Winkelmandje

Uw winkelwagen is leeg.

Spanje Update Feb 2019 - Maa25Feb

Geplaatst op
03 maart 2019

 

 

Maandag 25 februari 2019

‘s Morgens stuur ik een mailtje naar De Frutos om er hem aan te herinneren dat we Fifi meebrengen en te vragen of hij een tweede RX van mijn voet wil nemen want na 4 weken extra brace is er volgens mijn bescheiden mening niks ten goede veranderd, integendeel. Of ik nu al dan niet die brace draag, de pijn is niet te harden. Ik kan noch zonder noch met het ding aan mijn voet stappen en mijn rug is door het constant uit balans "hinken" ook verslecht, wat me echt ongerust maakt. Dus vandaar dat ik ondanks het feit dat ik bang ben voor het resultaat, een nieuwe RX wil en de opinie van de chirurg want zo kan het niet verder. Voor De Frutos de kans krijgt om mijn mail te beantwoorden, vertrekken we, rekening houdend met het parkeerprobleem, al om 10.30u naar Talavera waar we om 12u een afspraak hebben. Fifi die deze nacht in de living de slaap der onschuldigen geslapen heeft en hoogstwaarschijnlijk denkt dat ze in de hemel beland is, springt zonder problemen in de wagen en kijkt de ganse weg uit het raam.

 

Om 12.00u precies zijn we in de kliniek. Het personeel is het al gewoon dat we onze afspraken tot op de minuut nakomen en heeft zich aangepast. Ze weten ondertussen dat het Belgische uur van afspraak is wat het zegt en we altijd op tijd of te vroeg zijn, het Spaanse rendez-vous uur daarentegen dat is rekbaar, zeer rekbaar... We worden direct opgevangen door de echtgenote van De Frutos die na de korte kennismaking met Olvido onder de indruk is van de toestand van het arme dier en alvast begint met een bloedafname en een oftalmologisch onderzoek. Alhoewel ik net als altijd hoop had, wijst het onderzoek uit dat het opgezwollen doorbloede oog met de uitgelopen blauwe vlek op de plaats van de pupil volledig blind is en de druk in het oog te hoog is. Dat betekent dat het dringend moet behandeld worden, zo niet zit de kans erin dat het zou moeten verwijderd worden. Na anderhalf uur is het onderzoek afgerond en wordt een echo van het slechte oog genomen en daarna een van haar buik. Een die moet uitwijzen of ze al dan niet zwanger is. Gelukkig is ze het niet, dat zou pas erg geweest zijn ... 

 

Na het goede nieuws verwacht De Frutos ons in zijn bureau waar hij verslag uitbrengt van Malavita haar operatie en ondertussen de foto's van de gecompliceerde ingreep laat zien die niet echt bestemd zijn voor gevoelige zielen, gelukkig zijn we heel wat gewoon... Hij sluit zijn betoog af met het feit dat hij meer dan tevreden is met het resultaat. Als hij tevreden is, wij ook. Terwijl we de rest van de foto’s bekijken, krijgt De Frutos het resultaat van Fifi's bloedonderzoek, haar nier- en leverwaarden zijn goed zegt hij aarzelend maar... Die maar kan maar alleen betekenen waar we voor vreesden, dat ze leishmania heeft.  We moeten direct Allopurinol opstarten en beginnen met een Glucantime kuur. Arme Fifi, arme verwaarloosde "cagedog", altijd opgesloten om te kweken en uiteindelijk door haar zigeunereigenaars verbannen wegens haar stinkende rotte oren en ellebogen, en haar blind oog dat haar waardeloos maakte... Na weken ronddolen is de verschoppelinge gevangen en bij ons gebracht. Eindelijk een beetje geluk in haar ellendig leven en nu dit...

 

Wat dan nog, we laten ons daar niet door afschrikken. We hebben al tientallen galgo’s  behandeld voor leishmania en er zelf al verscheidene gehad die "waardig" (stok)oud geworden zijn met de ziekte. Clementine had leishmania  toen ze zichzelf 7 jaar geleden door ons geadopteerd verklaarde. Madame leeft als een dartele dominante diva en brengt al onze heren het hoofd op hol, dus... Het is trouwens niet per definitie een dodelijke ziekte en door de opwarming ook geen echte "exotische" ziekte meer dus de stigmatisering van honden met LM mag wat mij betreft ophouden. Hoe dan ook, de sterilisatie wordt tot na de behandeling uitgesteld. Na dit besluit mag ik naar de RX zaal voor de foto van mijn voet. Tegen alle logica in had ik ook daarvan verwacht dat het nog zou meevallen, niet dus... Als we de foto bekijken, zegt de Frutos dat er niks van verbetering is, het bot is nog altijd niet aan mekaar gegroeid. Dirk tuurt naar de foto en oppert voorzichtig of het niet een klein beetje verbeterd is. De Frutos is onverbiddelijk zijn eigen nuchtere zelve en antwoordt hem dat hij ziet wat hij graag wil zien en voegt eraan toe "it's still the same". Om ons helemaal gerust te stellen zegt hij dat het constante bewegen van het bot uiteindelijk de spil en de vijzen zal doen plooien. Opwekkend.

 

Na het mindere nieuws volgt de apotheose als ze Malavita brengen. Haar pootje verschilt hemelsbreed van hoe het voor de operatie was, het is bijna niet te geloven, ‘t is net een ander hondje. We krijgen uiteraard allerhande raadgevingen mee voor de revalidatie. Ze moet de gehate " lampenkap" ophouden, weinig lopen, niet springen, niet spelen, veel wandelen enz enz. Volgende week moet ze terugkeren voor de draadjes en laserbehandeling.  Nadat we de 1.900 euro voor de ingreep annex hospitalisatie betaald hebben vraag ik aan de assistenten die van de kwispelende Malavita  afscheid nemen of ze braaf geweest is en krijg als antwoord dat ze bij hen Dolcevita in plaats van Malavita heet, dat zegt genoeg denk ik...  Eens thuis doen we de lampenkap af en wordt ze in de living geïnstalleerd, en toen waren we terug met 13...

 
 
  • DDR fotostyling