Winkelmandje

Uw winkelwagen is leeg.

Spanje update December 2021 - Maa06Dec

Geplaatst op
13 december 2021

 

 

Maandag 6 december 2021, Sinterklaas ...

Voor ik me terug aan het schrijven zet om jullie verslag uit te brengen van de voorbije gebeurtenissen, wil ik jullie allen van harte bedanken voor de beterschapswensen die ik via de GINB Facebookpagina gekregen heb. Heel erg bedankt, jullie wensen hebben me heel veel plezier gedaan.

Zoals ik op het einde van mijn laatste update al vermeldde, was het dus wel degelijk wishfull thinking om na mijn operatie en alle wel en wee en doorstane beproevingen die er kwamen bij kijken, naar Spanje  terug te keren met een privévlucht. Het is uiteraard anders verlopen, realistisch dus... Op zondag 7 november vertrokken Dirk en ik na een pijnlijk afscheid van onze honden met de eerste vlucht van Iberia naar België waar ik de maandag nadien afspraak had met de tandarts, op dinsdag met de kapper (als ik dood moest gaan kon ik zowel goed gecoiffeerd dood gaan grapte ik tegen Dirk die er niet kon mee lachen). .. Zoals gezegd had ik woensdag, de dag van de opname, om 15.00u afspraak met de cardioloog voor dewelke we naar een nieuw afdeling van Maria Middelares in Aalter moesten. Tot mijn frustratie kregen we er als beloning een uur wachttijd bovenop geserveerd  omdat de dokter een kleine "urgence” behandeld had... Slecht voor mijn zenuwen want om 19.00u werd ik voor opname verwacht in bovenvermelde kliniek. Feit dat ik altijd voor me uit had geschoven maar nu het zover was zo snel mogelijk achter de "rug" wou... Om 17.00u was het onderzoek achter de rug en om 19.30u nam ik in de ziekenkamer die de volgende dagen de mijne zou zijn, afscheid van Dirk die nog zou bellen om mijn telefoon te testen...

 Nadat hij vertrokken was vergewiste de verpleegster van dienst er zich nogmaals van dat mijn naam en geboortedatum de juiste waren, gaf mij mijn slaappil en vertelde dat ik ‘s anderendaags om 8.00u naar het OK vertrok. Na haar beste wensen besloot ik mij uit te kleden en stond nog in mijn ondergoed  toen de neurochirurg, die geluidloos binnengekomen was, achter mij stond en ik me een bijna een ongeluk schrok toen hij mijn naam zei. Hij deed of hij mijn gène niet zag, vroeg of ik er klaar voor was, verzekerde mij dat hij zijn uiterste best zou doen, er veel bot van de botbank zou bijsteken, nieuwe en grotere vijzen zou gebruiken enz en sloot af met de boodschap dat het hoe dan ook de operatie van de laatste kans was en ik mij dat goed moest realiseren. Het werd een woelige slapeloze nacht van indommelen, wakker schrikken, piekeren en draaien en keren in het smalle bed. Ik piekerde niet over mezelf want dat was verspilling van energie maar ik maakte me des te meer zorgen over Spanje en het jachtseizoen en de overvloed van galgo’s die binnen kwamen in Las Nieves en onze honden die minstens 2 weken alleen zouden zijn enz enz. Om 6.00u maakte ik een praatje met de nachtverpleegster die mij nog kende van vorige opnames en om 7.00u maakte ik mijn toilet. Daarna wachtte ik op wat komen zou en viel in slaap van moeite. 

 

Nauwelijks een halfuur later werd ik afgehaald en in mijn bed naar de pre-operatie wachtzaal gebracht waar ik de eerste was die naar de boomkruinen tuurde op de lichttegels van het plafond. De tweede die arriveerde in bed was een oudere man die vertelde dat hij prostaatkanker had, de tweede meneer deelde mee dat hij  drie overbruggingen moest hebben en de derde was een Nederlander die voor een groot onderzoek kwam, ik ben vergeten voor wat. Hoe dan ook ik had geen goesting om uit te wijden waarvoor ik er was en op dat moment over galgo’s en hun problemen beginnen zou heel ongepast geweest zijn dacht ik, terwijl mijn ogen toe vielen. Alle drie heren waren weggebracht toen ze me kwamen halen en mij tot mijn verbazing met bed en al binnen rolden in het O.K.  en mij naast de halve meter hogere smalle koude operatietafel parkeerden. Toen ik aan de jonge verpleegster vroeg of ik er zoals gewoonlijk niet moest op klauteren antwoordde ze "slecht voor uw rug" en voegde er aan toe "als je verdoofd bent, leggen wij u op tafel". Ondertussen was de anesthesist op mijn handen en armen aan het slaan om aders te zoeken en meldde  ik voor de zoveelste keer dat ik heel moeilijk aan te prikken was omdat ik volgens de dokters te fijne aders had. Informatie die gewoonlijk weggewuifd werd. Voor één keer antwoordde de dokter dat hij het zag en dat hij op hoop op zegen op een heel pijnlijke vervelende plaats in mijn pols ging steken want de rest was niet veel zaaks... 

Terwijl Billie Eilish op de achtergrond "No time to die" zong op de radio in de operatiezaal, greep de dokter mijn pols stevig vast en schoof na wat zoekwerk traag een vlijmscherpe naald in mijn gemolesteerde dunne ader. Een paar seconden later zei hij triomfantelijk "voilà, ze zit erin"! Voor de verpleegster mij het "zuurstofmasker" opzette, zei ik tegen de dokter dat hij bedankt was en ik verliefd was op hem... De verpleegster zei lachend "hoor je dat dokter, ze is verliefd op jou" ! Toen ik diep het gas inademde, zong Billie Eilish nog altijd "No time to die" en doezelde ik helder van geest in terwijl er in de verte galgo’s blaften dat ze op mij wachtten. Ik keek een laatste keer naar de verpleegster die de helft van mij woog op de weegschaal en mij op de operatietafel ging leggen, ik hoopte dat ze hulp ging hebben en sloot mijn ogen... Uren later werd ik op intensieve  wakker met een bont gekleurde linker bovenarm, een pijnlijk linker kaakscharnier en een rug die aanvoelde alsof hij onder een pletwals gelegen had... Hoe dan ook ondanks mijn twijfels of ik het nog wel zou halen, was ik wakker en terug onder de levenden. Toen ik probeerde te praten zag een van de voorbijglijdende verpleegsters dat ik wakker was en vroeg of ik onpasselijk was, zo niet kreeg ik een fruit lolly, zei de witte fee! Ik had al veel op intensieve gelegen maar het was de eerste maal dat ik een ijs lolly aangeboden kreeg... Ik dacht suf dat ik misschien droomde. Neen dus, ik kreeg er echt een! Toen ik mijn mond wou openen, blokkeerde mijn kaak en kon ik de lolly nauwelijks naar binnen wringen... In mijn nog mistige gedachten zag ik mij van de operatietafel donderen terwijl de verpleegster, de anesthesist en de chirurg verschrikt toekeken... In de late namiddag mocht ik terug naar mijn kamer en begon de lijdensweg... Ik moest om het uur plassen en de bedpan vragen en als ik iets haat is het dát, dát en in bed gewassen worden.. Maar dat was voor ‘s anderendaags vertelde ik met een dikke tong tegen Dirk toen hij op bezoek kwam.

Na een zweterige slapeloze nacht waarin mijn bloeddruk naar 17.8 steeg en de ongeruste verpleegster om het uur kwam vragen of ik pijn had en tijdens iedere controle aan mijn benen kwam krabben en mijn aan tenen trok om zich ervan te verzekeren dat ik het allemaal voelde, kwam de chirurg om halfacht ‘s morgens op bezoek om te vragen hoe ik me voelde en te zeggen dat hij tot ‘s maandags in verlof ging en ik verder zou opgevolgd worden door zijn medewerker die ik trouwens goed kende. Toen hij vertrokken was dacht ik verlof?? Ik was natuurlijk vergeten dat het 11 november was maar zag direct de mogelijkheden die zijn afwezigheid kon bieden om misschien een paar dagen van mijn ziekenhuisverblijf af te pingelen... Na de doortocht van mijn dokter kwam de "wasploeg" die ontdekte dat ik in een plas bloed lag… Blijkbaar bleef mijn wonde rijkelijk bloeden en dat was waarschijnlijk de oorzaak van mijn hoge bloeddruk geweest. Moeilijk te rijmen maar enfin, na overleg met de hoofdverpleegster werd zoveel mogelijk het bloed uit de wonde geperst. Een erg onaangename en pijnlijke  behandeling die mij een malaise en braakneigingen bezorgde. Hoe dan ook toen ze vertrokken lag ik fris gewassen en gestreken in een fris schoon bed dat ik tot mijn frustratie niet mocht verlaten tot mijn bloeddruk normaliseerde... Ik hoopte vlug, want ik wou en zou uit mijn bed. ‘s Namiddags kon ik een jonge stagiaire strikken om mij uit bed te helpen en naar het toilet te gaan. Eindelijk!

 

Zoals iedereen weet tellen dagen en nachten in het ziekenhuis dubbel omdat er simpelweg geen einde aan komt. De nachten waren lastig, de dagen nog lastiger maar ik kroop al alleen uit bed, kon mij behelpen en voelde me al héél gelukkig en opgelucht dat ik het personeel niet meer moest bellen voor hulp. De sermoenen van de kiné's en de dokter dat ik voorzichtig moest zijn en kalm aan moest doen, nam ik erbij. Dirk kwam dagelijks op bezoek en verzachtte met de filmpjes die Vali doorstuurde van onze honden de duur van het wachten op verlossing, of moet ik zeggen bevrijding... Hoe dan ook, net voor het weekend dat Dirk voor 2 dagen naar Glabbeek moest voor de "Respect the Galgo dag", zei ik tegen de dokter dat ik zinnens was om maandag naar huis te gaan en hij stemde toe… Met dat in gedachten en de fimpjes van de medewerkers en bezoekers die Dirk via zijn GSM vanuit de zaal doorstuurde, was het weekend draaglijk. ‘s Maandags was mijn chirurg terug uit verlof en stond om 7.30u in vol ornaat aan mijn bed en vroeg of het zou lukken om naar huis te gaan... Vraag waarop ik uiteraard volmondig en overtuigd ja antwoordde. Ik moest enkel blijven tot na de middag voor de papierberg. Voor hij zich naar de operatiezaal spoedde zei hij nog eens wat er allemaal gebeurd was en maande mij aan tot voorzichtigheid en gezond verstand... De afspraak voor de controle zou mij doorgestuurd worden, of ik daarvoor zou afkomen van Spanje... ja dus.

 

  

   

Net voor Dirk arriveerde, kreeg ik het bezoek van een assistente die zei dat ze mij en mijn voorgeschiedenis nog kende van vorige opnames  en mij in opdracht van kwam uitleggen wat van mij verwacht werd.  Niks dus, ik mocht absoluut niks doen zei ze ernstig, negeerde mijn grapje en ging verder "geen oefeningen, niks heffen, niet bukken enz enz. Niks dus, je mag alleen van uw bed naar de zetel en omgekeerd, zei ze droog, want je rug moet genezen en dat kan alleen op die manier, dus zou ik je aanraden om deze keer onze raad op te volgen en aan de toekomst te denken. Dat was dat... Toen ze weg beende was ik er stil van en deed mezelf de belofte dat ik deze keer naar mijn lichaam zou luisteren. Toen Dirk mij een uur later kwam halen was ik nog onder de indruk en vertelde over de te volgen regels en de verwittiging. Voor ik goed en wel uitgesproken was zei hij "en deze keer zal je luisteren, je zetel staat klaar"... Toen ik vroeg "en wat met het eten" antwoordde hij "ik zal koken"... En zo geschiedde. Ik leerde hem soep maken en voor de rest aten we kant en klaar maaltijden uit de Okay die hij "prepareerde" en op en af diende en ik bleef in mijn zetel en ging van daar naar mijn bed en omgekeerd. Het zou niet anders gekund hebben want direct na mijn vertrek uit de kliniek was ik gestopt met de tonnen pijnstillers die ik er moest nemen dus moest ik de pijn verbijten wat de ene keer al vlotter ging dan de andere keer... en dan was er nog dat kaakscharnier en bonte arm waar ik mij suf aan ergerde, zucht...

   

Hoe dan ook 13 dagen na mijn operatie werden Dirk en ik op zaterdag 23 november om 18.00u opgehaald door een pendeldienst van en naar de luchthaven en vertrok ik in mijn gehate steunkorset als een mummie naar het luchthaven hotel waar we overnachtten. Kwestie van de inspanningen te spreiden zei Dirk, zo hadden we al een deel van de weg afgelegd... ‘s Anderendaags werd ik in het hotel met een rolstoel afgehaald en een uur later door de hostessen van Iberia op het vliegtuig gehesen. Tijdens de vlucht was mijn rug niet content maar ik negeerde de stekende pijn en kon alleen maar denken aan het weerzien met de honden en het feit dat ik er zou zijn voor Anne en Fred die ‘s anderendaags aankwamen om zoveel mogelijk teefjes te steriliseren en te voorzien van een verzorgd gebit. Voor de rest moest ik mij over mezelf geen zorgen maken want Fred was tenslotte Dokter. Wat het eten betrof  moest ik ook niet piekeren want Dirk zou koken... Hij was tenslotte een kei in het ontbijt klaarzetten en het menu van de soupers hadden we ook al bepaald. De eerste dag spaghetti met "bokaalsaus" zonder vlees, de tweede dag frieten met vacuüm verpakte gebraden kip en de derde dag pizza. Wat de lunch betrof: ‘s middags verse soep en voor Anne héél véél sla en tomaten en pepinos, voor Fred vettige toespijzen en Frans brood met héél véél echte boter. Daarna koffie en chocolade voor de energie en voor Fred achteraf een paar sigaretjes. 

Toen we landden in Madrid kon ik nauwelijks op mijn benen staan en werd ik met vereende krachten uit mijn stoel bevrijd door de crew. Daarna moest ik tot mijn afgrijzen met Dirk op een speciale bus met lift die de piloot laten komen had, ik haatte al die poespas maar het kon niet anders, ik moest me er bij neerleggen... We waren beiden opgelucht toen we na de covid-controles eindelijk in een taxi zaten waarvan de chauffeur heel medelevend was en blijkbaar van Casarrubios afkomstig was... Al vlug vroeg hij waarom we er woonden en ondanks de pijn en het ongemak gaf ik hem de volle lading van het hoe en waarom van  GINB. Hij antwoordde dat hij ook veel van honden hield en er zelf had en besloot met het feit dat Casarrubios en Calypo en omgeving vergeven waren van de galgueros. Toen het gesprek stil viel en ik aan Dirk vroeg “komen we van thuis of gaan we naar huis?”, antwoordde hij "onze thuis is waar de honden zijn".  Ik kreeg de tranen in mijn ogen en zou het niet beter kunnen verwoord hebben. Op de Avenida de Madrid mocht ik aan de chauffeur zijn hals hangen om uit de auto getakeld te worden, ondertussen bekommerde Dirk zich om de bagage en huilden de honden, die de commotie hoorden, uitzinnig van vreugde. Het stuk van de poort naar het hekken was een ganse onderneming, om niet te spreken van eens voorbij het hekken… Hoe Dirk en Vali ook probeerden, ze waren niet te temperen, ze huilden de ganse buurt bij elkaar en sprongen een gat in de lucht. Hoe dan ook ondanks het feit dat Dirk me twee keer moest redden van hun enthousiasme en van Leopolds "back-attack", arriveerde ik veilig in de living, deed mijn corset af en zakte ineen als een pudding. Maar ik was gelukkig, ik was er geraakt...Terwijl ik mijn heil in de zetel zocht, vertrok Dirk met een ellenlange lijst naar het winkelcentrum om inkopen te doen voor de komende dagen...

 

Ongeveer 24 uur na onze aankomst in Casa Belgica kwam Dirk op donderdag 25 november met Anne en Fred terug van de luchthaven. We hadden ze sedert het etentje bij Anne en Carole, die ons samen met Marianne, Philippe, Fred en Laurent uitgenodigd hadden, niet meer gezien (wel gehoord) en dat was nu zo ongeveer 2 jaar geleden. Het werd een hartelijk  warm weerzien en onvermijdelijk spraken we tijdens de lunch over het overlijden van Philippe en het verdriet van Marianne. Iedereen was er stil van en zoals altijd was ik natuurlijk de enige die mijn tranen niet kon bedwingen. We zaten nog aan de koffie toen Marie-Carmen er om 14.00u was met de eerste 10 teefjes en Anne en Fred in de vernieuwde kliniek konden beginnen aan hun marathon. Ze werkten de ganse namiddag door en terwijl ik uit tot mijn grote frustratie  in mijn zetel moest blijven zitten, ging Dirk foto's en filmpjes maken. Toen ze 5 uren nadat ze gestart waren terug naar boven kwamen, waren de eerste tien teefjes babyproof gemaakt en hadden ze er een schoon gebit, schone oortjes en een mani- en pedicure bovenop gekregen. Terwijl de dames lagen te soezen onder warme lampen, begonnen wij aan onze aperitief en daarna aan de nieuwe versie van mijn spaghetti die alom geprezen werd… (goeie bokaalsaus...). Na de geanimeerde gesprekken en het bijpraten gingen Anne en Fred hun patiënten nog eens checken en daarna slapen want het zijn vroege vogels... De eerste 10 gesteriliseerde teefjes waren een feit en ik was er overgelukkig mee...

 

 

Er zouden er nog veel volgen want de dag nadien deden ze er 22 en wou ik ondanks de regen, dik tegen Dirk zijn zin, absoluut eens naar de honden gaan kijken. Met mijn corset en outfit zag ik er uit als een ton op wankele "pikkels" en deed ongeveer 10 minuten over de 30 meter die de kliniek scheiden van het huis, maar aan Dirk zijn hand kon ik de wereld aan... Ik moest en zou het medisch team en "mijn" beschermelingen gaan bezoeken... Die nacht sliepen er met onze honden bij gerekend, 42 windhonden in Casa Belgica... De dag die erop volgde deden Anne en Fred er weer 22  - waaronder verscheidene met rotte baarmoeders -  waarvan eentje een bloeding kreeg. Het was gestopt met regenen dus na dit nieuws wou ik terug naar de kliniek. Dirk deed niet eens de moeite meer om mij op andere gedachten te brengen. Toen ik aan zijn hand naar beneden stommelde, werd er in de velden volop geschoten. Terwijl ze in onze kliniek voor levens vochten, werd er verderop gemoord en gefolterd... ‘s Namiddags vertrokken tot ieders spijt en schuldgevoel de eerste tien dames  terug naar Las Nieves en de quarantaine. Desondanks sliepen er ‘s nachts nog 54 windhonden onder ons dak.

 

Zondag 28 november was Anne en Fred hun laatste halve dag, ze stonden om 6.30u op en opereerden de laatste 10 teefjes. In totaal had Anne 64 galgo dames galgoproof gemaakt die van Fred een mooi en zuiver gebit, een tattoo en een schoonheidsbehandeling gekregen hadden. Toen ze na de lunch met Dirk naar de luchthaven vertrokken werd er in de velden nog altijd naar hartenlust geschoten. Gelukkig waren de 54 die in de nog kliniek en bijgebouwen resideerden, voor altijd veilig... ‘s Avonds laat belde Anne dat ze veilig en wel aangekomen waren met een vliegtuig dat vol zat met Belgische jagers die een weekend gaan jagen waren in Spanje en vol trots hun foto’s bekeken - feit dat haar op slechte gedachten gebracht had, héél slechte...

 

Nadat Anne en Fred vertrokken, zijn de honden ook mondjesmaat teruggekeerd naar de refuge. Eind vorige week nog 12 en momenteel zijn er nog 7 die mee reizen naar België. Volgende week dinsdag komt Dirk B op als co-driver. Normaal zou Katrien meegekomen zijn om mij te begeleiden naar België maar de datum van mijn controle onderzoek is verzet naar 17 januari dus gaat het niet door en blijf ik in Spanje. Ik kom pas naar België in januari en combineer de nieuwe afspraak met de strandwandeling, enfin als ze tenminste mag doorgaan. Ik hoop het van harte want we hebben allemaal samen iets te vieren. Hoe dan ook, na de adoptiedag keert Dirk de zondag al terug met Luc d'Artagnan van Yolanda want hij vertrouwt me voor geen haar...

Mireille