Winkelmandje

Uw winkelwagen is leeg.

Spanje update Feb 2020 - Zon09Feb

Geplaatst op
14 februari 2020

 

 

Update december - januari - februari 

Tal van beslommeringen zoals een nakende verhuis op 2 'fronten’, de bijhorende sentimentele en praktische problemen die daarbij moeten overwonnen worden en GINB die met bijna al mijn beschikbare energie gaat lopen, zijn de oorzaken van het uitblijven van een update.  Mijn excuses daarvoor... Hoe dan ook ik zal draad oppakken waar ik hem laten vallen heb en jullie een retrospectief verslag geven van de afgelopen weken.

 

Na een paar bezoeken aan Dr De Frutos met Maurice gingen we de laatste weken van 2019 luiduchtig in. Niet alleen wegens de schoten van de jagers die van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat weerklonken maar de laatste week ook door de "eindejaargekte" die jaarlijks "in geknald" wordt door vroegtijdige voetzoekers en vuurwerk, verschrikkelijk voor iedereen. Maar één van de favoriete bezigheden van de Spaanse jeugd, eentje van de velen, waarbij niemand geeft om al die arme honden die jaar in jaar uit, dag en nacht buiten leven en door het lint gaan bij al dat geknal. Ik keek met schrik uit naar Kerst en Nieuwjaar en niet zonder reden want zoals altijd werden we getrakteerd op 3 dagen continu vuurwerk dat meestal boven onze tuin tot explosie kwam en dat met alle gevolgen van dien voor onze honden die zoals elk jaar niet wisten waar kruipen van schrik.

Na de "feesten" begonnen we er aan te denken om in plaats van met het vliegtuig naar België te gaan voor de strandwandeling, een week vroeger te rijden met de geadopteerde honden want de refuge zat al overvol en we hadden van alles voor te bereiden in België. Voor de plannen vaste vorm aannamen kwam er op 3 januari tot mijn verwondering een groot pakket aan op mijn naam; Dirk die in het complot zat deed of zijn neus bloedde en vroeg zich af wat het zou kunnen zijn. Het bleek een doos vol geestige en originele hebbedingetjes en surprises te zijn van "mijn" regioverantwoordelijken !!! Ik was er zo van aangedaan dat ik tranen met tuiten weende, gebeurtenis die Dirk - die stiekem zijn camera bovengehaald had - vastlegde voor het nageslacht en doorstuurde naar de milde schenksters...

 

Het plan om naar België te rijden en een "kleine" adoptiedag op maandag  te organiseren, nam vaste vorm aan dus kwam Vincent, die co-driver van dienst zou zijn,  op zaterdag 18 januari aan met Iberia terwijl ik op een paar honderd meter van hem zat te wachten om op te stijgen... Zo moest Dirk maar één keer rijden... De prijs daarvoor was dat hij voor Vincent spaghetti moest koken én de lunch voor ‘s anderendaags  bereiden. Omdat mijn vlucht rond 8u was moesten we om 5.30u vertrekken en was ik  na een eindeloze boarding en een overvolle vlucht kort na de middag met Frank, mijn trouwe chauffeur van dienst, in De Pinte. 

 

Twee dagen om te piekeren over de stand van zaken want de heren vertrokken maar de zondag en zouden maar maandagnacht aankomen in Rosa Canina waar het ontvangstteam ze zou opwachten. Daarna gingen ze naar De Pinte een paar uurtjes komen uitrusten en terug vertrekken naar Rosa Canina voor de adoptiedag die voor één keer in onze "carrière" op een maandag zou zijn. Maar goed, iedereen kon komen dus... Ik doorkruiste 2 dagen ons huis, telefoneerde naar de chauffeurs en probeerde iets zinnigs te doen door hier en daar zaken klaar te leggen die mee moesten naar Spanje, maar mijn gedachten waren er niet bij. Ik mocht er niet aan denken dat ik afscheid moest nemen en dat het angstvallig dichterbij kwam...

Ondertussen was het in Spanje niet beter, ik kreeg een mail van Rosa van Badajoz dat ze wist van 2 galgo’s die heel slecht zaten en ging proberen de galguero er toe te bewegen ze af te staan maar helaas was er in Las Nieves geen plaats en ze had aan mij gedacht en aan Marie-Carmen gevraagd of ze me kon contacteren... Het waren een grijs en een beige mannetje van 2 jaar en anderhalf jaar enz enz, miserie... Ik antwoordde naar waarheid dat ik in België was en op 4 februari terug in Spanje zou zijn omdat de dierenartsen kwamen en ze me dan terug kon contacteren. Alhoewel ik wist waar het zou op uitdraaien schreef ik dat ik niets kon beloven... Zoals voorzien kwamen de heren zondagnacht, na een relatief rustige rit, rond 2.30u aan en lagen ze om 3u voor het laatst in "Casa De Pinte" in bed... Een paar uur later waren we terug in Rosa Canina en om 15u zat de "maandag adoptiedag" erop en waren alle adoptanten "over the moon" geweest omdat ze hun windhond een maand vroeger dan verwacht in hun armen hadden kunnen sluiten.

  

   

De daaropvolgende zaterdag vertrokken we na een slopende week naar Koksijde voor de zaal aan te kleden voor de 19 de strandwandeling van s'anderendaags en "werkje" waar iedereen zijn handen vol aan had, we hadden prachtige tafelversiering van Bie, prachtige tombolaprijzen, keramiek van Mevr. Suffuys Lieve en ons pronkstuk, de torso die Christian Lemaitre gemaakt had, een echt kunstwerk die onze eerste prijs werd. ‘s Avonds gingen we slapen in het Mercure hotel in Oostende en keerden ‘s anderendaags terug naar Koksijde voor één van de meest succesvolle wandelingen van de laatste jaren. Er was een massa volk, het eten was lekker, Marianne was er met 16 man, het weer zat mee, de pannenkoeken waren subliem, er was een warme ambiance, enfin het kon niet beter. Ik stond de ganse dag adoptanten te woord die een praatje wilden maken, heerlijk.  ‘s Avonds was ik net als de rest van ons team moe maar voldaan en nadat de zaal Spic en Span gepoetst was reden we terug naar De Pinte. Onderweg zei ik tegen Dirk dat het vlug volgend jaar zou zijn, 20 jaar Koksijde en 25 jaar GINB!! Een jaar was niks, ze vlogen voorbij... Nadat Claire en Raymond de oude camionette "gestald”  hadden reden ze naar huis en wij ploften  in de zetel, enfin ik plofte in de zetel, want Dirk moest zoals gewoonlijk nog van alles doen...

  

In de week die volgde kwamen onheilspellende berichten binnen vanuit Spanje over de toestroom van galgo’s door het nakende einde van het jachtseizoen. In België kwamen de eerste gegadigden ons huis bezoeken, een nare wake up call, zowel voor mij als voor Dirk. In onze nieuwe habitat begonnen de eerste schilderwerken en gingen we de stores bestellen. Op zijn minst onwerkelijk. Voor mij toch want ik ben hopeloos sentimenteel, mannen zijn daar anders in. Hoe dan ook, onwerkelijk of niet,  ik werd met mijn neus op de realiteit gedrukt want Dirk demonteerde de bedden in de logeerkamer en onze bureaus beneden en sleurde alles zelf naar buiten om ze in de camionette te puzzelen. Voor Leopold en Tito die mee naar België gekomen waren maar in vakantie gebleven waren in Rosa Canina, had hij plaats achteraan voorzien...

 

Zondag 2 februari zijn we op de dia del galgo die Peter Van Tricht voor GINB in Gent inrichtte om 5u vertrokken naar Spanje. Van zodra we de autostrade opreden begon het te regenen... Na Parijs begon het ook  te waaien en werd onze camionette en de inhoud ervan door felle rukwinden luidruchtig door mekaar geschud terwijl liters water op onze voorruit uit mekaar spatten. Het weer zou 900 km aanhouden. Gelukkig stuurden medewerkers ons vanaf 13u regelmatig foto’s door van onze betoging waar op zijn minst 500 mensen en een meervoud van galgo’s aan deelnamen. Het succes van de onderneming was een pleister op de wonde en deed ons het hondenweer dat zou aanhouden tot net voor Bordeaux even vergeten. Met  de voorsteden in zicht  brak de zon door en steeg de thermometer als bij wonder tot 21 graden!! 

 

 

Toen we rond 17u in Castets aankwamen scheen de zon nog altijd en konden Leopold en Tito een halfuur lang hun hartje ophalen en op hun gemakje eten en genieten van het heerlijk weer. Zoals altijd gingen we ‘s avonds eten in de Hypopotamus en kropen dan in bed, spijtig genoeg liet Dirks iPad het tot zijn groot en luidruchtig ongenoegen afweten...

 

De dag nadien zijn we om 8.30u in een dichte mist vertrokken en na 600 km in een zonovergoten Calypo aangekomen. Zoals altijd had Dirk het goed ingeschat en kwamen we even na 16u aan in Casa Belgica waar het plaatselijke welkomst comité ons luidruchtig en enthousiast begroette. Dient het gezegd dat mijn echtgenoot direct alles wou uitladen...

Gisteren zijn we met de moed der wanhoop boodschappen gaan doen, 2 volle karren, één kar vol eten waaronder  uiteraard peppinos voor Anne , en één vol kuisproducten. Dat zou moeten volstaan voor de "driedaagse" van Anne en Fred die donderdag aankomen...

Zondag 9 februari 2020

Ondertussen zijn Anne en Fred donderdag gearriveerd en hadden een mooie warme sjaal mee voor mijn verjaardag. “Omdat je altijd kou hebt” zei Anne. Toen ik mijn ijskoude handen op zijn wangen legde, beaamde Fred volmondig. Dirk die een hekel heeft aan mijn ijsklompen, deed er uiteraard nog een schepje bovenop... Ik was heel blij met mijn cadeau  maar hun aankomst was al een geschenk op zich. Ik was danig opgelucht dat ze er waren  want in de refuge wachtten ontelbare galgo’s op hen om baby-proof gemaakt te worden. Na de soep en de lunch vlogen ze er rond 14.30u in. 

 

Het ritme werd vlug gevonden en toen ze ‘s avonds om 20u boven kwamen waren de eerste twaalf dames die Marie-Carmen deze morgen gebracht had terwijl Dirk naar de luchthaven was, gesteriliseerd en behoed voor verdere "uitmelkerij".  ‘s Avonds "vierden" we mijn verjaardag met een glas champagne en mijn traditionele spaghetti. Verjaardag of niet, ik week niet af van de "spaghetti traditie" want anders kregen we misschien alle onheil over ons. Mijn tafelgasten waren unaniem akkoord, we moesten het lot niet tarten... Na de festiviteiten gingen ze de honden controleren en daarna naar bed.

 

 

De dagen nadien begonnen altijd vroeg, héél vroeg. Om 06.30u stipt ging het licht aan in de dierenartsen kamer en nog geen halfuur later liepen ze met hun koplamp op in het aardedonker naar de kliniek om de honden uit te laten. Een vast patroon de volgende dagen. Er was één groot verschil: iedere dag waren er meer galgo’s uit te laten en in de kliniek en aanverwanten lagen er meer en meer... Onder hen schrijnende gevallen die na het jachtseizoen gedumpt en aan hun lot overgelaten waren en ondanks de paar weken herstel in de refuge nog altijd angstaanjagend mager waren. 

 

 

Vrijdagnamiddag  gingen Anne en Fred met Dirk naar de refuge want Fred en Laurent  dachten eraan om misschien een zoon te adopteren... Hmm dachten we, waar hadden we dat nog gehoord... Zoals ik al vermoedde stond Fred anderhalf uur later met een grijsblauw mannetje in Casa Belgica dat na veel foto’s en veel berichtjes naar Laurent Max genoemd werd en tot 27 februari bij ons te gast zou zijn... Ondanks het bezoek aan de refuge werden er die dag 20 dames geopereerd en door Fred voorzien van een parelwit gebit en gemanicuurde nageltjes. Toen ze ‘s avonds naar boven kwamen lagen er 32 dames onder hun warme lampen te dromen van een beter leven, de eerste stappen naar een betere toekomst waren alvast gezet... ‘s Nachts sliepen er 46 galgo’s en vier mensen onder Casa Belgica haar dak. Zaterdagnacht kwamen er nog eens 20 galgo’s bij en waren ze met 56... Desondanks was het stil en rustig want mens en dier wisten dat het goed was...

 

 

Vandaag, zondag dus, zijn de eerste 12 meisjes naar de quarantaine van de refuge teruggekeerd en zijn 10 heren in de plaats gekomen om te castreren. Onder hen een drietal met niet ingedaalde testikels, bij één mannetje zijn ze zelfs geen van beiden ingedaald. Dat staat voor Anne gelijk aan langdurige zoektocht in de buikholte. Een mooie afsluiter voor hun driedaagse... Een goede 4 uur later is de delicate klus geklaard. De heren zijn verlost van hun "testosteron problemen" en hebben er als toemaatje van Fred een super de luxe tandbehandeling, manicure en pedicure bovenop gekregen.

 

   

Aan de laatste gezamenlijke lunch gaat het gespreksonderwerp over storm Ciara die bepaalde delen van Europa met een bezoek vereert. Feit waar Anne zich heel ongerust over maakt want ze vliegt niet graag en is bang dat er veel turbulentie gaat zijn. Nadat we haar gerust gesteld hebben en Dirk voor de zoveelste keer het weerbericht geraadpleegd heeft, wordt de obligate foto genomen, bedank ik hen in naam van de 66 galgo’s uitvoerig en wuif hen uit. Als Dirk terug is van de luchthaven krijgen we 2 maal bericht dat hun vlucht vertraging heeft... Eenmaal vertrokken proberen we de aankomsttijd in te schatten en als Dirk zeker is dat de tijd rijp is, stuurt hij foto’s door van Max en een video van de gecastreerde heren door die volop van hun avondmaal genieten. Pas een halfuur later krijgen we van Anne een berichtje terug dat we bedankt zijn en dat ze na een "demi heure d'enfer" geland zijn. Een uur later krijgen we een berichtje van Fred dat hij veilig thuis is... 

 

Mireille