Winkelmandje

Uw winkelwagen is leeg.

Spanje update Feb 2020 - Maa17feb

Geplaatst op
24 februari 2020

 

 

Maandag 17 februari 2020

Ondanks het feit dat ik het haar graag wou besparen zijn we deze morgen onder luid protest van de 17 thuisblijvers met Kika naar Talavera vertrokken. Ondanks de conclusie van diverse dierenartsen dat ze oud en versleten is en daar weinig aan te doen is, maken we ons ernstig zorgen over haar conditie die van kwaad naar erger gaat. Naast het wankelen, het vallen, het vergeten en de obligate grillen die ze al haar ganse leven heeft, eet ze nu al 2 dagen niet en maakt ze Dirk ook ‘s nachts niet meer wakker om te plassen (door het luik gaan vertikt ze) om daarna - afhankelijk van het weer - ondertussen een kwartiertje naar de sterren te kijken. Ik zie de neerwaartse spiraal met lede ogen aan en kan mij een leven zonder onze één uit de duizend diva niet voorstellen, vandaar de afspraak met Dr De Frutos. Tijdens de rit is ze zoals gewoonlijk dwars en weigert ondanks haar evenwichtsstoornissen om te gaan liggen. Ik kijk er naar, voel de eerste tranen opwellen en bedenk dat ze, zoals Dirk altijd zegt, een prinsessenleven gehad heeft. 

 

Ze heeft altijd gedaan wat ze wou, liet zich nooit dwingen, wou geen interactie met onze andere galgo’s en leefde haar leventje  zoals zij het wou en anders niet. Haar wil was wet, enfin is wet, nog altijd... Kortom, nadat ze ons meer dan 11 jaar geleden adopteerde,  mochten we eerder bij haar wonen dan omgekeerd... Een waarheid als een koe maar ter haar verdediging wil ik er op drukken dat ze zoals zovele galgo’s een slechte start in het leven nam en door de schuld van mensen onnoemlijk heeft afgezien. Ze woonde bij een oude dame in het centrum van Madrid die ziek werd, moest opgenomen worden en aan haar buurvrouw vroeg om Kika te verzorgen terwijl ze weg was. Hoe dan ook de dame kwam niet meer terug en de buurvrouw liet Kika aan haar lot over. Pas vele dagen of was het een paar weken later werd ze ontzet en kwam meer dood dan levend in Las Nieves terecht waar ze weigerde te eten en per direct met dik gezwollen poten en open wonden naar Casa Belgica werd gebracht. 

Tot zover haar verhaal in een notendop. Hoe dan ook, ondanks het feit dat haar lichaam nog nauwelijks functioneerde, was ze vast besloten om niet meer te eten en zeker geen mensen meer te vertrouwen. Het heeft ons dan ook veel blauwe vingers en pijnlijke handen opgeleverd om haar op andere gedachten te brengen want ze beet letterlijk en figuurlijk van zich af als we met voedsel in haar buurt kwamen, en hard. Des te zwakker haar lijf, des te sterker leek haar wil om dood te gaan. Niet sterk genoeg echter want uiteindelijk hebben we het pleit gewonnen. Feit dat ons niet in dank afgenomen werd want het duurde nog maanden voor ze ons in haar nabijheid duldde en we haar konden aanraken. Laat staan anderen. Daar kunnen Marianne, John, Anne, Fred en vele anderen waaronder onze huisdokter in België van meespreken. Als hij de dag van vandaag op "visite" komt, vraagt hij nog altijd of "die witte" in de buurt is ...

 

Tot onze verbazing laat ze zich "voor haar doen" door Dr De Frutos en zijn echtgenote welwillend onderzoeken en een katheter steken voor een hartonderzoek en rx foto’s. Een "oefening" die een paar maand geleden niet van een leien dan zou gelopen hebben...Terwijl we wachten op haar resultaten stuurt Marie-Carmen een foto door van een jong zwart mannetje bij wie de chip met een mes uit de hals gekerfd is. Hij is gisteren, op een zondag dus, bloedend binnen gebracht... Of het nu weekdag of zondag is, de wreedheden houden nooit op. Na een lang halfuur komen Dr De Frutos en zijn echtgenote vertellen dat Kika een ernstige hartconditie heeft en ze de cardiologe gaan bellen die wekelijks in hun kliniek consultaties doet. 

Tijdens het telefoontje blijkt de specialiste in haar wagen te zitten en gaat tussen dit en 10 minuten terug bellen. Tijdens het wachten komt Dr De Frutos Dirk halen om zijn geluidsvrije kamer te laten zien waar honden zonder overlast voor de bovenburen kunnen overnachten. Desgewenst kan Kika blijven. Nadat ik bedank, blijven we wachten en wachten op het telefoontje van de cardiologe. Na een halfuur krijg ik het op mijn heupen en ga vragen aan mevr De Frutos om een mailtje te sturen. Terwijl Dirk Kika in de auto zet komt ze aangelopen om te zeggen dat we morgen om 17.30u verwacht worden. Ik vraag me af of het een Belgisch 17.30u of een rekbaar Spaans 17.30u gaat zijn, het tweede vrezen we beiden ...

 
  • DDR fotostyling