Winkelmandje

Uw winkelwagen is leeg.

Spanje update feb 2021 - Zat13feb

Geplaatst op
06 maart 2021

 

 

Zaterdag 13 februari - Maandag 14 februari 2021 

Zowel zaterdag als maandag gaat Dirk foto's maken van de honden die klaar zijn voor de adoptie site, zaterdag zijn er 25 dames als eersten aan de beurt, maandag 15 heren. Van zodra Dirk thuis is, worden de foto's bewerkt en op de site gezet, een werkje dat uren in beslag neemt en meestal nachtwerk is want iedereen die een aanvraag gedaan heeft wacht op de nieuwe foto’s, dus kunnen ze er niet vlug genoeg opstaan... Met het nakend vertrek voor de deur maakt hij tussendoor ook de lidkaarten en de enveloppen en alles wat er bij hoort klaar om mee te nemen naar België. Hier zijn alle dagen gelijk, er bestaat geen weekend, enkel werken en zien dat iedereen asap beantwoord en bediend wordt. Dat Dirk "zijn" boekhouding à jour is, mijn updates geschreven zijn en ik de tientallen mailtjes en evenveel telefoontjes beantwoord die ik dagelijks krijg en mij verzoen met de klachten van  nieuwe adoptanten dat hun kersverse galgo nog bang is voor dit of dat als ze de eerste dagen na de adoptie al op straat gaan wandelen, iets wat ik nochtans tot in den treure ten sterkste afraad. Geef die sukkels tijd, laat ze eerst wennen aan hun nieuw gezin en huis en alle geuren en kleuren daarrond, daarna zijn ze klaar voor de wereld. Hoe dan ook, ondertussen wordt ook het volgende magazine voorbereid en last but not least:  dat alles in gezelschap van 14 galgo’s waarvan 3 zorgen nodig hebben en Elvis terug moet leren lopen zonder zijn external frame. Dus de kritikasters die beweren dat we hier met onze vingers zitten te draaien, niet dus... Integendeel, we hebben nooit gedaan en moeten grote emotionele en soms hartverscheurende lasten torsen, maar als de geadopteerde honden en baasjes voor eeuwig en altijd gelukkig zijn met mekaar, is de beloning groot ...

Zaterdag 20 februari 2021

Afgelopen dinsdag heb ik mijn laatste bezoek aan kinesist Alberto gebracht van deze week, oef, een beetje ademruimte... Daarna zijn we in Xanadu "dinsdag-gewijs" inkopen gaan doen voor de komst van Roel en de daaraan verbonden lunchpaketten en apero en souper... enz enz ... Woensdag zijn we naar de bank in Talavera gereden waar Dirk eindelijk zijn Spaanse bankkaart in ontvangst mocht gaan nemen, de dag nadien heeft hij de jeep die na 2 trips naar de refuge onder de modder zat, gepoetst, daarna de camionette van binnen en buiten geschrobt voor de reis naar België en heb ik de "surplus" bagage klaargemaakt. Uiteindelijk is het vandaag zaterdag en gaat Dirk straks Roel afhalen op de luchthaven die al sedert deze morgen berichtjes en foto’s doorstuurt van zijn vorderingen en momenteel in het vliegtuig zit ergens boven Frankrijk en Spanje nadert, reden voor Dirk om te vertrekken naar Barracas. 

 

Het is 15.30u als ze "thuis" zijn en Roel na de bestorming van onze troepen van Dirk een rondleiding krijgt door de nieuwe aanbouwen die Casa Belgica rijk is en tegelijk een zicht krijgt op het debacle van de kliniek waar tijdens de werken bleek dat er jaren  vocht in de op zijn Colombiaans gemetste buitenmuur binnengedrongen is. Zelfs ik kan beter metsen dan de Colombianen die de kliniek indertijd onder toezicht van Salva gebouwd hebben. Het verschrikkelijkste van alles is dat de blauwe muur met de gouden logo's en de sterren die ik hier 15 jaar geleden opgeschilderd heb, volledig moet afgekapt worden en ik mij niet meer in staat zie om liggend op mijn knieën de logo's te herschilderen, ik ben er het hart van in...

Na mijn nood geklaagd te hebben, worden de adoptielijsten gecheckt en breng ik onze "nieuwe" coördinator op de hoogte van het feit dat ik onze kersverse regioverantwoordelijke voor Antwerpen, mevrouw Quidé, zaterdag uitgenodigd heb om aanwezig te zijn op de adoptiedag. Of hij de honneurs wil waarnemen en haar wil voorstellen aan haar nieuwe collega's.

Nadat de praktische zaken achter de rug zijn is het tijd voor het aperitief en daarna voor mijn traditionele succulente ongeëvenaarde obligate spaghetti, de verzekering voor een veilige reis... Ik zie met lede ogen aan hoe de tijd vordert en de nacht dichterbij komt en het uur van afscheid nadert, want ondanks het feit dat Dirk Emerence, Elodie en Fernandel meeneemt, die respectievelijk door regioverantwoordelijken Yolanda, Kris en Carine opgevangen worden, en ondanks het feit dat ook onze Tito en Eusebio meereizen, blijf ik toch nog altijd met 9 honden, waaronder Elvis, achter en daar zie ik enorm tegenop. Hoe dan ook, veel tijd om te piekeren krijg ik niet want ‘s avonds laat Elodie ons meegenieten van een staaltje helderziendheid. Hoe ze het aanvoelt weet ik niet maar feit is dat ze van Roel niet is weg te slaan, net of ze weet dat ze met hem mee mag naar huis. Voor tenminste een paar weken toch, tot ze volledig hersteld is van de  operatie aan haar voorpoot... De ganse avond kijkt ze hem in aanbidding aan en kan ze niet dicht genoeg bij hem liggen, het is ontroerend om zien.  Dat heeft ze nog nooit gedaan, ze is wel koddig en geestig en aanhankelijk maar in die mate heeft ze ons nog nooit haar liefde betuigd. Als Kris belt roep ik van ver dat het "love at first site" is... Roel kan alleen maar kreunen "zeg dat het niet waar is he". We zullen zien...

Zondag 21, maandag 22 en dinsdag 23 februari 2021

Na een korte luidruchtige nacht waarvan de oorzaak moest gezocht worden bij 2 om ter luidst snurkende co-drivers, was het vroeg dag en stond ik gisteren al om 7.30u lunchpaketten te maken. Dient het nog gezegd dat de vertrekmicrobe weer iedereen aangestoken had, vooral onze honden nadat hun collega's en familie ingeladen waren en zij in de keuken moesten blijven. Ze verdrongen zich zo gedecideerd aan de keukendeur dat ik er me met moeite kon tussenwurmen naar buiten om foto’s te nemen van de bedrijvigheid. Na het vertrek van de camionette zouden dat minstens 2 zakken troostende en afleidende nic-nacjes worden... Om 10u was het zover en bleven we na het afscheid met z’n allen troosteloos achter omdat we niet mee mochten... Ze waren amper 20 minuten weg toen het koude winderige weer er de nadruk oplegde dat het nog winter was en het begon te miezeren. Toen Dirk een paar uur later belde dat ze in Burgos waren en gingen wisselen, goot het hier water.  Het voornaamste was dat het bij hen droog was en 5 graden warmer dan in Calypo...

 

 

Toen ik om 23.30u belde dat ik ging slapen, viel de regen nog altijd met bakken uit de lucht. De chauffeurs waren ondertussen in Poitiers en hadden tot bij Marianne nog 600 km voor de boeg... Voor we afsloten spraken we af dat Dirk morgen zou bellen als hij wakker was. Als ik gedacht had dat ik een rustige nacht zou hebben, had ik verkeerd gedacht. Alleen Beauregard en Fifi wilden in de living slapen, de rest wou in de keuken slapen... Dat had zo zijn gevolgen want ik moest 4 maal opstaan omdat Elvis, die om zijn poot te ontlasten de gewoonte heeft om met de achterpoten in zijn mand te staan en met zijn bovenlijf op de bank te liggen, gestoord werd door dubbel formaat Leopold die de ganse bank in beslag neemt. Wat Elvis zijn stembanden betreft, daar is niks mis mee, de echte Elvis zou er bij verbleekt hebben. Dus als hij bang is dat hij plaats tekort gaat hebben en zijn keel openzet, ben je wakker...

 

 

Om 8.30u belde Dirk om te zeggen dat hij rond 3.30u bij Marianne was om de teefjes af te zetten die moesten gesteriliseerd worden, een uurtje later in Hof Rosa Canina aankwam waar de heren uitgeladen werden, rond 4.30u in bed lag en nu al op de weide liep. Toen hij vroeg of ik wakker was en of het hier nog regende, kon ik zeggen dat ik absoluut meer dan wakker was en er een bescheiden winterzon probeerde door te breken. Hij was er ook klaar voor en alles aan het voorbereiden voor de adoptie. Terwijl ik naar mijn echtgenoot zijn relaas luisterde zouden Marianne en Anne en co in Kain al bezig zijn aan een sterilisatie marathon van de 24 teefjes, bedacht ik… We spraken af dat ik niet zou bellen en hij pas teken van leven zou geven als alles achter de rug was. Het duurde tot 15.30u voor ik een telefoontje kreeg dat alles goed verlopen was. Iedereen was content en gelukkig, alleen had een van de mannetjes zijn staart gekwetst en was naar de dierenarts, dus moest Dirk hem ophalen want de adoptanten kwamen hem een uurtje later halen. Als kers op de taart bracht Luc, de man van regioverantwoordelijke Carine Soenens, de nieuwe camionette met in haar "buik" de door hem gemaakte en geplaatste aluminium boxen naar Hof Rosa Canina waar iedereen haar "uiterlijk" en "innerlijk" bewonderde en ze menig ohh's en ahhh's ontlokte aan de medewerkers. Morgen komen dierenartsen van de overheid ze keuren om ze haar vergunning  toe te kennen. Ik ben nieuwsgierig naar hun reactie...

  

 

Ondertussen is het dinsdag en heeft Dirk zonet laten weten dat  de Keuring door de overheid gedaan is en de bevoegde dierenarts met bewondering voor het vakwerk en het comfort voor de honden de camionette gemeten, gekeurd en goedgekeurd heeft voor de dienst en vol lof was over ons nieuw vervoermiddel dat met vlag en wimpel geslaagd is voor haar examen. Dus komende vrijdag wordt ze de eerste maal ingezet en mag ze de teefjes ophalen bij Marianne, een schoner begin kan niet. Zondag begint ze aan haar echte job en rijdt ze voor het eerst naar Spanje, de eerste rit van velen hoop ik...

   

 

Onze oude camionette vergaat het slechter, na iedere reis gaat ze naar de garage voor een check-up en blijkt nu dat ze dringend een revisie van de versnellingsbak nodig heeft, alweer een kost van meer dan 1.500 euro… Op één maand neemt ze een hap van meer dan 7.800 € uit ons budget, hopelijk de laatste...

Zondag 28 februari , maandag 1 maart 2021

Na de geslaagde adoptiedag van gisteren en een korte nacht, vertrekken Dirk en Koen Falise die co-driver van dienst is, om 5.00u naar Spanje.  Als ik om 5.30u bel, zijn ze in Hof Rosa Canina Tito en Eusebio aan het inladen die uiteraard de reis naar "huis" mee terug maken. Dirk zegt bibberend dat het berenkoud is dus dring ik niet aan, wens hen goede reis en voor we dichtleggen zegt Dirk dat hij zal bellen als ze voorbij Parijs zijn. Er wordt die dag nog veel gebeld voor ze om 22.00u voet aan de grond zetten in Casa Belgica en naar trouwe gewoonte onder de voet gelopen worden door onze horde wildebrassen die hun vreugde niet op kunnen en niet alleen blij zijn dat de kleine generaal terug is maar ook dat hun twee companen erbij zijn! Ik sta erbij en kijk ernaar hoe of Eusebio de zwarte parel door de rest van de honden als één van de familie verwelkomd wordt en vraag me af of hij voor altijd zal blijven plakken… Overbodige vraag...

 

Koen die ondanks het feit dat zijn hondje onverwacht met een trombose in de veterinaire kliniek van Merelbeke lag toch wou opkomen als co-driver, krijgt ‘s avonds van zijn echtgenote het trieste nieuws dat het hondje onder de morfine zit en het niet zal halen. 

 

‘s Anderendaags hoor ik hem al vroeg aan de telefoon en veronderstel dat het geen goed nieuws zal zijn, neen dus. Zijn vrouw staat er alleen voor en ze willen samen afscheid nemen van Ella, of hij vandaag in plaats van morgen naar huis zou kunnen. Dus zoekt Dirk een vlucht, vindt er gelukkig  één en een klein uur later brengen we Koen naar de luchthaven. Een dag later is Ella na afscheid genomen te hebben van haar baas gecremeerd en terug thuis… Haar zieltje, dat is op weg naar de hemel, op weg naar de vele galgo’s die haar voorgegaan zijn...

  • DDR fotostyling