Winkelmandje

Uw winkelwagen is leeg.

Spanje Update Jan 2019 - Don10jan

Geplaatst op
15 januari 2019

 

 

 

2019, 23 jaar GINB, hoop doet leven ... ijdele hoop ook ...

Donderdag 10  januari 2019

Als Dirk om 10.30u vertrekt naar de luchthaven om Anne en Fred af te halen die ons deze morgen een foto van op de luchthaven toe gestuurd hebben - waarop een Fred met snor en sikje, en Anne, wachtten aan de boarding - begin ik aan de lunch en Anne’s obligate salades en pepinos. Het heeft een vertrouwd gevoel en alhoewel het lijkt of we "oudejaarsavond" en 2019 al maanden geleden “gevierd" hebben, is het net of Anne en Fred pas een paar weken geleden vertrokken zijn terwijl het in werkelijkheid bijna een jaar geleden is. Terwijl ik worstel met mijn dunschiller bedenk ik dat de jaren vliegen. Toen mijn grootmoeder vroeger te pas en te onpas verkondigde dat hoe ouder je werd hoe vlugger de tijd ging, draaide ik als jong onnozel schaap eens verveeld met mijn ogen. Helaas ondervind ik nu aan den lijve dat ze gelijk had. Het is beangstigend hoe de jaren wegglijden. GINB 23 jaar !!! Ik herinner me nog als gisteren mijn sprong in de diepte en de moeilijke en risicovolle beginjaren, het vechten tegen de bierkaai, de vijandigheden. Het geluk dat ik had na een paar jaar Marianne te ontmoeten, dan Anne, daarna Fred, ondertussen is dat ook al 15 à 16 jaar of meer geleden... Een getal dat ik niet meer zal kunnen verdubbelen want volgende maand word ik 73, ik mag er niet aan denken... Hoe dan ook we zien wel, Dirk is er ook nog, ik heb dus mijn opvolger indien nodig... 

 

Een uur later bel ik naar Dirk dat hij iemand moet terugbellen, hij is net aangekomen in de luchthaven en staat aan de koffieshop, waar het bord met de aankomsten hangt, aan te schuiven voor zijn obligate café americano en zegt dat  ze meer dan een halfuur vertraging hebben. Hij is nog niet uitgepraat als hij verrast roept "ze zijn daar, ze komen buiten, hoe kan dat nu" en besluit “allez geen koffie dan" en begroet Anne en Fred. Een goed uur later is het mijn beurt en nadat iedereen iedereen een gelukkig nieuwjaar gewenst heeft, genieten we samen van onze eerste lunch sedert lang. Na de lunch kunnen ze direct beginnen want Marie-Carmen heeft deze morgen net voor Dirks vertrek de eerste 10 teefjes gebracht en de pups meegenomen naar de quarantaine waar ze op "vakantie" mogen tot Anne en Fred vertrokken zijn. Zoniet zou er geen plaats in de kliniek en de recovery zijn voor de vele tientallen patiënten die de komende dagen in de kliniek zullen geopereerd worden en allemaal tot 2 dagen na hun operatie blijven. De eerste die onder het mes gaat is mama Adelaide. Na haar volgen er nog 10 en rond  19.30u zijn de eerste 11 dames van de dag babyproof gemaakt en liggen warm toegedekt onder de lampen. 

 

Als ze hun eerste 11 patiënten gedaan hebben komen ze naar boven voor het obligate aperitief. Nadat we bijgepraat hebben maken ze kennis  met een nieuwe versie van mijn succulente traditionele "eerste avond" spaghetti, een versie zonder vlees, mijn nieuw recept wordt zowel door Anne als Fred, die betreuren dat zij "nog" geen vegetariër zijn, toegejuicht... Zoals gewoonlijk gaan ze voor het slapengaan de patiënten checken en duiken dan hun bed in. De eerste dag zit erop. Zowel schrikkepiet Tito als Philibert zijn opgelucht dat de "vreemde mensen " weg zijn...

 

Vrijdag 11 januari 2019 

De dag begint vroeg... Om 7u lopen Anne en Fred al naar de kliniek en om 8.20u is Marie-Carmen er met de eerste patiënten. Het wordt een lange dag vol stress en problemen. Tussen de 22 patiënten is er een teefje met een rotte baarmoeder die na een bloeding een tweede keer moet geopereerd worden en aan de baxter moet, er is  een zwanger teefje met in haar buik 10 balonnetjes waar "galgootjes in wording" in zitten en  geaborteerd wordt, er is er een met een gezwel op de borst die Anne minutieus moet verwijderen enz, allemaal  tijdrovende ingrepen. Als Anne’s werk erop zit neemt Fred over, hij verzorgt hun tandjes, nageltjes, oortjes, zet een tattoo in hun oor en legt ze dan in de recovery warm toegedekt onder de lamp. 

  

Een plezier om naar te kijken, het blijft me iets doen en iedere keer weer moet ik mijn tranen verdringen als ik hen zo rustig zie liggen en bedenk wat ze meegemaakt hebben alvorens ze veilig bij ons belandden. Hoe wreed en onrechtvaardig deze nobele dieren ook behandeld zijn, het is ongelooflijk welke gelatenheid en waardigheid ze uitstralen. Je ziet ze denken laat maar komen wat komen moet, we kunnen er toch niet aan ontsnappen. Het is werkelijk aangrijpend, je zou je voor minder schuldig voelen... Sommigen zijn een beetje gereserveerder dan anderen maar eens ze zien dat je het beste met hen voor hebt, geven ze zich voorzichtig over aan het beetje goedheid en comfort dat hen te beurt valt. Ik kan niet anders dan mij nederig en beschaamd voelen voor wat hen aangedaan is, ik kan niet anders dan van hen houden.

  

Het is 20.30u als ze na een vermoeiende dag naar boven komen. Na het aperitief eten we rijst met courgetten, aubergines en allerhande pepers die ik minder gekruid heb dan normaal...en albondigas. Dirk en ik eten rijst met tortilla, eieren alweer eieren, als we aan dat tempo eieren blijven eten gaan we er uiteindelijk zelf leggen vrees ik... Hoe dan ook,  Anne die altijd klaagt over oa mijn te zoute soep en dies meer, vindt de rijst superlekker en neemt zich voor morgen de overschot op te eten... Na het souper en gebruikelijke overzicht van de dag gaan ze beneden nog eens naar de honden kijken en gaan slapen want morgen is het terug vroeg opstaan. Wij blijven nog een beetje "plakken" maar gaan om 23.30u ook slapen. Allemaal samen slapen er 4 mensen en 46 galgo’s in Casa Belgica, 33  in de kliniek en 13 boven. Morgen zullen we met nog meer zijn...

Zaterdag 12 januari 2019

We starten de dag nog vroeger dan gisteren want Dirk vertrekt om 7.30u naar Medina waar hij om 9.30u afspraak heeft met Belén en Dimitri die in tijdsnood zaten om naar Madrid te komen. Vandaar dat hij tot in Medina moet rijden om Bérangère af te halen en tegelijk 2 pakketten medisch materiaal mee te nemen die besteld zijn bij een kennis van Belén die een groothandel  in pharmaceutica heeft. Nadat hij vertrokken is wacht ik op Anne en Fred, die de ochtendservice doen in de kliniek, om te ontbijten. Ontbijt dat zoals gewoonlijk onderbroken wordt door de komst van nieuwe patiënten... Van zodra ze naar beneden zijn ga ik achter mijn pc zitten om mijn eerste telefoontjes te doen en mijn update up to daten... Daarna begin ik aan "mijn" erwtensoep en de lunch. Salades, pepino's, komkommers, tomaten, wortelen, rauwe bloemkool, pepers, noten, appel,  enz enz. Typisch Anne: altijd maar ijskoude rauwkost en ‘t is al zo koud want de temperatuur zit al 2 dagen onder nul en net als gisteren is het buiten een ijsbaan. Daarenboven lust Fred helemaal geen rauwkost, integendeel, zucht... Om 10u belt Dirk dat hij vertrekkensklaar staat in Medina, Bérangère is aan boord, het medisch materiaal is ingeladen en hij heeft Belén en Dimitri uitgewuifd... Rond 12u is hij terug thuis en maakt de mooie Bérangère - die een duplicaat van ons Odile is, en niet anders kan zijn dan een zus  uit een later nest want ze komt net als Odile van de galguero met zijn 80 galgo’s -  kennis met onze 11 en Philiberken en Adelaide. Ze heeft niet de minste schroom en binnen de kortste keren heeft ze de luiken en de zetels gevonden!! Zowel Dirk als ik hebben een déjà vue, ze ziet er niet alleen hetzelfde uit als Odile, ze heeft ook dezelfde manieren en hetzelfde temperament, zucht ...

 

Het duurt nog 2 uur voor Anne en Fred naar boven komen voor de lunch. Als Anne’s batterijen terug opgeladen zijn met erwtensoep, rijst van gisteren en bergen rauwkost, en Fred genoten heeft van de soep en boterhammetjes met zelfgemaakte eiersalade, gaan ze verder doen. Als Dirk en ik hen in de late namiddag gaan bezoeken in de drukke kliniek, komt Marie-Carmen na een halfuur buiten adem beneden aanlopen met een pup in haar armen. Ik schrik zodanig dat ik roep "alweer een pup!!!" Helaas is het Anthéa die zich bij het spelen pijn gedaan heeft en blijkbaar met haar poot  onder de kier van de deur blijven steken is. Marie-Carmen is er het hart van in, zij niet alleen, ik kan wel huilen. Vanaf haar geboorte bij ons, en na een dag van "huis" loopt ze in haar ongeluk...  Nadat Anne haar pootje onderzocht heeft is het verdict: gebroken... Ramp, ramp en nog eens ramp, wat nu, ze is nog zo klein. Terwijl Anne haar pootje in een steunverband steekt, ga ik boven bellen naar Talavera maar de kliniek is net als de urgencias gesloten, je kan alleen een boodschap inspreken. Op hoop van zegen stuur ik een mail en vraag een afspraak voor maandag 9u. Na een paar minuten stuurt De Frutos een mailtje terug dat het oké is voor maandag.

 

 

Als ze boven komen met Anthéa is het na 20u en liggen in de kliniek 45 dames te bekomen van hun babyproof-ingreep. Tijdens het aperitief krijg ik bovenop de mail van De Frutos telefoon van zijn assistente die de spoedgevallen bemant, dat we maandag om 9u verwacht worden. Tijdens het souper volhardt Anne in haar voornemen en eet in plaats van frietjes met kip alweer rijst met albondigas, ook Anthéa eet kip en lijkt niet erg onder de indruk van het gebeurde, voorlopig toch, want ze is verdoofd geweest en heeft iets gekregen tegen de pijn dus moet het ergste nog komen. Na hun laatste ronde gaan Anne en Fred slapen. Omdat Anne zinnens is de pup mee te nemen, hebben we alvast een warm ingedekt mandje aan haar bed gezet... tevergeefs want Anthéa gaat mee onder het dekbed... Deze nacht zijn we met 64 ... 60 galgo’s en 4 mensen ...

   

Zondag 13 januari 2019

De laatste dag van Anne en Fred begint nog vroeger dan de vorige dagen want om 8u is Marie-Carmen er al met de laatste 8 dames en neemt er 12 mee die mogen vertrekken. Rond 13u zitten de operaties en de nazorg erop en doet Fred de dames die morgen mogen  vertrekken een wit lintje om, de overige moeten blijven tot overmorgen en de dag erna. Na de lunch volgt de obligate foto en het daarbij horende afscheid, na de kussen zeggen ze tot vlug... Ik hoop het. Van donderdagnamiddag tot deze middag, dat is amper 3 dagen, hebben ze 76 galgo’s  geopereerd en gesoigneerd... Als we ‘s avonds naar bed gaan zijn we  in Casa Belgica "nog" maar met 54 ...  52 galgo’s en 2 mensen waarvan 1 "uitgebluste"...

 

 

 

Maandag 14 januari 2019 

Ondanks het feit dat Anthéa deze nacht op een paar piekjes na heel braaf geweest is, doet het pijn als ik om 6.45u moet opstaan. Terwijl Dirk beneden bij de honden is, bekommer ik me om ons zorgenkind en breng daarna mijn oorlogskleuren aan. Een uur later vertrekken we met Anthéa naar Talavera, ‘t is net of ze weet wat haar te wachten staat want de ganse weg huilt ze hartverscheurend luid en foltert zonder onderbreken onze trommelvliezen. Ik krijg er barstende hoofdpijn van en vraag me af hoe zo'n klein hondje zoveel lawaai kan maken... Als we aankomen wacht dokter De Frutos ons al op en gaat Anthéa na een spuitje onder de rx.

 

         

Na een tijdje komt hij ons halen en verwittigt meteen dat er geen goed nieuws is. Dat is het minste wat hij kan zeggen. Haar poot is niet alleen gebroken, het is een dubbele breuk, een dwarse en een barst tot beneden, een fractuur die absoluut  niet kan herstellen met een gips of steunverband, er moet een plaat in. Ik kan het bijna niet geloven. A very tricky procedure zegt De Frutos, maar ‘t is de enige mogelijkheid op herstel. We hebben geen andere keuze dan haar achter te laten. Hij gaat zijn uiterste best doen om haar vandaag nog te opereren. Ik laat haar met tegenzin achter maar we kunnen niet anders. Een paar uur later stuurt de dokter foto’s door van de operatie...

 
 
 
  • DDR fotostyling