Winkelmandje

Uw winkelwagen is leeg.

Spanje update Jan 2021 - Vrij01jan

Geplaatst op
13 januari 2021

 

 

Vrijdag 1 januari 2021

Wat betreft de overgang van 2021, onze hoop op rust was dus al de eerste wens van het nieuwe jaar die niet ingewilligd werd. Het feit dat sommige bewoners van de Avenida de Madrid reeds ‘s middags begonnen te oefenen, vertelde al veel over de voornemens voor de jaarwisseling... Onze verwachtingen werden meer dan bevestigd. Rond 10 voor middernacht werden de honden onrustig en een paar minuten later barstte de eerste luide knal boven ons hoofd los en dompelde onze tuin in een roze licht. Onze honden bibberden zowat bijna uit mekaar van de schrik en zochten in alle hoeken en kanten van de living bescherming. Zodus klonken we op het nieuwe jaar in het gezelschap van 12 nerveuze galgo’s, één barzoi die zich van alle heisa niks aantrok en Elodie die door het lawaai heen sliep van vermoeidheid. Het begon goed... De volgende dagen zette de trend zich verder,  Corona was niet als bij toverslag verdwenen en Trump liet zich van zijn mooiste kant zien en bevestigde daarmee wat iedereen al lang wist, inderdaad... 

Vrijdag 8 januari 2021

Hier in het kleine verre Casarrubios zijn de temperaturen tot frustratie van "Julian de aannemer" momenteel letterlijk en figuurlijk onder nul gedaald. Terwijl we gisteren boodschappen deden, begon het zelfs te sneeuwen en was alles binnen de kortste keren bedekt onder een wit kleed. Tijdens het naar huis rijden zagen de olijfbomen eruit als oude dames met een kanten doekje op hun hoofd. Hoe dan ook, ondanks het dromerige landschap ben ik ongerust want ook vandaag sneeuwt het flink en vanavond komt Dirk Beirnaert om 22.00u aan op de luchthaven, en zondag moeten ze vertrekken. Dat het weerbericht voorspelt dat het volgende week maandag min 7° gaat zijn en het de daaropvolgende dagen ook bar koud zal zijn, kan mij niet veel schelen want Dirk heeft mij thermisch ondergoed doen kopen dus... Wat mij vooral bekommert is dat het tussen dit en zondag moet stoppen met sneeuwen want dan vertrekken ze naar België... Dirk zegt wel dat de péage-banen vrij zijn maar als ik aan de televisiebeelden denk van ondergesneeuwde wegen in noord-Spanje, is dat niet bevorderlijk voor mijn gemoedsrust... Als Dirk ‘s avonds naar de luchthaven moet vertrekken is hij er ook zo gerust niet meer in want het sneeuwt steeds meer en meer en Dirk Beirnaert zijn vliegtuig heeft een uur vertraging… Dus speurt Dirk voor hij vertrekt alle wegeninfo af die hij kan vinden, maar weinig licht in het duister werpt. Als zijn co-driver om 21u een berichtje stuurt dat hij aan boord is en ze binnen een paar minuten gaan vertrekken, besluit Dirk na 10 minuten om ook te vertrekken want volgens de informatie van de piloot gaat hij er spoed achter zetten en er in plaats van 1u55 maar 1u40  over doen. Als ik opper of dat niet wat té vroeg is, zegt hij wijselijk "met dat weer weet je maar nooit", een profetie zal later blijken. Na 2 uur stilte word ik ongerust en besluit te bellen. Wat ik te horen krijg bezorgt mij kippenvel: hij is bijna aan de luchthaven maar weet niet hoe hij zover geraakt is. De wegen zijn onberijdbaar en staan vol achtergelaten auto's, sommigen raken de bermen niet op of af! Verschrikkelijk zegt hij en hoopt tot aan de luchthaven te sukkelen want hij kan maar 30 tot 40 km per uur rijden.

 

Voor we afsluiten dring ik aan om me te bellen als hij er is. Als hij doet zoals gevraagd, hoor ik hem bibberen van de kou en raad ik hem aan om in de auto in de parking te wachten want de luchthaven is potdicht. Na een uur niks gehoord te hebben bel ik zelf terug en begint Dirk met "je kunt het niet geloven" en als ik vraag “wat geloven” vertelt hij dat het vliegtuig van Dirk Beirnaert na een paar keer boven Barracas gecirkeld te hebben, afgeleid is naar Barcelona!!!  Neen, ik kan het bijna niet geloven... Het is 3.00u als Dirk voor de poort en de oprit een meter sneeuw staat te ruimen om binnen te kunnen met de auto. In Casa Belgica zijn er ondertussen 2 bomen bezweken onder het gewicht van de nog steeds overvloedig vallende sneeuw die door de gure wind alle kanten op gezwiept wordt... Het duurt een eeuwigheid voor hij naar binnen komt en eindelijk verslag kan uitbrengen van de afgelopen gebeurtenissen. Terwijl Dirkt vertelt, stuurt zijn co-driver berichtjes vanuit de luchthaven van Barcelona waar hij aanschuift in een ellenlange wachtrij van wel 1000 gestrande passagiers die allemaal op nieuws wachten betreffende het vervolgen van hun reis.

 

Tijdens wat er nog rest van de nacht, wisselen de "Dirken" berichtjes uit en is het al vroege ochtend voor Dirk zijn co-driver een ontbijt-bon en het bericht gekregen heeft dat hij de vertrekuren van de vluchten naar Madrid moet volgen want hij moet met dezelfde vlucht waar hij mee gekomen is, terug. Wishfull thinking klinkt het in mijn hoofd, Madrid is ondergesneeuwd. Niet veel later krijgen we het bericht dat Barcelona alle vluchten naar Madrid geschrapt heeft en geeft Dirk hem de raad indien mogelijk een vlucht naar België te boeken. Als hij een bericht terug stuurt dat hij morgen om 6.00u de eerste vlucht naar België neemt, is het vanuit een hotelletje aan de luchthaven. Ik voel mij onnoemlijk schuldig, voor de co-driver, voor het weer maar vooral voor de honden want zowel Dirk als ikzelf beseffen dat morgen afreizen onmogelijk is. De refuge is onbereikbaar, de banen onberijdbaar, enz. enz. Terwijl we de gevolgen overdenken, ga ik terug in de tijd, toen Dirk en ik door hevige sneeuwval meer dan een week vast zaten in Medina. Terwijl ik voorbereidingen neem om iedereen te verwittigen en ik naar Marianne bel dat Dirk er maandag niet aankomt, gaat hij als een wildeman zijn frustraties botvieren op de sneeuw ...

 

 

 

Maandag 11 januari 2021

Zaterdag en zondag heeft het niet meer gesneeuwd maar des te harder gevroren (-7 tot -12 -17!! ‘s nachts) wat het ruimen van de sneeuw er niet gemakkelijker op maakte. Eerst zijn de tuin en de oprit met hulp van Vali en Julian voorzien van doorgangspaden, en gisteren heeft Dirk de oprit aan de straatkant aangepakt vóór de sneeuw er te hard aan gevroren was. Veel buren dachten hetzelfde en het gezamenlijke doel had tot gevolg dat buren, in de 16 jaar dat we hier wonen, voor het eerst een praatje maakten met Dirk want gedeeld leed is half leed nietwaar. Wat de refuge betreft, die is net als wij  van de buitenwereld afgezonderd. Omdat we ons gisteren zorgen maakten over de provisie aan eten van de twee werkers die daar de nacht doorbrengen en dus sedert vrijdag ook onbereikbaar zijn, stelde Dirk voor om hen tot halverwege de weg te voet tegen te gaan met eten en zelfgemaakte soep. Slecht idee wist Marie-Carmen te vertellen  want door het dikke sneeuwtapijt was de weg naar de refuge niet te onderscheiden van de rest en dus heel gevaarlijk, hadden de mannen gezegd. Ze hadden trouwens nog genoeg eten tot morgen. Of ze misschien een filmpje konden maken, was ik zo vrij te vragen, ja dus...

 

  

 
 
  • DDR fotostyling