en zussen,  aan boord en zal de rust pas terugkeren als ze vertrokken zijn… Ik kan ze met moeite in de keuken houden en ben verplicht de luiken beneden te laten. Desondanks zijn de geluiden van het laden voldoende om mekaar te verdringen aan het raam van de deur om een glimp op te vangen van de werken... Ik kan nauwelijks tussen onze meute naar buiten om te filmen en foto’s te maken. Om 10.00u is iedereen ingeladen, nemen we afscheid en weg zijn ze.  Terwijl Vali nog de poort aan het sluiten is, laat ik ze buiten en stormen ze met z’n allen samen de tuin in, te laat, ze zijn weg... Een voor een druipen ze terug af en gaan in de keuken en de living verongelijkt liggen mokken.

  

 

De ganse dag word ik gebriefd over hun vorderingen, het verkeer en het weer... Als ik bel dat ik ga slapen, zijn ze in Poitiers en motregent het maar het is nog altijd rustig op de weg en in de camionette. In Calypo giet het al de ganse namiddag en steekt er terug een felle wind op, zeg ik tegen Dirk. Niet zo erg als de afgelopen dagen/weken, maar toch… Het blijft de ganse nacht gieten en de wind is in kracht toegenomen.  Krachtiger dan ik verwachtte want de ganse nacht rukt hij huilend aan de rolluiken en doet hij de deuren rammelen in hun hengsels. Ik hou van nachtelijke stormen en een loeiende wind maar "trop c'est trop".

 

Ik zie het alle uren staan op de klok want de honden hebben ook last van het weer en gedragen zich ernaar, zucht… En het is nog maar de eerste nacht alleen… Omdat we afgesproken hebben dat Dirk pas na zijn korte nachtrust in Rosa Canina zou bellen, is het 8.30u als ik een telefoontje krijg. Alles is goed verlopen bij Marianne en bij de aankomst in Rosa Canina, iedereen was op post en nu zijn ze bezig alles in orde te brengen voor de adoptiedag... Dirk kennende zal ik het achteraf wel horen hoe het geweest  is...

Dinsdag 26 januari 2021

Toen Dirk gisteren namiddag belde dat de adoptiedag tot ieders genoegen vlot verlopen was en iedereen gelukkig was met zijn nieuwe huisgenoot en die nieuwe huisgenoot met zijn "nieuwe en allereerste " familie - een concept dat hem of haar tot dan vreemd was -  vervolgde hij zijn betoog met de planning voor vandaag. Toen ik zei dat hij moest rusten en eens uitslapen, ook een concept dat hem (en mij) vreemd is, wist hij te zeggen dat hij om 9.00u in de garage moest zijn met de camionette die volgens hem een raar geluid produceerde dat hem vreemd was en waar hij al weken over filosofeerde. Volgens mij onterecht want ik hoorde niks speciaals tijdens de ritten naar Talavera, maar wie ben ik als leek om daarover te oordelen... Hoe dan ook toen hij deze namiddag belde en vroeg of ik neer zat, wist ik dat er slecht nieuws zou volgen. Een hondje dat moest terugkomen?? Marianne die samen met Anne en helpers aan haar sterilisatie marathon van de galgodames bezig was en een probleem ontdekt had bij een van de galgodames?? Gelukkig niet... Het was een ander soort slecht nieuws... Nieuws dat als een donderslag bij heldere hemel kwam,  nieuws van 5000 euro!!

 

 

De garage had gebeld dat de complete achteras van de camionette moest vervangen worden!  Dirk had al geluk gehad dat hij veilig thuis geraakt was en oprijden in die toestand was uitgesloten.  De garagist kon de as voor dubbele wielen nog vandaag in Italië bestellen. Ondertussen zouden ze de oude as verwijderen en alles klaarmaken voor de vervanging. Tegen vrijdag of ten laatste zaterdag zou de klus geklaard zijn, had de man beloofd. Mijn hoofd tolde toen ik alles hoorde, maar wat moest, moest, kost wat kost. Liefst zonder uitstel want ik mocht er niet aan denken dat ze het risico gelopen hadden dat de as het zou begeven hebben gedurende de reis. Jaren geleden had ik het één keer meegemaakt en het was één keer teveel geweest. Het was niks te vroeg geweest dat we een nieuwe camionette gekocht hadden. Ze is geleverd maar staat momenteel bij regioverantwoordelijke Carine Soenens  wiens echtgenoot de op maat gemaakte aluminium boxen gaat ontwerpen, maken en plaatsen. Hoe dan ook, als de "oude" camionette maar klaar is tegen zondag want langer dan 8 dagen kan ik het hier alléén niet meer uitzingen...

 

 

‘s Avonds had het nieuws al de ronde gedaan bij de medewerkers en als de camionette tegen vrijdag niet gedaan is gaan Roel, Vincent, Dirk B en mijn Dirk de honden met hun eigen wagens de baby-proof dames halen bij Marianne... Dankzij onze creatieve GINB co-drivers weeral een zorg minder... Aan zorgen trouwens geen gebrek, het is al zorgen dat de klok slaat... De camionette stuk. Galgo’s die na amper 2 maanden adoptie terug keren wegens partnergeweld terwijl het koppel tijdens de afhaling van de honden nochtans een remorque vol cadeaus meebrachten voor de honden in Spanje en alles koek en ei was... Anderen keren terug omdat het baasje gevallen is en  niet meer durft/wil gaan wandelen en na familieraad blijkt dat de kinderen onverschillig zijn of de hond al dan niet blijft en ga zo maar door. Moeten die arme dieren daarvoor van Spanje komen, vraag ik me dan af... Gelukkig maken de meeste adoptanten die miskleunen meer dan goed. Deze die mailtjes sturen dat het spijtig is dat ze me tijdens het afhalen van hun 2de of 3de hondje niet gezien hebben en heimwee hebben naar de "oude" adoptiedagen en de evenementen. Wees gerust, ik mis ze ook heel erg en jullie ook… Hopelijk tot snel...

  

Zaterdag 30 januari 2021

Om mijn gemis te compenseren kreeg ik zaterdag  van Dirk en onze "nieuwe" coördinator Roel, die Grote Dirk tijdens corona vervangt, foto's en mailtjes doorgestuurd van de adoptie dag. Een flauwe troost voor mijn onvermogen om deel te nemen maar alles was beter dan niks en ik was er héél blij mee want ik was er toch een beetje bij... Ik ben trouwens niet de enige die niet aanwezig kan zijn, ook sommige medewerkers mogen tot hun spijt niet meer deelnemen sedert corona roet in het eten gegooid heeft. Buiten Kris en de co-driver en Roel die deel uitmaken van het vast aankomst team, komen alleen medewerkers helpen die het dichtst bij wonen. Wat een toestanden nietwaar. Hoe dan ook,  ‘s namiddags kreeg ik telefoon van Dirk dat hij op weg was naar huis. Alles was gedaan en iedereen was content geweest met zijn nieuwe aanwinst. Zowel adoptanten als medewerkers hadden mij veel groeten gedaan en cadeautjes achtergelaten en last but not least, de camionette die hij  gisteren avond samen met een factuur van 6.300 euro (!) mogen afhalen is bij de garagist, deed het uitstekend. Een pak van mijn hart! Omdat ze gisteren pas ‘s avonds gedaan was, hadden de heren co-drivers en Dirk ‘s namiddags bij Marianne de gesteriliseerde dames afgehaald met eigen vervoer en mij met de boodschap dat ik niet ongerust moest zijn en alles onder controle was, filmpjes ter bevestiging doorgestuurd...

 

Straks ging hij Luc "d'Artagnan" van Yolanda afhalen aan het station, die morgen co-driver van dienst was op de terugreis naar Spanje. Hij had als souper 2 pizza's gehaald en morgen vertrokken ze zoals gewoonlijk om 5.00u en gingen eerst onze 4 honden afhalen in Rosa Canina alvorens koers te zetten naar Spanje. Het klonk als muziek in mijn oren. Ik wist nu al dat ik de uren zou aftellen tot ze aankwamen want na alweer een week alleen met 10 honden - waarvan 4 "gehandicapt" waaronder één niet gecastreerd - was mijn energie opgebrand. Nadat ik ‘s avonds verschillende telefoontjes kreeg betreffende hun feestmaal, sloot Dirk af met de boodschap dat hij me morgen van onderweg zou bellen. Ik ging ‘s avonds zo laat mogelijk slapen want buiten was alweer een strakke wind opgestoken die de regen tegen de ramen zwiepte en alweer het huis deed rammelen. Desondanks waren de honden redelijk kalm, enfin, kalm… Eusebio kloeg de ganse nacht steen en been. De rest hield zich gedeisd... Net of ze wisten dat de "Kleine Generaal" zich voorbereidde om de terugtocht aan te vangen... Hoe dan ook het was de ganse nacht alweer hondenweer. Niet normaal zeggen zelfs de Spanjaarden en de meesten liggen niet wakker van klimaatsveranderingen... Fake news zou Trump in zijn gloriedagen gezegd hebben, gelukkig zijn we daarvan verlost... Nu nog het weer...

Zondag 31 januari 2021

Na een slechte nacht was het eerste wat ik dacht dat het vandaag de voorlaatste dag was van het jachtseizoen! Om dat te vieren weerklonken er ondanks het slechte weer geweerschoten in de velden... Morgen was het einde seizoen, niet alleen voor de “heren" jagers maar ook voor duizenden galgo’s die het zouden bekopen met hun leven en een wrede dood… De besten onder de slechtsten stonden op een lange wachtlijst om hun honden te deponeren in las Nieves, de rest had minder geluk… Het was kort na zes als ik besloot om als eerste naar de chauffeurs te bellen. Ze waren 120 km voor Parijs en Dirk zou terugbellen als ze op de "direct "naar Bordeaux zaten. Toen ik vroeg naar het weer, regende het ook daar. Toen ze door het verzopen landschap van Frankrijk reden, bleef het met tussenpozen regenen, vooral als d'Artagnan achter het stuur zat zei Dirk... Rond 16.30u staken ze de Frans-Spaanse grens over en om 18.30u belde Dirk dat ze in Burgos waren. Nog 200 km, en de gps wist te vertellen dat ze om 21.30u zouden aankomen... De ganse 1700 km lange weg stopten ze alleen uit sanitaire noodzaak en om de camionette te laven; eten deden ze tijdens de aflossing... Ik weet uit ervaring hoe ellendig lang die verdomde weg is en kon alleen maar dankbaar zijn voor hun moed en zelfopoffering en hopen op een veilige thuiskomst. Dat ze om 21.30u zouden "thuis" zijn leek me echter wishfull thinking van de GPS. Niet dus want om 21.20u kreeg ik telefoon dat ze 10 minuten later zouden thuis zijn! en zo gebeurde; dient de ontvangstprocedure nog vermeld te worden, wie het gelukkigst en meest opgelucht was is moeilijk te zeggen... Als we na het uitladen van de camionette en het uitgebreid welkomstaperitief-annex versnaperingen gingen slapen, las "de Kleine Generaal" de honden vooraf nog eens goed de les en was het de ganse nacht stil.

 

Maandag 1 februari / dinsdag 2 februari 2021 

Nadat de heren min of meer uitgeslapen waren, gingen we maandag iets eten in Xanadu... Ondertussen sliepen onze "afgepeigerde" 14 honden onder toezicht van Vali doodmoe van alle emotie de slaap der onschuldigen...Toen we na een paar uurtjes terug thuis waren van onze lunch, keken ze nauwelijks op en sliepen door. Het moet gezegd dat ik ook moe was, maar ook blij. Doodmoe van de voorbije week en opgelucht dat het nog eens achter de rug was, voor hoelang...De dag nadien bracht Dirk d'Artagnan om 6.00u naar de luchthaven. Voor ons kon de gewone routine herbeginnen want na het jachtseizoen zouden er tsunami’s uitgeputte, graatmagere galgo’s binnenkomen en onder hen waren er zeker met breuken...

 

 

  • DDR fotostyling