Winkelmandje

Uw winkelwagen is leeg.

Spanje update feb 2020 - Maa24feb

Geplaatst op
24 maart 2020

 

 

Maandag 24 Februari 2020

Zoals voorzien zijn we vorige week dinsdag met Kika naar de specialist geweest en zoals meneer Monteyne in zijn respons op de vorige update al veronderstelde, vond onze afspraak dus inderdaad op een zéér rekbaar Spaans 17.30u plaats, dwz meer dan een uur later... Hoe dan ook als ik het moet geloven hebben Kika en ik voor het laatst samen Valentijn gevierd want ondanks het feit dat ze nog altijd haar lippen optrekt om haar afgesleten tanden te laten zien en zich soms moet bedwingen om niet door te bijten als ik mijn vingen tussen haar gammele voortandjes steek als we een partijtje “deken in de zetel, ik… en deken op de grond, zij...” spelen, is het grote liefde tussen ons en kunnen we mekaar niet missen. Maar het leven houdt er nu eenmaal geen rekening mee of je mekaar al dan niet kan missen...

Zoals Dirk mij constant voorhoudt zullen we met de gepaste pilletjes en veel liefde het beste maken van de tijd die ons samen nog rest. Laat het een lange tijd zijn want ik vrees dat het anders niet goed komt, zo verknocht ben ik aan haar. Misschien moeilijk te begrijpen voor niet gelijkgestemde zielen  want uiteindelijk is het toch maar een hond zoals sommige het zo neerbuigend kunnen uitdrukken. Maar eerlijk, ik ben nog nooit teleurgesteld door een hond  en ik heb er al duizenden zien voorbijkomen.  Mensen daarentegen... Net of ze wist wat er op het spel staat is ze de ganse afgelopen week poeslief en veel levendiger geweest, zelfs het wankelen en lopen als een beschonkene is verbeterd en het belangrijkste: ze heeft gegeten. Misschien zitten de nakende lente, de zon, de eerste bloesems, vlinders en de vele overvliegende ooievaars er voor iets tussen, ofwel heeft ze een onfeilbare intuitie en wil ze  ook het beste  maken van de tijd die ons rest...

Alhoewel de afgelopen week een rotweek was die ‘s zondags al slecht begon met een mail  dat Agatha en Anthea, dochters van Adelaide en zussen van Augusta, Barnabé, Baptist en Beaufort die als ze één dag oud waren samen met de moeder bij ons kwamen, dringend moesten afgestaan worden wegens plotse ziekte van mevrouw en de daaraan nog “plotsere” verbonden verhuis naar een appartement… Feiten die volgens de “baasjes” in een sneltreinvaart moesten opgelost worden. Dus stuurde ik ogenblikkelijk een berichtje terug dat de regioverantwoordelijke hen asap zou contacteren. Blijkbaar niet vlug genoeg want meneer bood ‘s anderendaags beide zussen  “à donner” aan op zijn FB tijdlijn… Al een geluk dat zowel Annie Dusquesne, de regioverantwoordelijke, als ikzelf het zaakje niet vertrouwden en Annie het direct ontdekte. 

Nadat ik de puntjes eens goed op de i zette, werden beide teefjes met benches en eten en toebehoren afgezet in Rosa Canina. Uiteraard waren de inentingen niet up to date en was er een paspoort te kort… De trend werd verdergezet want ook Nora moest na een echte “plas-saga” en klaagzang  van de nieuwe baasjes en ondanks alle goede raad na amper een paar weken terugkeren en werd eveneens  teruggebracht zonder paspoort!! Na aandringen gaat het bij regioverantwoordelijke Patricia Speeckaert in de bus gestoken worden... Ik zal het vlug weten want  Frank komt mij afhalen in Zaventem. Ongelooflijk, het gezondheidsboekje en paspoort  van uw hond niet vinden, een item waar je juist de grootste zorg moet voor dragen! Ik kon er niet bij. Zoals altijd maakte ik me druk en was ik alweer teleurgesteld in de mensen. Vooral in mensen die de toekomst van hun hond hypothekeren om hun eigen tekorten en geduld te maskeren. 

Ongelooflijk wat ik soms te horen krijg bij afstand en wat er soms voorbij komt bij de adoptieaanvragen. Aanvragen waarvan ik alle inzenders persoonlijk opbel voor een informatief (soms lang ) gesprek en vervolgens selecteer alvorens ze door te sturen naar de regioverantwoordelijken. Een mens zou van minder moedeloos worden want geloof me, de beste acteurs staan niet op het toneel en de grootste gekken zitten niet in de psychiatrie … Hoe dan ook er was één lichtpunt: Otto die teruggekeerd was wegens het overlijden van zijn baasje is na 2 maanden herstel in Rosa Canina geadopteerd en ondanks alle negativiteit heb ik met volle overgave genoten van Kika’s “revival” en die van de natuur. Woensdag brengt Dirk mij om 5.30u naar de luchthaven en blijft dan wachten op Grote Dirk die net als ik met Iberia vliegt. Het zal er vlug zijn. Baaahhhh ik haat het om alleen te vliegen want ik ben nog altijd niet over mijn “vliegtuigkwijt” trauma heen, vooral niet als ik vanop terminal 4 vertrek..

Donderdag 27 februari 2020 

Ondertussen ben ik gisteren een kleine zeven uren nadat ik Casa Belgica verlaten heb, afgehaald in Zaventem. Onderweg vroeg ik Frank of  Nora’s paspoort in zijn bus gestoken was; terwijl hij naar het dashbord en het verweerde boekje wees zei hij dat het gisteren om middernacht nog niet in de bus zat maar deze ochtend vroeg wel... Toen ik het opende was de inkt op sommige plaatsten uitgelopen en de blauwe kartonnen kaft hier en daar gescheurd of eerder gebarsten, net of het paspoort was door en door nat geweest en gedroogd bij een warmtebron. Enfin het was in ons bezit en wat er mee gebeurd is zullen we nooit weten, het voornaamste was dat ik het had. Een goed uur later werd ik afgezet in De Pinte en kon ik Dirk laten weten dat ik eindelijk thuis was. Hem en Grote Dirk was het niet veel beter vergaan want De Grote had twee uren op het vliegtuig gezeten voor het opsteeg omdat het ijs er moest afgespoten worden en er een file stond en de Kleine had ondertussen al die tijd op de luchthaven zitten wachten. Dus in feite waren we beiden ongeveer gelijktijdig “thuis”: hij in Casa Belgica en ik voor de laatste keer in ons huis in De Pinte want tijdens de 2 weken dat we thuis zijn verhuizen we. Nu is het voor echt…

 

 

‘s Morgens krijg ik om 8.30u telefoon dat de eerste “lading“ aan boord is en ze wachten op de tweede… Een halfuur later is iedereen aan boord, Dirk stuurt een paar foto’s door en weg zijn ze. Naast de 31 passagiers zijn ook Kika, Tito en Leopold aan boord. Een goede zeven uur en 700 km later belt hij terug om te zeggen dat ze al voorbij Bidart zijn en nog 995 km tot in Rosa Canina voor de boeg hebben. Tijdens het wisselen giet het water vertelt hij en vraagt of het hier nog sneeuwt of regent. Momenteel niet, antwoord ik, bij hen dus wel. Ik weet precies waar ze zijn en precies hoe verschrikkelijk ver het nog is, en in de regen is het dubbel zo lastig dus eindig ik met de boodschap dat ik hen niet meer ga storen en enkel zal terugbellen als ik ga slapen. Het is uiteindelijk 2.45u als ze aankomen in Nazareth en 4.00u als hij thuis is. Zonder co-driver dit keer want onze logeerbedden staan al in Casa Belgica  dus blijft de Grote in Rosa Canina slapen... Het voornaamste is dat iedereen  voor de zoveelste keer veilig aangekomen is. Een paar uur later vertrekt Dirk terug om samen met de medewerkers de tenten te zetten en alles voor te bereiden voor morgen… Zouden we ooit naar de hondenhemel gaan???

Zaterdag 29 Februari 2020

Een speciale dag want pas over 4 jaar is het nog eens schrikkeljaar en 29 Februari. Ik vraag me af of er dan ook nog adoptiedagen zullen plaatvinden want in 4 jaar kan er veel gebeuren. We zullen zien en het beste hopen…

Het is pas 6.30u als ik door niet te harden gesnurk van mijn vermoeide wederhelft voor de spiegel sta om mijn oorlogskleuren aan te brengen, geen drama want naargelang de jaren  verstrijken moet ik ze dikker en dikker aanbrengen en heb ik meer en meer tijd nodig, dus…  Na een tiental minuten hoor ik Dirk, die amper 2 uurtjes geslapen heeft, rond stommelen en naar beneden gaan om Kika, Tito en Leopold buiten te laten en vervolgensde laatste twee in de camionette te laden. Om 8.30u is de camionette geladen, staat de soep die ik gisteren voor de adoptiedag gemaakt heb goed “verzekerd” in een box en is iedereen klaar voor het vertrek. Het is guur en winderig als we naar naar Nazareth vertrekken. Als dat maar goedkomt met de tent kreunt Dirk...

Nadat de medewerkers de keuken en de ontvangstruimte klaargestoomd hebben voor de adoptiedag, ontvang ik om 11u de eerste adoptanten. Om 14.30u vertrekken de laatste. Iedereen blij en opgelucht want de weergoden hebben ons het vuur aan de schenen gelegd.  Hoe dan ook afgezien van een winderig incident waarin de tent met man en macht aan de grond moest gehouden worden om niet te gaan vliegen, bleven we gespaard. Als alles opgeruimd is en de tent veilig en wel opgeborgen is, beginnen we aan de “after” party ter gelegenheid van Christels 10 jarig jubileum als regioverantwoordelijke en de adoptie van Madeleine die ze om die gelegenheid te vieren, geadopteerd heeft. Een datum die Madeleine noch wij vlug zullen vergeten … 

Spijtig dat Roel en Kris er niet bij zijn, Roel is midden de week opgenomen in spoed en ligt in het ziekenhuis met een longontsteking en Kris die donderdagavond speciaal van “verre” gekomen is om te helpen met het uitladen en uitlaten van de honden is gisterennamiddag met streekgenoot  Grote Dirk teruggekeerd naar de Kempen. Tijdens het “feest” stuurt Roel een filmpje met de boodschap dat hij hoopt dat alles goed verlopen is en het hem spijt dat hij er niet bij is. Het spijt ons ook dat  onze Kempenaren er niet bij zijn want ook de Grote en zijn eega zijn er niet,  Sonja die verpleegster is moest werken en de Grote naar een “bonsai” meeting … voor het eerst in ontelbare jaren zijn ze er niet bij.

 
 
 
 
  • DDR fotostyling