Winkelmandje

Uw winkelwagen is leeg.

Spanje Update Jan 2019 - Din15jan

Geplaatst op
01 februari 2019

 

 

Dinsdag 15 januari 2019 

‘s Morgens vetrekken we voor 9u met Philibert al naar Talavera om Anthéa te gaan halen. Van zodra we uit de auto stappen, horen we haar tot op de parking huilen, dat belooft... Als we binnenkomen in de kliniek lijkt iedereen opgelucht dat we er zijn want het moet gezegd: Anthea's "klok" weergalmt oorverdovend tot in de receptie. Omdat dokter De Frutos aan het opereren is, krijgen we de nodige uitleg betreffende Anthéa van één van de assistentes die ook Philiberke zijn draadjes verwijdert in een van de spreekkamers. Ondanks de operatie kan ik Anthea, die zich in mijn armen wentelt als een duivelinnetje in een wijwatervat, amper de baas. Als ik haar laat lopen blijkt dat ze dringend moet plassen... 

 

Terwijl Dirk  aan de receptie de factuur van 760 euro voor haar operatie voldoet, kronkelt ze als een paling en moet ik haar aan hem overgeven. Philibert staat er bij, kijkt ernaar en denkt er het zijne van. Ondanks onze schrik voor de terugreis, dut ze na een kort maar hevig en luidruchtig "concert" in en slaapt  bijna de ganse weg naar huis. Ik ben zo bang om haar wakker te maken dat ik amper durf  bewegen. Ondertussen kijkt Philibert bedachtzaam naar buiten en denkt er nog altijd het zijne van... Eenmaal thuis gaat er bij het horen van haar broers en zussen, die ondertussen terug "thuis" zijn, een lichtje branden in haar bovenkamer. Een serieus licht want we kunnen haar niet binnenhouden. Ze wil en ze zal buiten en in een mum van tijd heeft ze het "luiksysteem" uitgedokterd en loopt samen met de groten in en uit. Het enige dat we kunnen doen is er achter lopen. Na anderhalf uur en een kommetje paté valt ze stil en sukkelt in een diepe slaap. Een paar uur later begint alles opnieuw!! ZUCHT ...

Woensdag 16 januari 2019

Omdat Roel met Iberia opkomt, vertrekt Dirk al om 9.30u om hem af te halen in terminal 4. Als hij zijn co-driver van dienst aan boord heeft, rijden ze naar Antonio om de halsbanden, en gaat hij een seintje geven als ze daar vertrekken ... Ik blijf alleen achter met onze 13 galgo’s en Anthea boven, en 7 pups beneden. Alvast een goede oefening voor de komende 4 dagen... Na het beloofde telefoontje zijn ze een halfuurtje later thuis . Na de lunch "prépareren" ze de camionette, daarna begint Dirk zijn contracten en andere documenten voor de adoptiedag in te laden en krijg ik mijn opdracht voor de komende dagen: de namen op de lidkaarten en enveloppen kleven.  A hell of a job, en dat met al die "langneuzen"  die graag willen helpen...

Als Dirk zijn co-driver op de luchthaven opgevist heeft, vertrekken ze naar Antonio, daarna komen ze naar huis. Ik heb dus nog een tweetal uur om pompoensoep te maken en de lunch voor te bereiden, salade, tomaten enz .  Baahhh,  ik kan geen salade meer zien... Rond 12.30u zijn ze thuis en gaan pas aan tafel als alle begroetingen beantwoord zijn en Roel kennis gemaakt heeft met de puppies beneden. ‘s Namiddags volgen ze Dirks vaste patroon. De camionette wordt nogmaals gekuist, de extra boxen erin gezet, de pipidoeken erin gelegd enz, enfin zoals altijd wordt er niks aan het toeval overgelaten... De pups verdringen zich voor het tuinhek en kijken met veel interesse en véél commentaar toe...Terwijl de chauffeurs zich van hun belangrijke taak kwijten, bezoeken Els en adoptanten Luc Vandenbossche en Mevr Mottet met hun galgo’s het WZC van Wijgmaal...

 

‘s Avonds krijgt ook Roel de nieuwe versie van mijn spaghetti voorgeschoven en durft uiteraard niet anders dan lovende kritiek geven...Terwijl Dirk als een mol in zijn papieren en documenten wroet, kijken we zonder veel interesse tv  en gaat Roel als eerste onder de wol. Wij volgen om 23u ... Hopelijk wordt het een rustige nacht. Als we een paar uur later opstaan, mag dat rustige geschrapt worden want na de voorbereidingen van gisteren wisten de honden perfect wat er vandaag te gebeuren stond en hebben zich daar ook naar gedragen. Ik vraag me af wie er het slechtst geslapen heeft. Niet Roel, dat is een feit... Hoe dan ook, gewoonlijk krijgen we ze ‘s morgens met geen "stokken " buiten; vandaag op de niet te missen D-day, krijgen we ze niet binnen...

 

Als ze eindelijk terug in de keuken zijn wacht ik met onze 13 en alle rolluiken naar beneden op de aankomst van de eerste reizigers. Van zodra Marie-Carmen er is, protesteren ze luid  omdat ze niks kunnen zien en proberen via het raam van de deur een glimp op te vangen van het spannend gebeuren. Bij iedere aankomst uiten ze luid jankend hun ongenoegen. Van zodra iedereen aan boord geïnstalleerd is, Dirk de camionette tussen het hekken en de poort   geparkeerd heeft en Marie-Carmen vertrokken is, doe ik de keukendeur open en stormen ze als een kudde wilde paarden buiten. Ze hebben nog net de tijd om afscheid te nemen van de reizigers, daarna is het mijn beurt om de chauffeurs uit te wuiven en op het hart te drukken voorzichtig te zijn. Een paar minuten later zijn ze weg en ben ik tot volgende maandag alleen met onze 11 en 8 pups, 8 deugnietjes… zucht ... Niet veel later begint het te regenen.

Ik krijg mijn eerste telefoon als ze bijna in Burgos zijn, daarna in Bidart, Poitiers... Voor Parijs wordt Roel ziek, overgeven, krampen. Als hij aandringt om te stoppen, antwoordt Dirk dat het op de Ring onmogelijk en levensgevaarlijk is, en raadt hem aan om door het venster over te geven als hij het niet meer kan houden... Eens voorbij de Ring moet Dirk in bijna alle eerstvolgende aires stoppen omdat de arme man diarree heeft. Iedere keer als Roel vraagt om halt te houden roept mijn echtgenoot verschrikt  "dat meen je niet" en voegt eraan toe " je bent nog slechter dan Mimi". Ik ken Dirk maar al te goed en heb oprecht medelijden met de zieke Roel. Ik vraag me echter bang af of de nieuwe versie van mijn spaghetti er soms voor iets zou tussen zitten. De gedachte alleen maakt mij al ongemakkelijk, stel u voor... Hoe dan ook, ik denk van niet want een paar uur na het souper had hij nog een klein hongertje en at nog een paar sneden brood met kaas en deze morgen heeft hij ontbeten en vandaag zijn lunchpakket opgegeten, dus.. Om mezelf te troosten besluit ik (net als Dirk) dat het de straffe koffietjes uit de "servicestationkoffiemachines" zullen geweest zijn die het hem gelapt hebben.

 

Rond 4u arriveren ze in hof Rosa Canina waar ze in de ijzige koude opgewacht worden door het  aankomstteam dat zich  over de honden zal ontfermen. Dirk rijdt met zijn zieke naar De Pinte en neemt hem na een paar uurtjes rust terug mee naar Rosa Canina waar hij in zijn mobilhome verdwijnt. Voor de eerste keer wordt de tent op vrijdag opgezet en klaargemaakt voor de dag nadien. Veel minder stress en werk voor de zaterdag.  Rond 16u belt Dirk dat hij thuis is en boodschappen gedaan heeft en klaagt steen en been over hoe ongelooflijk koud dat het in België is en hoeveel kou hij gehad heeft. Om hem wat courage te geven vertel ik dat het hier ook koud is en voor de tweede dag regent en de pups daardoor niet buiten kunnen en Napoleon ziek is en Marie-Carmen gebeld heeft dat de galgo’s toestromen in Las Nieves en er een teefje van 7 maand is met een lelijk vervormde gebroken poot en we zullen weten wat te doen als hij terug is... Om af te sluiten vraag ik of hij aan de  nic-nacjes gedacht  heeft voor de honden, véél nic-nacjes, en dring erop aan dat hij moet rusten, véél rusten, hem kennende ...

Zaterdag 19 januari 2019 

De eerste adoptiedag van 2019... Zoals altijd  voel ik me schuldig als ik er uitzonderlijk een keer niet bij kan zijn en denk  dat ik onmisbaar ben, maar dat dachten alle doden ook nietwaar... Hoe dan ook, Dirk belt me ‘s morgens al als hij met grote Dirk op weg is en houdt me de ganse dag op de hoogte van het verloop van de dag. Alles gaat vlot, vooral de nieuwe setting die Christel speciaal laten aanleggen heeft om het in- en uitgaan van de ontvangstruimte te vergemakkelijken, valt bij iedereen in de smaak. In de tent loopt ook alles op wieltjes, in de keuken ook, dus ik moet mij nergens zorgen over maken, "mijn" team kent zijn taak, ik weet het, maar... Als alles achter de rug is en de medewerkers gezellig samen zitten, krijg ik foto’s doorgestuurd en heb ik heimwee. Hoe dan ook, er hebben er 35  de aftrap gedaan van een nieuw adoptiejaar, hopelijk mogen ze allemaal "eeuwig en voor altijd" blijven en zijn ze dit jaar alweer de voorlopers van velen... Na afloop gaat Frank mee naar De Pinte slapen. Morgen vertrekt hij samen met Dirk mijn richting uit ...

 

 

Maandag 21 januari 2019 

Gisteren ben ik op de hoogte gehouden van hun vertrek, van het weinige verkeer onderweg en van hun aankomst in het hotel in Castets dat ‘s avonds voor de weinige gasten een souper voorzien had omdat de "Hyppopotame" gesloten was. Rijst met schapenvlees, vertelde Dirk aan de telefoon, en voegde er ferm aan toe "dat eet ik niet, ik ben vegetariër” .. Ik raadde hem aan om een omelet of roerei te vragen en kreeg ‘s avonds een foto van de heren hun bord.. Dat van Frank was gevuld met half rijst en half ragout, dat van Dirk met rijst en roerei ....

 

Na een goede nacht zijn ze onderweg naar de Spaanse grens en worden ten huize Casa Belgica rond 16u door mij, de honden, de pups en de lidkaarten, met ongeduld  verwacht... Terwijl hij weg was  heb ik samen met de honden en de pups ... ook mijn werk gedaan. De etiketten zijn op de lidkaarten en enveloppen gekleefd en zitten in pakketjes per alfabet  in de dozen, een monikenwerkje om u tegen te zeggen... Hoe dan ook, nu moet alles nog samen met een brief in de enveloppen gestoken worden... Maar dat is een werkje voor ons samen... 

Frank gaat morgen met het vliegtuig terug en wij vertrekken donderdag met Iberia naar België voor de 18de strandwandeling, 18 jaar, time flies ... Voor het echter zover is moeten we eerst nog met het zwarte teefje met haar gebroken pootje en een bijna blind naar Talavera gaan en tussendoor de enveloppen vullen, het zal druk worden ...

Dinsdag 22 januari 2019

Het is anders verlopen dan verwacht, tot Frank deze morgen met Dirk naar de luchthaven vertrok, was alles ok. Daarna liep onze planning een beetje in het honderd, De Frutos kon ons niet ontvangen wegen verscheidene geplande operaties. Dus begonnen we van zodra Dirk terug was van de luchthaven aan het in enveloppen steken van de lidkaarten en toebehoren. Ik was er met mijn gedachten niet bij want ik moest naar de chirurg bellen die mijn voet geopereerd had.  Een voet die niet wou beteren en ondanks al mijn pijnlijke pogingen om hem in een normale schoen te wringen en er normaal op te lopen, van slecht naar erger ging en er met zijn blauw- en paarse kleur gezwollen grote teen zeer ongezond uitzag. In die mate dat ik op aandringen van Dirk de prof in België gebeld had die vroeg om foto’s te laten nemen. Niet evident in Spanje, dus had dokter De Frutos RX foto’s genomen van mijn voet en moet ik vandaag bellen. 

Hoe dan ook, toen ik de chirurg na een irritant wachtmuziekje van 15 minuten eindelijk aan de lijn had, was ik er niet gerust in, een profetie zou 10 minuten later blijken. Hij wenste me  eerst en vooral diplomatisch een gelukkig en gezond nieuwjaar en kwam dan ter zake. Ten eerste, het moest gezegd, de foto’s die De Frutos genomen had waren zéér goed, alweer die diplomatie die mij achterdochtig maakte... Niet voor niks, want toen mijn voet ter sprake kwam zei hij voorzichtig dat het niet zo goed was. Het bot was onderaan en bovenaan nog altijd niet aan mekaar gegroeid, dus mocht ik er niet meer op lopen om de zachte weefsels niet nog meer te irriteren of zoiets... Toen ik op mijn hoede vroeg wat ik dan wel moest doen, was zijn conclusie dat ik 4 weken lang terug de brace moest dragen!! Ik kon mijn oren niet geloven en schrok zodanig dat ik luid in de hoorn riep “dat meen je niet“.  Helaas … Na die 4 weken moet ik naar België voor foto’s en onderzoek. 

 

Nadat ik dichtgelegd had, probeerde Dirk te zalven dat het beter was om terug het blok aan mijn been te “hangen” dan mijn voet verder “kapot” te lopen en voegde eraan toe dat die 4 weken vlug zouden voorbijgaan enz enz. Ik had er geen oren naar, huilde een potje van pure onmacht, voelde mij diep ongelukkig en ging daarna de brace halen die ik diep in de kast opgeborgen had. ‘s Namiddags belde Marie-Carmen dat er terug 20 galgo’s binnengekomen waren en het blinde teefje, een zwartje uiteraard -  what else - ook maar 7 maand was en verschrikkelijk bang en verloren was omdat ze niet wist wat haar overkwam. Mijn hart bloedde en ik weende er een potje bovenop omdat ik een verschrikkelijke soft spot  heb voor blinde galgo’s en ik me schuldig voelde omdat ik haar niet direct kon opvangen. Donderdag vertrokken we naar België voor de strandwandeling en waren pas maandag terug. Ik dacht aan al die hartbrekende miserie en ellende en maakte voor het blinde en de gebroken misvormde poot een afspraak met De Frutos voor dinsdagmorgen 9u. Meer kon ik op dat moment niet doen.

Dinsdag 29 januari 2019 

Ondertussen zijn we na 4 dagen op en neer, heen en weer, en een zéér succesvolle 18de strandwandeling; gisterennamiddag moe maar voldaan  terug aangekomen in Spanje. We waren nog onderweg van de luchthaven naar Casa Belgica toen Marie-Carmen belde om te vragen of we al thuis waren en wanneer ze de twee verstoten en verguisde sukkels mocht brengen... Amper aangekomen kregen we opnieuw telefoon met de vraag of ze mocht komen met een ongewenste galgo. De eigenaresse had hem 2 jaar geleden gevonden maar kon hem opeens niet meer houden en, en, ... Ik begreep het vervolg van het verhaal niet wegens storingen en riep ok,ok in de hoorn... Een paar minuten later sloegen onze honden, die nauwelijks bekomen waren van onze terugkeer, luid alarm.

 

 

Toen we gingen kijken stond Marie-Carmen op de oprit met een jonge vrouw en een kreupele galgo. Na een lang verhaal dat de buren de eigenaar getipt hadden dat ze heimelijk een galgo in huis had, moest ze de hond afstaan. Ondanks de tranen had ik meer medelijden met de misvormde poot van het frêle mannetje dan met het verdriet van de eigenaresse en vroeg aan Marie-Carmen wat er gebeurd was. Blijkbaar had de vrouw het ventje 2 jaar geleden zo gevonden en had de dierenarts gezegd dat er niks aan te doen was, het was psychisch of iets dergelijks... Ik had zo mijn bedenkingen en toen Marie-Carmen vroeg of ze mocht binnenkomen, zei ik dat ik liever had van niet. Als ze de hond afstond was het beter voor iedereen dat ze het kort hield, vooral voor de hond en voor onze honden die aan het hek nieuwsgierig stonden te dringen en commentaar te geven. Toen Dirk de genaamde "Tango" overnam, zagen we pas hoe erg hij gehavend was, zowel zijn voorpoot als voet waren vergroeid en onbruikbaar. Hoe ironisch dat zijn eigenaresse hem uitgerekend Tango genoemd had. Eén ding was zeker, met zo'n ernstige verwaarloosde handicap zou hij nooit de tango dansen... 

   

Een halfuur later kwamen de twee verstoten teefjes aan. Twee hulpbehoevende, verlaten en verwaarloosde stumperds. Het ene met piepkleine oogjes en slechtziend of blind, de galguero wist het niet en het interesseerde hem ook niet...  Het ander met zwaar misvormd  voorpootje, een te korte onderkaak en slechte achterpootjes. Allebei graatmager. Mijn hart brak  voor de zoveelste keer bij het zien van zoveel leed. Ook Dirk was onder de indruk van dit lijdend en levend bewijs van de slechtheid van het mensenras. Als de 2 na een lekker kommetje eten warm ingedekt geïnstalleerd waren onder de lampen, stuurde ik De Frutos een mail of we morgen in plaats van met 2 met 3 galgo’s mochten komen... Een weinig later kreeg ik een mailtje met OK.

 

Woensdag 30 januari 2019

Deze morgen zijn we om 8u met de 3 vertrokken naar Talavera. Terwijl er van Tango rx foto’s en scans genomen werden, was ik met Nikita (jawel…) bij de oftalmologe. Na een diepgaand onderzoek van haar ogen bleek dat de oogzenuw in haar ene oog praktisch onbestaande was, in het andere oog ontzagwekkend groot en "geëxplodeerd". Een uiterst zeldzaam geval zei de dokteres. Het verdict was dan ook onherroepelijk: blind, en dat van bij de geboorte. Ogenblikkelijk dacht ik aan het sukkeltje haar onzekere toekomst en kon in het donker van de verduisterde speekruimte  mijn tranen niet bedwingen. Ik dacht aan het donkere hol waarin ze geboren was en het verschrikkelijke leven dat ze al die tijd moest gehad hebben. Hoe ze het eerste jaar van haar ellendig leven overleefd had kon ik alleen maar gissen want in plaats van 7 maand schat de oftalmologe haar een jaar. Na de testen die ze geduldig ondergaat, word er een "blindentest" afgenomen die ze glansrijk doorstaat.

 

 

Na de scans en foto’s besluit dokter De Frutos de versteende pezen in Tango zijn voet door te snijden en af te wachten of de ingreep voldoende gaat zijn om zich te behelpen, zo niet wordt hij binnen de 2 weken geopereerd. Wat het kleintje betreft , wiens  naam ik niet meer weet en ter plaatse toepasselijk Malavita noem, de vergroeiingen aan haar pootje zijn zo gecompliceerd  dat er haar een zware en moeilijke operatie wacht waarvoor ze nu te zwak is om ze te doorstaan, dus gaat ze straks  terug mee naar Casa Belgica om aan te sterken. Haar heupen en zwakke achterpoten zijn te wijten aan ondervoeding. Tijdens de operatie van Tango gaan we ontbijten in het nabijgelegen service station. Anderhalf uur later en 960 euro armer rijden we met ons 3 beschermelingen terug naar hun veilige haven... Ze zijn allemaal even dapper geweest en anders dan tijdens de heenreis doet niemand het tijdens de terugreis in zijn broek...

 

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
  • DDR fotostyling