Winkelmandje

Uw winkelwagen is leeg.

Spanje Update Feb 2019 - Don31jan

Geplaatst op
26 februari 2019

 

 

Donderdag 31 januari 2019 

‘s Morgens zijn we om 8u al terug onderweg naar Talavera, dit keer met Anthéa's broer Barnabé. Tijdens onze korte afwezigheid heeft Vali ons gebeld dat hij af en toe een beetje  hoestte en een beetje lustelozer was, dus hadden we vanuit België Marie-Carmen gebeld om de dierenarts in Calypo te consulteren. Die had zonder Barnabé te zien gezegd dat dat nu eenmaal eigen was aan pups, en pilletjes voorgeschreven... Toen we thuiskwamen was er aanvankelijk weinig te zien aan de grootste en sterkste van al zijn broers en zussen maar gisteren waren de pilletjes blijkbaar uitgewerkt en begon hij niet alleen méér te hoesten maar was hij voor zijn normale doen ook té stil en té futloos dus had ik dr De Frutos gebeld en hebben we vandaag om 9u stipt afspraak. 

Nadat we voor de verrassing van de dag staan als blijkt dat de grote parking of eerder het grote "crossterrein" vol putten en bulten van de supermarkt - de enige toegangsweg tot de kliniek - afgesloten is wegens werken, staan we voor een dilemma. Hoe dan ook, via een zijstraat weten we een parkeerplaats te versieren en zijn toch nog op tijd in de kliniek waar ons een tweede verrassing wacht, want nadat dr De Frutos naar Barnabé's ruisende longen geluisterd heeft wil hij, ondanks het feit dat hij geen koorts heeft, dat er foto’s genomen worden. Omdat die er niet te best uit zien wil de dokter ook een ct-scan en een staal van het longvocht nemen. Het nieuws slaat ons met verstomming. Ik heb moeite het te geloven, scan, longvocht?? Ik krijg het er benauwd van en voel me direct schuldig over de 4 dagen afwezigheid, wat kan er gebeurd zijn dat het zo'n gevolgen heeft...

Terwijl Barnabé na de volledige verdoving nog slaapt, toont De Frutos ons de foto’s en de ct- scan en licht ons uitgebreid in betreffende het resultaat ervan. Om een lang verhaal kort te maken ga ik die uitleg herleiden tot het feit dat zijn longcapaciteit in circa alle kamers van de longen afgenomen is en er zich een schimmel ontwikkeld heeft die aanleiding gegeven heeft tot pneumonie. Enfin, naar ik begrepen heb, want mijn hoofd gonst als een overbevolkte bijenkorf van de stress. De oorzaak van het kwaad kan het inademen zijn van sporen, pollen enz.. die in de lucht aanwezig zijn; van wat, daar hebben we het raden naar. Als ik vraag waarom hij wel en de anderen niet, besluit De Frutos dat hij  gewoon "bad luck" gehad heeft. Hij spreekt af dat hij ons zal contacteren van zodra het resultaat van het longvocht er is, schrijft medicatie voor en benadrukt dat hij voor alle zekerheid moet gescheiden worden van zijn zusjes en broertjes...

Voor we vertrekken verwittigt de dokter ons nog dat hij meer zal hoesten als hij wakker is. Niets om ons ongerust over te maken verzekert hij, het komt door de ingreep. Nadat we de 560 euro voor de rx , de scan en de afname van het longvocht betaald hebben, vertrekken we met de nog halfslapende pup die zich gelukkig niet bewust is van wat hem boven het hoofd hangt. Voor we naar Casa Belgica rijden, gaan we zijn medicatie halen, daarna installeren we hem thuis in de living en bel ik medewerkster Annie Duquesne, die zowel Barnabé als zijn broer Baptist adopteert, om het slechte nieuws te melden. Naarmate hij  ontwaakt begint hij meer  te hoesten en te braken. Het is een rauwe, droge, verschroeiende hoest die mij kippenvel bezorgt. Makkelijk gezegd om niet ongerust te zijn. 

‘s Avonds voelt hij zich ellendig en komt dicht tegen ons aan liggen om getroost te worden. Als ik mijn oor tegen zijn lijfje druk bonkt zijn hartje onstuimig en kraakt zijn ademhaling als een oude radio. Van zodra hij ‘s nachts wakker wordt, hoest en braakt hij onophoudelijk... Op vrijdag 6 februari, de dag van mijn 73ste verjaardag, stuurt De Frutos het labo-resultaat van het onderzoek  door en wordt de medicatie aangepast. De enige verjaardagscadeaus die ik die dag verlang is dat Barnabé, die ondertussen een beetje vooruitgang geboekt heeft, volledig geneest, Lulabelle geadopteerd wordt, Malavita aansterkt en haar operatie slaagt, Tango goed revalideert,  Geneviève die in België door Els opgevangen wordt, haar poot goed komt, de "terugkomers "herplaatst worden in goede families, ik voor de honderden galgo’s in Las Nieves adoptanten vind en tot slot de botten in mijn voet aan mekaar groeien zodat ik die ellendige brace eindelijk kan uit sjotten. Of is dat teveel gevraagd... Bij deze wil ik ook van de gelegenheid gebruik maken om jullie allen te bedanken voor de vele verjaardagwensen.

Vrijdag 15 februari 2019

In die 9 dagen na mijn verjaardag zijn een groot deel van mijn wensen uitgekomen. De ondertussen rotverwende, gekoesterde Barnabé is dankzij de medicatie en de zachte prikjes die hij dagelijks van Dirk krijgt zo goed als genezen en bijna helemaal terug zijn eigen energieke zelve, vraag het aan onze honden... De leergierige en super intelligente blinde Lulabelle is geadopteerd door Sonja en Grote Dirk, wat fantastisch is;  Tango doet het goed maar heeft nog steeds geen plaatsje om te revalideren omdat verscheidene regioverantwoordelijken een terugkomer opvangen, Malavita is mede door de prikjes van Dirk (een oraal pilletje in haar gevoelig mondje steken liet ze niet toe) ook goed aangesterkt en minder argwanend, zowel Kris en Roel als Martine en Dirk hebben elk een "chocolaatje” geadopteerd, dus blijven de twee chocoladekleurige zusjes net zoals Lulabelle in de GINB familie, wat wil zeggen dat ik mij over hen geen zorgen meer moet maken.

 

Martine en Dirk Buffalo (de bijnaam vanwege het overaanbod aan Dirken…) komen straks trouwens in het gezelschap van Ellen aan in Spanje om net als de medewerkers die hen voorgegaan zijn, het obligate bezoek aan Casa Belgica te brengen. Een bezoek waar ik op sta, want zo kan elke regioverantwoordelijke en co de omvang van ons werk zien en beter inschatten waar ze zich belangeloos voor inzetten. Rond de middag belt Dirk vanop de luchthaven dat ze geland zijn en ze tussen dit en een uur zullen thuis zijn. Dat wil zeggen dat ik aan de salades kan beginnen... De verse pompoensoep is klaar, de rest staat op tafel en de spaghettisaus voor vanavond zit in de frigo... Zoals beloofd arriveert Dirk een dik uur later met onze gasten die, zoals de traditie het wil, door onze honden onder de voet gelopen worden alvorens ik ze kan begroeten... Na de plechtigheden toon ik hun kamer en gaan we aan tafel voor de lunch. Na het eten wacht hen een rondgang van Casa Belgica, incluis een stormachtige verwelkoming door de pups, een verwelkoming om u tegen te zeggen en een die hen nog lang zal bijblijven... Ik spreek uit ervaring... Daarna mogen ze samen met Barnabé, Tango en Malavita mee naar Talavera waar dokter De Frutos ons om 17u verwacht...

 

Nadat we  getafeld hebben en de gasten de begroeting van de mini monstertjes overleefd hebben, vertrekken we om 16u naar Talavera. Achteraan in de auto Malavita en Tango, op de achterbank Martine en Ellen en in het midden Dirk B met Barnabé op schoot. Een kleine leeuw die de ganse weg luid zijn ongenoegen uit, net of hij weet dat hij naar de dokter moet die hem goed moet verklaren voor de "dienst"... Het is net geen 17u als we aankomen en de assistente nog bezig is het luik naar omhoog te doen. Gelukkig is de parking ondertussen open en kunnen we voor de ingang van de kliniek parkeren. We zijn net binnen met onze 3 patiënten als dokter De Frutos aankomt. Na de kennismaking met de medewerkers nodigt hij Martine uit om met de aangelijnde Tango op en neer te marcheren voor de kliniek. Na de parade is hij uitermate blij met het resultaat en raadt hij wandelen en nog eens wandelen, en zachte revalidatie aan... Tja, die revalidatie, als er zich niemand meldt, blijft hij voorlopig bij ons in Spanje en aangezien wandelen bij ons niet op de agenda staat wegens téveel werk … Na Tango is het de beurt aan Barnabé. Nadat De Frutos naar zijn longen geluisterd heeft, assisteert Dirk B bij het nemen van de RX foto’s. Van zodra deze ontwikkeld zijn roept De Frutos ons binnen en  krijgen we het goede nieuws dat hij volledig genezen is en felicitaties  voor de goede zorgen, de foto's van zijn zuivere longen liegen er niet om, ik ben de koning te rijk... Tenslotte is de arme Malavita aan de beurt die alle commotie stilletjes gadegeslagen heeft. Als De Frutos haar pootje terug bekijkt, merkt hij op dat het een "nieuwe" galgootje is,  ze is goed bijgekomen, ze glanst, kortom volgens hem is ze sterk genoeg om de zware ingreep te doorstaan.

 

 

Voor we vertrekken en haar achterlaten,  geeft hij ons nogmaals de volledige uitleg van de zware operatie, de gevaren die er aan verbonden zijn en de lange revalidatie die erop volgt. Hoe dan ook, als we haar een kans willen geven in het leven kunnen we niet anders, zo niet groeit ze verder krom en is er niks meer aan te doen, dus hebben we geen andere opties. Als ik haar leibandje aan de assistente geef, gaat ze op haar kreupele pootje gedwee mee. Hopelijk is het de laatste keer dat ik haar zo kwetsbaar zie... Naargelang de 3D implantaten aankomen, wordt ze maandag of dinsdag geopereerd. Van zodra het achter de rug is, laat hij  iets weten… Het is na 19u als we met onze patiënten terug zijn in Casa Belgica en ik de overgelukkige mama van Barnabé het goede nieuws kan melden. Met deze positieve gedachte beginnen we met onze gasten traditiegetrouw aan het "welkomaperitief". Daarna mogen ze aan tafel om mijn spaghetti, waar al zoveel over gespeculeerd is, te savoureren en zelf beslissen of hij nu al dan niet succulent is... Eén ding is alvast zeker: het is de nieuwe vegetarische versie, met apart geserveerde Roemeense albondigas vol look voor de vleeseters, ik ben benieuwd…  

 

   

Tijdens het souper wordt mijn spaghetti geproefd, gekeurd, gewikt, gewogen en succulent bevonden!!  oeff ... Na deze  wereldschokkende gebeurtenis wordt er nog wat nagekaart en rond 23.30u gaan de gasten slapen. Hopelijk staan de uitwasemingen van de look-albondigas hun nachtrust niet in de weg want morgen hebben ze een drukke agenda... Morgenvoormiddag rijden we naar Medina waar we rendez-vous hebben met Belén en Dimitri die Ismael brengen. Als we de overdracht van Ismael en de kennismaking met Belén en Dimitri achter de rug hebben en we de 180 km terug aanvangen, krijgen we een fenomenaal telefoontje van Pat dat Frank akkoord is om Tango bij hen te laten revalideren en juicht iedereen in de auto 2X  om ter hardst om hen te bedanken. Ik ben in de zevende hemel...  Terug in Casa Belgica staat het evenement gepland waarvoor ze gekomen zijn en al zolang naar uitkijken: een bezoek aan refuge Las Nieves en zijn vele residenten... Voor Martine en Dirk B een extra speciale gebeurtenis omdat ze kennis gaan maken met het 4de  hondje dat ze adopteren!! Wat meer is, Dirk B, die zondag voor het eerst co-driver is mag zijn "nieuwe" huisgenoot zelf naar België brengen. Een primeur!!!

 

 

Zondag 17 februari 2019 

Het is 16u als Annabelle mij afzet aan Casa Belgica en alles achter de rug is. Nadat de gasten gisteren hun drukke programma afwerkten en om af te sluiten een emotioneel bezoek aan de refuge brachten waarna ze elk als een ander mens naar buiten kwamen, een realiteit als een koe.  ‘s Avonds werd er dan ook nog lang over nagepraat want dat hadden ze niet verwacht, dat moest je inderdaad gezien hebben om te begrijpen, daarover was iedereen het eens. De heren mochten echter niet te laat gaan slapen want ‘s anderendaags moesten de pups en de honden die meereisden geladen worden en daarna wachtte hen een reis van meer dan 20 uren... Dus na het aperitief, de verhalen van vroeger en nu, de rijst met courgetten, aubergines, pepers enz en met kip en nog wat verhalen, gingen de gasten naar bed voor een korte nacht.

Deze morgen had ik voor het eerst  hulp bij het maken van de lunchpaketten en waren de honden relatief rustig want er was weinig drukte. Enkel de pups Lulabelle en Ismael gingen aan boord en Marie-Carmen moest maar één keer rijden!! Anders dan anders... Voor we het wisten namen we afscheid van de chauffeurs en om 9u waren ze weg en werden uitgewuifd door de dames. Mijn hart trok samen want onze 8 monstertjes waren maar 1 dag oud toen ze bij ons kwamen  en ondanks het vele werk, de slapeloze nachten en de kapoenstreken  zaten ze voor altijd diep in mijn hart en dat van Dirk. Hoe dan ook, ‘t was  hoog tijd dat ze naar hun familie gingen en aan hun nieuwe leven begonnen. Wij hadden ze een goede start gegeven, nu was het aan de nieuwe "ouders" om het af te maken... Vooral dat laatste bekommerde mij dus wenste ik mijn pubers het allerbeste toe en hoopte op begrip en geduld van de toekomstige adoptieouders.

 

Nadat de heren vertrokken waren, ruimden de dames hun kamer op, prepareerden hun bagage en maakten hun toilet. Daarna was het tijd voor onze laatste lunch en om 12.30u zaten we klaar om afgehaald te worden door Anabelle die ons naar de luchthaven zou brengen. Een hele geruststelling want ze vertrokken in terminal 4 en dat is een heksenketel weet ik uit persoonlijke ervaring... Hoe dan ook, Anabelle en ikzelf  hebben goed voor de dames gezorgd want voor Ellen was het de eerste enfin nu de tweede maal dat ze vloog... We hebben hen gebracht, begeleid, afgeleverd aan de douane en uitgewuifd, en ik heb aangedrongen om iets te laten weten als ze geland waren want hun vliegtuig bleek een uur vertraging te hebben dus waren ze zeker op tijd... Eens de dames veilig de douane voorbij waren, ben ik met Annabelle nog een koffie gaan drinken en heeft ze me nu net afgezet in Casa Belgica... Als ze terug vertrokken is, blijf ik alleen achter met de honden die uiteraard blij zijn mij te zien. Ik hoop dat ze blij blijven want als Dirk er niet is durven ze nogal eens de idioot uithangen...

 

De dag en avond gaat voorbij met berichten van de chauffeurs, er zijn weinig camions, het is goed weer, iedereen is rustig, de pups braaf, en ze gaan verbazend goed vooruit, beter kan niet.  ‘s Nachts  bevestigen de honden mijn vermoeden en gedragen zich als pubers, van rust geen sprake...

 

Maandag 18 februari 2019

Als ik om 3.30u bel, liggen ze al bij Christel thuis in bed. Ze zijn rond 2u aangekomen, alweer een primeur want dat is het vroegst ooit, en zijn  ontvangen door het aankomstteam van dienst bestaande uit Kris, Roel, Christel en Grote Dirk die klaar stonden om de honden uit te laden en te installeren, en de chauffeurs naar bed stuurden. Ze liggen al van 3u in bed en hij klinkt heel ver weg dus leg ik vlug dicht. Straks houdt hij me sowieso op de hoogte van het verloop van de dag. Een paar uur later stuurt hij een filmpje door van de pups die met hun kleurrijke mantels aan rondjes lopen op een van de weides van Hof Rosa Canina, het zijn net renpaarden. Nog een paar uur later belt hij dat alle honden en pups, op de 3 na die deze namiddag vertrekken, afgehaald zijn en iedereen in de hemel was...  Hij gaat nu naar huis  want hij heeft nog veel werk... Straks  moet de camionette binnen voor onderhoud en moeten er  boodschappen gedaan worden en  moeten er zegels op enveloppen gekleefd worden die we klaargemaakt hebben in Casa Belgica, enz enz... Morgen moet hij de camionette terug afhalen, ze laden, en woensdag vertrekt hij samen met mijn neef richting Spanje en Casa Belgica...

 

 

 

Dinsdag 19 februari 2019

Als Dirk ‘s avonds een laatste maal belt, is alles klaar voor het vertrek. Mijn neef is gearriveerd, vanavond hebben ze  pizza gegeten... Marc is al naar bed en hij is ook klaar om te gaan slapen want morgen vertrekken ze om 5u. Gelukkig moet geen van beiden oorlogskleuren aanbrengen, grap ik... Voor we afsluiten vraag ik of dr De Frutos, die altijd naar Dirk mailt, hem iets laten weten heeft betreffende Malavita, neen dus, aan mij ook niet besluit ik, en wens hem goede nacht. Mijn nacht voltrekt zich zoals de vorige...

Woensdag 20 februari 2019

Het is 5.20u als er opnieuw commotie is in de keuken en living. Als ik ga kijken, ligt iedereen met een "pokerface" op de banken en in de zetels... Tiens, tiens, zo, zo, niemand weet van iets...  Ik geef ze te kennen dat het moet gedaan zijn met die onnozelheden en bel naar Dirk die met zijn co- driver net de grens over gestoken is. Ze zijn op  weg  naar aire St. Léger waar ze stoppen voor een koffie en croissant alvorens de confrontatie met de Parijse ring aan te vangen die ze tussen dit en een uurtje voor de wielen krijgen... Een 3tal uur later krijg ik een weinig flatterende bloemlezing betreffende het feit dat ze op die verwenste stomme Periphérique vol met al even verwenste stomme chauffeurs meer dan anderhalf uur in de file gestaan hebben... 

 

Voor hij afsluit weet hij te zeggen dat hij een mailtje doorgestuurd heeft van dr De Frutos... Er is iets fout gegaan met de levering van de 3D-attributen dus is Malavita nog altijd niet geopereerd. Arm schaapje, ze is er al van vrijdag, ik hoop dat ze het wachten aankan maar ben toch ongerust en kan het niet laten om aan het "Titodrama" te denken. Van zodra ze geopereerd is laat De Frutos iets weten, staat er in de mail... Liever vandaag dan morgen... Voor ik afrond zeg ik dat hij nooit kan raden wat deze morgen de oorzaak was van de honden hun gedrag... Omdat hij na de Parijse "ringhistorie" nogal geïrriteerd klinkt, bespaar ik hem het raden en vertel meteen dat er een doodgebeten rat in de keuken lag toen ik opstond... Eentje die het lot getart heeft en buiten hoogstwaarschijnlijk haar buikje rond zat te eten aan het vogeleten en de hondenvoeding en binnengebracht is als trofee...  Om 17.40u krijg ik telefoon dat ze aangekomen zijn in Castets, straks gaan eten in de Hypopotamus en daarna gaan slapen… Morgen vertrekken ze om 8u. 

Donderdag 21 februari 2019

Om 5u word ik wakker van een misnoegd "geweeklaag"... Na een tijdje geluisterd te hebben kom ik tot het besluit dat het niemand anders dan Pistorius kan zijn want die steunt, kreunt, kermt, mompelt, grommelt, piept en zaagt voor het minste... Hij heeft een gans arsenaal aan geluiden om duidelijk te maken dat er hem iets niet zint. Een paar keer  sssjjjttt  zeggen lijkt niet te helpen dus ga ik kijken. Blijkt dat ik van één van de lampadaires het licht vergeten uitdoen ben toen ik naar bed ging en meneer niet meer kan slapen... Van zodra het donker is, zwijgt hij en begint na een tijdje zoals gewoonlijk te mompelen en te snurken. Meneer Pistorius slaapt maar ik ben wakker en kan geen oog meer dicht doen... en ‘t is geen uur om naar Dirk te bellen, dus maar draaien en keren en naar het uurwerk kijken...

 

Als ik om klokslag 8u bel, hebben ze ontbeten en zijn ze vertrekkensklaar. Nu is het alleen nog wachten op hun aankomst... Rond 11u krijg ik een foto uit de "far-west" (onze vaste stop op de grens van Baskenland en Castilla Leon) van mijn ernstig kijkende neef achter een kop koffie. Niet veel later een telefoon van Dirk dat ze op 27 km van Burgos zijn en nog 330 km voor de boeg hebben; afhankelijk van de ring van Madrid nog een goede 4u of minder voor ze thuis zijn. Ik kan niet wachten, dan zal er tenminste weer wat discipline ten huize Casa Belgica zijn... Een drietal uur later rijden mijn "drilsergeant" en mijn neef de oprit op en gaan de honden huilend als wolven uit hun dak en geven hen een stormachtig welkom. Ik ben net zo blij maar mijn vocale mogelijkheden liggen iets lager dan die van de honden, mijn stormachtig welkom daarentegen, dat moet in niks onderdoen voor dat van de honden... Van zodra Dirk de goodies samen met Marc uit de camionette geladen heeft, is mijn eerste werk de honden op nic-nacjes trakteren...

 

         

Nadat ik Marc zijn kamer gewezen heb, krijgt hij de obligate rondleiding van Casa Belgica achter de kiezen, daarna gaat hij samen met Dirk naar de refuge. Voor hij vertrekt vraag ik of hij zakdoeken genoeg bij heeft want hem kennende vrees ik dat zijn gemoed en zijn tranen zullen overlopen. Hij is wel groot en omvangrijk maar zijn hart is niet in verhouding, ‘t is eerder klein en teer voor zo'n forse robuuste man. Als ze na anderhalf uur terug zijn, ziet hij er afgepeigerd uit en blijft maar herhalen dat het niks voor hem was, hij kan er niet tegen en nooit meer vergeten wat hij gezien heeft. Achter zijn rug schudt Dirk veelbetekenend zijn hoofd... Tijdens hun verdiend aperitief blijft hij piekeren en zegt dat hij zich schuldig zou voelen moest hij er een moeten uitkiezen. Omdat  ik mijn eten tijdens het alleen zijn altijd beperk tot yoghurt en soep, heb ik geen ingrediënten om spaghettisaus te maken en mist Marc het hoogtepunt van een verblijf in Casa Belgica... Hoe dan ook, de taboulé met groenten en tonijn smaakt ook...

Vrijdag 22 februari 2019 

Eén telefoontje van Marie-Carmen bepaalt de ganse dag. De mensen die een paar jaar geleden na maanden Pistorius met afgerotte voet in hun vangkooi hadden, waarna ze hem op aanraden van Marie-Carmen direct naar Casa Belgica brachten (waar hij trouwens gebleven is...), hebben een galgo teefje "gevangen"  in zeer slechte conditie. Ze is aan één oog blind, graatmager, heeft doorligwonden, afgerotte oren en ze is mogelijks zwanger... Of ze haar mogen brengen.

 

‘s Namiddags staat ze met het teefje in Casa Belgica, ze heeft niet overdreven. Het arme dier dat ze Olvido genoemd hebben, wat zoveel wil zeggen als vergeten, ziet er erbarmelijk uit. Nadat Dirk eerst en vooral haar pijnlijke afgerotte bloederige oren reinigt, betten we haar wonden, geven haar een lekker kommetje eten en installeren haar in een mandje onder de lamp. Daarna ga ik De Frutos bellen die ondertussen laten weten heeft dat Malavita geopereerd is en alles zo goed mogelijk is. Ik vertel hem over het teefje en vraag wat we kunnen doen om haar pijn te verlichten. Nadat hij me informeert  wat we  kunnen geven, spreken we af dat ze maandag meekomt naar de kliniek als we Malavita afhalen. Ze moet getest worden op tropische ziektes, de oftalmologe moet haar oog onderzoeken en in geval van zwangerschap kan ze alvast geaborteerd en daarna gesteriliseerd worden. De rest zien we wel als het zover is.

Zaterdag 23 februari 2019

's Morgens brengen we Marc naar de luchthaven en vertrekt hij met extra emotionele bagage terug naar België...

Zondag 24 februari 2019 

Vandaag is Olvido, die ik de roepnaam Fifi gegeven heb, klaar voor haar eerste bad.  Ze heeft genoeg "mensenkennis" om zich vol vertrouwen aan Dirk over te geven en intens te genieten van de grondige wasbeurt. Terwijl ze drooggewreven wordt, loopt het smerige vuile water samen met de miserie die ze doorgemaakt heeft weg door de afloop. Vanaf nu geen uitzichtloze ellende meer, ze is veilig. Als ze klaar is worden haar oortjes en de doorligwonden verzorgd, daarna mag ze buiten in de tuin.  Nadat ze in de warme middagzon het resterende water uit haar vacht geschud heeft maakt ze een vreugdesprongetje en gaat in het klaarstaande mandje in de zon liggen genieten... Ik kijk naar het aandoenlijk tafereel, zie dat het goed is en wrijf een traan weg die over mijn wang rolt. Al die miserie, ik zal het nooit gewoon worden...

 

 

 
 
  • DDR fotostyling